Melis ve kölesi hikayesi

maskelisinek

Adım Melis. 18 yaşında lise öğrencisiyim. Sarı uzun saçlı, fiziği yerinde olan bir kız olduğumu söyleyebilirim. Normal, sıradan her zaman ki lise öğrenci hayatı gibi sınav telaşıyla geçen bir yaşamım var. Daha doğrusu vardı. Ahmetle yaşadığım olaylara kadar. Ahmet İstanbul'da ilk ve ortaokuldan da tanıdığım ve aynı okulda okuduğum sınıf arkadaşımdı. Çok samimi değildik o dönemlerde. Bazen gördüğümde o bana selam verirdi ve ben ona selam verirdim. Tabiiki liseye geçince yollarımız ayrılmıştı. Babamın tayini dolayısıyla ben İstanbul'dan ayrılıp Konya'ya gitmek zorunda kalmıştım. 3 sene kadar görüşmedikten sonra babamın tayini tekrar İstanbula oldu. Lise son sınıfa geçmiştim ve kaydımı İstanbulda bir liseye aldırmıştım. Yaz boyunca İstanbula olan özlemimi giderdikten sonra okulun ilk günü geldi çattı. Yeni okulumun kapısından adımımı atmıştım. Bayrak töreni vs derken benim sınıfımı gösterdiler ve boş bir sıraya geçip dersi beklemeye koyuldum. Sonra birden biri gelip yanıma oturdu. Ben afallamıştım bu hareket karşısında. Sonra konuşmaya başladı "Melis tanımadın mı beni? Ben Ahmet. İlk ve ortaokulu birlikte okumuştuk". Ben zihnimde canlandırmaya çalıştım ve sonunda hatırladım. Ahmet de değişmişti. Boyu uzamış, hafif sakalları çıkmıştı. İlk tepkim "aaaa Ahmet kusura bakma değişmişsin tanıyamadım" oldu. "Sende çok değişimişin. Yani en azından önceki hatırladığım Melise göre çok daha güzel ve alımlı olmuşun" diyebildi Ahmet. Heyecanlı olduğunu görebiliyordum. Aslında bende sevinmiştim. Yeni geldiğim bir ortamda önceden tanışıklığımın olduğu biri olması beni rahatlatıyordu. Günler akmaya başladı. Ahmetle yarı samimi hale geldik. Bazen durduk yere akşamları bana yazıyor hal hatır soruyordu. Bi akşam değişik bir mesajla karşılaştım. Mesajda " Melis yanlış anlamazsan ayak parmaklarında hangi renk oje var şu an" yazıyordu. Ben afallamıştım. "Neden" diye sordum. Mesajımı beklemiş gibi anında cevap yazdı " Şey ya kuzenim oje yapacakmışta sen seç rengi dedi bende bu oje tonu vs bilmiyorum eğer ayak parmaklarında oje varsa foto yollayabilir misin ona atayım" dedi. Ayaklarımda o gün siyah oje vardı. Genelde siyah oje severim. Bembeyaz ayaklarıma renk katıyor. Her neyse Bende tereddütlü de olsa ayaklarımı çekip Ahmete attım. O akşam bana çok fazla teşekkür ederek iyi geceler diledi. Sonraki gün Ahmetle yine aynı sırada ders dinledik. Ta ki Ahmet kantinden bana su almaya gidene kadar. Telefonunu masaya bırakmıştı ve telefonuna bir mesaj gelmesiyle ekranın yanması bir oldu. Ahmetin telefon ekran duvar kağıdında dün attığım ayak parmaklarımında içinde olduğu foto vardı. Çok fazla şaşırmıştım. O anda Ahmet suyu aldı geldi ve bana " ne oldu Melis yüzün beyazlamış" dedi. Ne diyeceğimi bilemiyordum. Sonra konuşuruz Ahmet diyip geçiştirdim.

