Parmaklıklar ardında

Fetishli

BÖLÜM 1

İnsan, hayatının son normal gününde olduğunu asla bilmiyor. Bilseydi belki o kahkahaları daha yavaş atardı, belki şarabı yudum yudum içerdi, belki o son fotoğrafa daha uzun bakardı.

Ben bilmedim.

Yirmi beş yaşındaydım ve yüksek lisans öğrencisiydim. Cebimde iki yıldır kıstığım harçlıktan arta kalan üç günlük bir tatilin parası vardı; yanımda ise hayatımın en yakın iki insanı.

Bu odaya nasıl girdiğimizi hâlâ tam olarak anlamış değilim. Melek'in kuzeni bu otelde çalışıyordu, sezon dışı bir indirim ayarlamıştı, "kaçırırsanız aptalsınız" demişti. Üç öğrenci için Antalya'da deniz manzaralı bir otel odası, gerçek hayatta olması gereken bir şey değildi. Ama Melek hayatta olması gereken şeyleri pek sevmezdi.

Odamızın balkonundan Akdeniz görünüyordu. Sabah güneş denize inince su öyle bir maviye kesiyordu ki insanın gözü acıyordu.

Melek, denize karşı ilk kahkahayı attığında saat daha on birdi.

Melek: Bu odanın iki gecelik fiyatı, benim dört aylık bursum. Dört ay, kızlar. Yüksek lisans öğrencisi bir insanın dört ayı, iki gecelik mermer için.

İrem: Sen de abarttın.

Melek: Abartmadım, hesapladım. Neyse, bir kere yaşıyoruz. Bir daha ne zaman böyle bir odaya gireceğiz?

İrem: Ölmeyi ağzına alma bu kadar. Nazar değiyor.

Melek: Sen de her şeye nazar diyorsun. Bir kere olsun rahat yaşa.

İrem ona baktı, gülümsedi, ama gözleri gülmedi. Yüksek lisansın son yılındaydı, bizden iki yaş büyüktü ve hep bir adım geriden bakardı olaylara. Başka bir bölümdeydi, ama Melek'le beni bir şekilde bulmuş, aramıza yerleşmişti. O gün bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyordum.

Havuz başında geçen o gün, hayatımın en mutlu günüydü. Bunu bugün, beton bir ranzanın üstünde otururken söylüyorum.

Melek ayakkabıdan nefret ederdi. Havuz kenarında sandaletlerini tekmeleyip attı, taşların üstünde yalınayak yürüdü. "Sıcak taş iyi geliyor" dedi, topuklarını kaldırıp indirirken çıkardığı o küçük sesi duymamak mümkün değildi. Ayak parmakları hep oynardı, otururken bile. Bedeni hiç durmazdı; uyurken bile.

Benim ayaklarım onunkiler gibi değildi. Ben ayakkabıyı severdim, kendimi ayakkabıyla güvende hissederdim, çıplak ayakla yere basmak bana hep fazla açık, fazla savunmasız gelirdi. Sonradan düşündüm: Belki de o gün hayat bana bir şey anlatmaya çalışıyordu. Ama ben dinlemedim.

İrem: Ayağın yanacak.

Melek: Yansın. Nasıl olsa bir gün soğuk bir zemine basacağız, şimdi sıcağın tadını çıkaralım.

Yine nazar. Yine doğru çıkan bir laf.

Akşam, otelin terasındaki restoranda yemek yedik. Garson bize en iyi masayı verdi, çünkü Melek her yerde bir yer edinirdi; öğrenci bütçesiyle bile. Şarap açtık, öğrenci bütçesine aykırı bir cömertlikle. İrem kadehini kaldırdı:

İrem: Sağlığımıza. Ve bu tatilin bize bir şey öğretmesine.

Melek: Ne öğretecekmiş?

İrem: İnsan kendi sınırlarını ancak kaçtığı yerde görür.

Melek güldü, kadehi İrem'in kadehine vurdu. Ben de güldüm. Sonra Melek'in telefonu çaldı.

Belki de her şeyin başladığı an orasıydı. Ekrana baktı, gülümsemesi söndü, masadan kalktı, terasın ucuna gitti. On dakika konuştu. Döndüğünde yüzü soluktu, dudaklarının kenarı titriyordu.