maskelisinek

Bu olayın o geçiştirmeyle sınırlı kalmayacağı aşikardı. Bunu biliyordum. Ahmete son birkaç gündür ister istemez soğuk davranıyordum. Bunun farkındaydı. Bir gün karşıma geçip" neler oluyor Melis lütfen bana açıklar mısın? " diye sordu. Ben kendimden hiç beklemediğim bir tavırla" Ahmet sana foto gönderiyorum ve sen gidip onu telefonuna duvar kağıdı olarak yapıyorsun. Buna dair ne söylemek istersin? " diye çıkıştım. Bu hareketi gerçekten kendimden de beklemiyordum. Birden kızarmaya başladı. Hiçbir açıklama yapamadı. Utandığı her halinden belliydi." sen onu nerden gördün? " diye sordu." Bir önemi var mı? " diye sertçe karşılık verdim. Yanımdan kalktı ve gitti. Bu günün akşamında bana özür dileyen uzun bir mesaj atmıştı. Ahmete çok sinirliydim. Bana yalan söyleyip sebebini bilmediğim şekilde ona tereddütle gönderdiğim ayak fotoğrafımı duvar kağıdı yapmıştı. Hiç cevap vermedim. Yarım saat sonra "Melis yalvarıyorum ne istersen yaparım nolur beni affet bana soğuk davranma" diye bir mesaj yollamıştı. Benim iyice gözüm dönmüştü. "Ne istersem yapar mısın?" diye karşılık verdiğimde "Evet ne istersen" cevabını aldım. Ahmete " Cuma günü yani yarın bayrak töreninden sonra herkesin önünde ayaklarıma kapanıp benden özür dilemezsen seni asla affetmem" dedim. Ahmet bana cevap vermemişti. Açıkçası yapacağını vs de düşünmüyordum ve çokta umrumda değildi. O gün Ahmetin yüzüne bile bakmamıştım. Dersler bitmişti ve hafta sonu dolayısıyla bayrak törenine tüm öğrenciler ve öğretmenler olarak gittik. İstiklal marşını okuduk. Ardından ne olduğunu anlamadan biri kolumdan tutup çekmişti. Karşımdaki Ahmet'di. Ne oluyor demeye kalmadan kendini ayaklarımın önüne atmış ayaklarıma kapanmıştı ve herkesin ortasında bağırıyordu "Melis lütfen beni affet ben koca bir eşeğim yalvarıyorum sana bak ayaklarına kapanıyorum sen iste ayakkabılarını dilimle temizlerim" diye bağırıyordu. Ben "Ahmet ne yapıyorsun ayağa kalk ben bunu sana sinirle söyledim" vs desemde olan olmuştu artık. Ahmet ayaklarıma kapanmış yerde yatıp bana yalvarıyordu. 2 3 dakika böyle olduktan sonra Ahmeti kaldırdım kolundan ve bir kafeye gittik. Neler olduğunu açıklamasını istedim. Bana verdiği cevap "e sen yapmamı istemedin mi Melis ayaklarıma kapan dedin bende kapandım" oldu. Ben güçlüklede olsa "ben yapmazsın diye düşünmüştüm" diyebildim. Ardından Ahmet bana dönerek "bak Melis ben sana şimdi kimseye bahsetmediğim bir şeyden bahsedeceğim. Ama seni kaybetmekten korkuyorum. Ama bu dürtümü sana bahsetmeden de asla yapamam. Ben bir köleyim. Köle ruhlu bir insanım. Seni o ilk gün sınıfta gördüğümden bu yana spor ayakkabının içindeki ayaklarını hayal etmeden bir günüm dahi geçmedi. Ben senden bir bahaneyle ayak fotonu aldım. O gece tüm gün o fotoğrafı öpüp koklayıp telefon ekranını yaladım. Sen ayaklarıma kapan deyince de bunu sana açıklamak için en uygun fırsat olduğunu düşündüm ve yaptım. Asla pişman değilim ve hattd keşke beni kaldırmasaydın ben saatlerce senin ayaklarına kapansaydım" dedi. Ben hayretler içerisindeydim. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı asla bilmiyordum. Dilim tutulmuştu. Sanki beynim bazı şeyleri artık idrak etmekte zorlanıyordu. Ben Ahmete ne diyebilir ne söyleyebilirdim?

maskelisinek

Evet. Ahmete hiçbir şey söyleyemedim. O an kafeden kalktım ve evime gittim. Kafam çok karışıktı. Ne yapacağımı bilmiyordum. Bu olaydan sonraki haftasonu bitiminde okula gittiğimde aldığım tepkiler çok garipti. Beni görenler gülümsüyor hatta kendi aralarında "baksana vay be çocuğu köpeği yapmış" diye konuştuklarına şahit oluyordum. Bu konuşmalar bile beni sanki eşsiz hissettiriyordu. O güne kadar okulda adımın bile geçmemesine rağmen hocalarım bile bana farklı davranmaya başlamıştı. Sanki bir anda önemli birisi olmuştum. Ama yine de Ahmetin yüzüne bile bakmaya tenezzül etmedim. Böyle 2 3 gün devam etti. Ardından bir akşamüstü Ahmet mesaj atmıştı. Mesajda "Melis lütfen beni bu hislerimden, duygularımdan dolayı yargılama. Aklım, fikrim hep beni kölen yapıp sana hizmet ettiğim günleri hayal etmekle meşgul. Başka hiçbir şeye odaklanamıyorum. Sana yine ve tekrar yalvarıyorum. Ayaklarının altına paspas olmaya bile razıyım. Ne olur benimle konuş".. Ben bu mesajdan sonra araştırma yapmaya giriştim. İnternette aratıyor, bilgi topluyordum. Ve sosyal medyada, İnternet aleminde Ahmet gibi bir sürü insanın kendini içselleştirip birilerine hizmet ederek, dominant ruhlu insanlara hayatını adayarak mutlu olup, böyle bir yaşamdan mutluluk duyduğunu öğrendim. O gece hiç uyuyamadım. Gözlerimin önünde ahmetin ayaklarıma kapanıp, ayakkabılarımı ve ayaklarımı yaladığı hayali gitmedi. Aslında bu Ahmet olayından sonra kendimde de değişiklikler farketmemiş değildim. Sanki yeni bir Melis olmuştum. Kendine daha çok güvenen, bir şeyleri elde edebileceğine inanan bir Melis oluşmuştu Ahmet sayesinde. Sabahında okula gittiğim zaman Ahmetle konuşma kararı aldım kendi kendime. Sabah okula gitmeden önce okul kıyafetlerimi ütüledim. Ayaklarıma kısa beyaz çoraplar giyip ayağıma yeni aldığım koşu ayakkabısını geçirdim. Okula gittim. Sanki hiçbir şey yokmuş gibi sıraya, Ahmetin yanına oturdum. Ahmet çok fazla şaşırmıştı. Ama halinden şikayetçi bir durumu da gözükmüyordu. Hiçbir şey söylemedim. Ahmet de bana bir şey söyleme cesaretinde bulunmadı. Gün boyu derslerde sıranın altına, ayaklarıma baktığını görebiliyordum. Hatta birkaç kez silgi, kalem düşürme bahanesiyle de sıranın altına girdiği, ayaklarıma daha yakın olduğu oluyordu. Bende bu durumlarda istemsizce ayak ayak üstüne atıp sol ayağımın ahmetin koluna, eline değmesini sağlıyordum.

maskelisinek

Aslında kendime itiraf etmeliydim ki bende ahmetin eline ve koluna ayaklarımla temas edince kendimde hiç olmadığım kadar haz duygusunu hissediyordum. Ama aklımda bir sürü soru vardı. Ben bu ayakkabılarla tuvalete giriyordum ve ardından Ahmetin eline koluna değdiriyordum. Ahmet de bu durumdan memnundu ki sürekli silgisini kalemini düşürüp sıra altında ayaklarıma daha yakın olabilmek için giriyordu. Peki bundan tiksinmiyor muydu? Öğle arası geldiğinde Ahmet benden önce yanıma gelerek bir şeyler yiyelim mi diye konuşmayı teklif etmişti bile. Ardından kantinden ikimize de yiyecek bir şeyler alıp sınıfa yanıma gelmişti. Sınıfta sadece ikimiz vardık. Ahmet söze girdi "Melis ben artık sana Melis değilde efendim demek istiyorum. Beni senin yönetmeni, hayatıma senin yön vermeni istiyorum. Beni ezmeni ve aşağılamanı istiyorum. Bunun için her şeyi yapabilirim" dedi. Ben "Ahmet sen tiksinmiyor musun? Ben bu ayakkabılarla tuvalete giriyorum ardından senin eline değiyorum. Bunda tiksinçlik yok mu sence de?" diye sordum. Ahmet "aksine ben bundan haz alıyorum. Hatta sen ayakkabılarınla elime değdiğinde ben o an o dakika senin önce ayakkabılarını sonra ayakkabılarını çıkararak tek tek parmak aralarını yalamayı düşündüm. Ama buna şu an hakkım yok. Aslında hiçbir zaman hakkım olmayacak. Sen ne dersen o. Sen izin verdiğin sürece nefes alabilirim. Sen ayakkabılarını elime değdirdin ya ben elimi bile yıkamaya kıyamam artık" dedi. Benim şaşkınlığım daha da artıyordu. Ama dediğim gibi Ahmet de böyle konuştukça içimde bir büyüklük hissi ortaya çıkıyordu. Yine de ne diyeceğimi bilemiyordum. Bir süre konuşmadım. Ahmet "en azından bana senden bir parça ver Melis. Kirli çorabın olur eskimiş ayakkabın olur. Sana hizmet ettiğimi hissettirecek bir parça ver bana. Hatta parayla bile satın alabilirim. Ne olur en azından bunu benden esirgeme" diye tekrardan yalvarmaya başlamıştı. Ahmet sözlerini bitirdiğinde yeni derse geçtiğimizin habercisi olan zil çalmıştı. Sınıfa birileri girdi ve ister istemez konuşmamız son buldu. Okul sonunda eve gittim. Ahmetin son söylediklerini düşünüyordum. "Senden bana bir parça ver Melis.." Kendi kendime dakikalarca düşündüm. Ardından kendi kendime "ne olabilir ki sanki Melis. En azından bir çorabını verebilirsin. Ne kaybedebilirsin ki?" diye söylendim. Ve o gün giydiğim çorabı küçük bir poşete koyup çantama attım. Okul sabahı yine aynı ayakkabılarımı ve ütülü elbiselerimi giyerek okula gittim. Yine Ahmetin yanına oturarak çantamdaki poşeti çıkardım ve Ahmete uzattım. Ahmet şaşkınlık içerisinde poşeti aldı. "ne var bunda Melis?" dedi. Bende "aç bak görürsün" dedim. Poşetin içerisindeki bir çift dünden giydiğim beyaz çorabı çıkardı ve ellerinde tuttu. Sanki mükemmel bir ödül kazanmış gibi surat ifadesi vardı. Gözlerinin içi gülüyordu. Hatta ağlamak üzere gibiydi. Çoraplarımı alarak burnuna doğru götürdü. İçine kocaman bir nefes çekti. Sonrasında 2 3 kez çorabımı öptü. Ardından sınıfta olduğumuz aklına gelmiş olmalı ki hemen çorabı poşete koydu. Bana dönerek "sana minnettarım. Sana çok teşekkür ederim. Dile benden ne dilersen. Her istediğini yaparım. Sana yemin ederim bokumu ye de onu bile yaparım. Sana binlerce kez teşekkür ediyorum" diyebildi. Ardından cüzdanından 50 TL çıkararak bana uzattı. Ben elimle iterek "saçmalama Ahmet koy onu yerine" dedim. Ahmet ise almam konusunda ısrar ediyordu. Ben kendimden beklemediğim bir şekilde sert bir ses tonuyla "Ahmet beni duymadın sanırım SANA ONU YERİNE KOYMANI söyledim. Rica etmedim." dedim. Ahmet afallamıştı. Parayı cebine soktu. Beklemediği bir şekilde konuşmuştum. Gerçekçi olmak gerekirse bende kendimden böyle bir şey beklemiyordum. Şaşırmıştım. Kendi benliğimi mi kaybediyorum acaba diye düşünmeden edemedim. Bu soru kafamın etrafında dolaşıyordu. O gün, gün boyunca Ahmetle konuşmadım. Çünkü bu soru beni deli edebilirdi. Eve gittiğimde yine ağır bir düşüncenin beni beklediğini biliyordum.