Ben: Kimdi?

Melek: Sonra. Yarın konuşuruz. Şimdi eğlenelim, tamam mı?

Israr etmedim. Melek'in "sonra"ları hep bir gün gelirdi, o gün gelmeyeceğini nereden bilebilirdim.

Ve eğlendik. O gece otelin bodrum barında saat bire kadar dans ettik. Melek ayakkabılarını yine çıkardı, parkenin üstünde yalınayak döndü, saçları savruldu. İrem kenarda oturdu, iki kadeh şarapla, izledi. Ben ortada; mutlu, aptal, ölümsüz.

Odaya döndüğümüzde saat bire çeyrek vardı.

Beni uyandıran şey ne oldu, bilmiyorum. Ses mi, ışık mı, yoksa sadece bir his. Ama saat 02:40'ta gözlerim açıldı ve odada bir tuhaflık olduğunu anladım.

Yatağımda yalnızdım. Melek'in yatağı boştu.

Perdeler havalandı, balkon kapısı açıktı. Dışarıdan gelen rüzgâr odanın içine deniz kokusu taşıyordu. İrem öbür yatakta yüzü duvara dönük, mışıl mışıl uyuyordu.

Kalktım. Yalınayak, odanın mermerine bastım. Soğuktu. Üç saat önce sıcak taşların üstünde yürüyen Melek'in ayakları şimdi neredeydi?

Balkona çıktım.

Melek, korkuluğa yaslanmıştı, sırtı bize dönük, denize bakıyordu. Saçları rüzgârda savruluyordu; bir an, arkadan bakınca bir fotoğraftan fırlamış gibi duruyordu. Sandaletleri korkuluğun dibinde, çapraz bir şekilde, düzenli duruyordu. İkisi de orada. Tertemiz.

Ben: Melek?

Dönmedi. Ama omuzlarının titrediğini gördüm. Ağlıyordu.

Ben: Ne oldu? O telefon mu?

Melek: Ben... yanlış bir şey yaptım, Sevda. Yanlış bir insana güvendim.

Ben: Kim? İrem mi?

Melek sustu. Sonra, o suskunluğun tam ortasında, balkonun ucundaki karanlıkta bir şey kıpırdadı.

Bir gölge.

Sanki boşluktan süzülmüş gibi, korkuluğun öbür tarafından geçti. Ne tam bir insan siluetiydi, ne de sadece ışık. Bir an, perdenin kıvrımıyla korkuluğun gölgesi üst üste bindi ve Melek'in bedeni o karanlığın içine yutuldu.

Ve sonra ses geldi.

Öyle bir ses ki... İnsan, ömrü boyunca duyduğu hiçbir şeye benzetemiyor. Islak, ağır, son. Bir bedenin beton zemine çarpma sesi. Karpuz kırılırmış gibi, ama çok daha derinden.

Ayaklarım mermerden betona, betondan merdivenlere koştu. Kaç kat indiğimi hatırlamıyorum. Yangın merdiveni miydi, asansör mü, karıştı. Çıplak tabanlarım taş basamaklara her çarpışında bacağımın bir yerinde bir sızı büyüdü.

Havuzun yanındaki beton zemine vardığımda, birkaç kişi çoktan toplanmıştı. Işıklar yandı, otel görevlileri koştu, biri bağırıyordu, biri telefonuyla konuşuyordu.

Ben sadece baktım.

Melek orada, betonun üstünde yatıyordu. Bir bacağı hafif kıvrılmış, bir kolu yana açılmıştı. Yüzü... yüzü hâlâ o gülümsemeye yakın bir şeyle duruyordu; sanki sadece yorulmuş da uzanmış gibi. Ve ayakları çıplaktı. Yukarıda, balkonun korkuluğunun dibinde kalmış iki sandalet gibi, burada da iki yalın ayak.

Ben yanına çöktüm. Dizlerimin altında kalan beton buz gibiydi. Elimle saçına dokundum, bir şey söylemek istedim, sesim çıkmadı.

Sonra arkamda bir ayak sesi durdu.

İrem gelmişti. Sabahlığı vardı üstünde, saçı dağınıktı, yüzü bembeyazdı. Ama gözleri... gözleri o kadar da şaşkın değildi. Sanki bir şeyi bekliyormuş gibiydi.