maskelisinek

Evet. Önümde yüzleşmem gereken bir soru vardı. Ahmete o gün 2 3 gün boyunca yanıma uğramamasını söyledim. Düşünüyordum. Benliğimi mi kaybediyordum? Bana neler oluyordu? Çevremdeki insanlara karşı tavırlarımda bir değişiklik yoktu. Ama Ahmete karşı? Ahmete karşı sanki yavaş yavaş başka bir Melis oluyordum. İşin garip tarafı kendimi de durduramıyordum. Aslında kendime tekrar tekrar itiraf etmeliyim ki Ahmet olayından sonra kendime daha çok güvenmeye başlamıştım. Kendi bütün kararlarımı kendim alabileceğime olan inancım artmıştı. Kendi ayaklarımın üstünde durabileceğime tam olarak inanmaya başlamıştım. Henüz 19 lu yaşlarıma giriyordum ama bunlar büyük ve önemli şeylerdi. 1 2 gün düşündükten sonra aklımda başka bir soru belirmeye başladı. Ben benliğimi mi kaybediyordum yoksa Ahmet benim asıl benliğimi mi ortaya çıkarmıştı? Aslında ben normalde dominant bir karakter miydim? Bu hayatta Ahmet gibilerine hükmetmek benim için aslında çok normal bir şey miydi? Ahmetin ayaklarıma kapandığı an gözlerimin önüne geliyordu. Ahmetin bana söylediği sözler kafamda yer edinmeye başlıyordu. Zaten okulda konuşmasak da bana her gece yalvarmaya devam ediyordu. Evet. Aslında yavaş yavaş bu yönümü kabullenmeye başlamıştım. Ama bir anda tamamen o internetten izlediğim yada okuduğum şeyler gibi hayatım olamazdı. Ama sanırım Ahmete bir şans vermeyi kabul etmiştim kendi kendime. Aslında bunu Ahmet için değil, kendim Ahmeti ayaklarımın altında hayal ettiğim zaman bile bundan haz aldığım için Ahmete şans vermeyi düşündüm. Ahmete şans vermemle sorumluluklarımında artacağını biliyordum. O sadece bir köleydi. Ben söylerim o yapar. Onun bu hayatta bir vasfı yoktu. Bunu biliyordum. Ama ben? Ben bu işin altına girdikten sonra hem kendi hayatımı hem kölem Ahmetin hayatını yönetmekle mesul olacaktım. Çünkü Ahmet benim kölem olduktan sonra Ahmetin artık kendi hayatının olmayacağının bilincindeydim. Onun ruhunu, bedenini, benliğini kısacası onun olan her şeyi yavaş yaval elinden alacaktım.

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.