İrem: Ne oldu?

Ben: Düştü. Balkondan düştü.

İrem baktı. Uzun baktı. Sonra çok sakin, neredeyse kendi kendine konuşur gibi dedi:

İrem: Ama balkonda senden başka kimse yoktu, Sevda.

Polis 03:20'de geldi. Otelin lobisine oturttular bizi. Önce Melek'in kimliği, sonra bizim ifadelerimiz, sonra saatlerce süren sorular. Sabahı lobide, o kadife koltukta, yalınayak ve üstümde sadece ince bir hırkayla geçirdim. Ayaklarım mosmordu, bir tırnağım kırılmıştı ve kimse bana ayakkabı vermeyi akıl etmemişti.

Otel müdürü özür diledi, kamera kayıtlarının bir kısmının bozuk olduğunu söyledi. Koridorun o geceye ait görüntüsü yoktu. Odanın balkonuna bakan hiçbir kamera yoktu. Yani o korkulukta ne olduğunu gösteren tek şey, benim gözlerimdi.

Ve benim gözlerim bir gölge görmüştü. Bir savcının "gölge" kelimesine gülümseyeceğini henüz bilmiyordum.

Öğlene doğru bana bir çift terlik verdiler. Plastik, tek kullanımlık, otel terliği. O terliklerle hastaneye gittik, oradan karakola, oradan... oradan.

Melek'in kolunda bir morluk vardı. Sol kolunda, bileğinin biraz üstünde. Kimse ona o morluğu neyin yaptığını sormadı.

Bana sordular.

Ve ben "bilmiyorum" dedim. Çünkü bilmiyordum.

Üç gün sonra, o "bilmiyorum" yüzünden üzerimdeki bütün şüpheyi taşıyacaktım. Çünkü Melek'in bileğindeki o morluk, o gece dans ederken benim elimle olmuştu. Ve bunu ispatlayabileceğim tek şey, kendi sözümdü.

Fetishli

BÖLÜM 2

Üç gün boyunca kimse bana "şüpheli" demedi. Kimse bana "katil" de demedi. Sadece sorular sordular ve ben cevap verdim. Sonra bir sabah, o sorgu odasının kapısı arkamdan kapandı ve hayatım ikiye ayrıldı: oradan öncesi ve oradan sonrası.

Antalya Emniyet Müdürlüğü'nün ikinci katındaki o oda, dünyanın en soğuk odasıydı. Duvarlar griydi, yer muşambaydı, tavanda tek bir floresan asılıydı ve o lamba öyle bir yanıyordu ki insanın gözünün içine bakıyor gibiydi.

Karşımdaki kadın komiser kırk yaşlarındaydı. Adı önemli değil; sonradan hepsinin adını unuttum. Sadece seslerini hatırlıyorum.

Komiser: Balkonda tam olarak ne gördünüz?

Ben: Bir gölge.

Komiser: Bir gölge.

Ben: Evet. Korkuluğun öbür tarafından geçti. Sanki boşluktan süzüldü.

Komiser kalemini masaya bıraktı, arkasına yaslandı. O "bir gölge" cevabına, sonradan kaç kere gülündüğünü bilemem.

Komiser: Sevda Hanım, o balkonda dört kişi olamaz. Siz, Melek, İrem. Üç kişi. İrem yatakta uyuyor. Melek düşüyor. Geriye siz kalıyorsunuz. Peki gölge kim?

Ben: Bilmiyorum.

Komiser: Peki neden balkondaydınız?

Ben: Uyandım. Yatağı boştu. Baktım.

Komiser: Saat kaçta uyandınız?

Ben: 02:40.

Komiser: 02:40'ta uyandınız, balkona gittiniz, Melek'le konuştunuz, sonra düştü. Arada ne kadar zaman geçti?

Ben: Bilmiyorum. Bir dakika? İki dakika?

Komiser: İki dakikada olan biteni anlatın bana. Baştan.

Anlattım. Kaç kere anlattım, bilmiyorum. Ama her seferinde aynı cümleye çıkıyordu ve o cümle beni kurtarmıyordu, batırıyordu:

"Balkonda senden başka kimse yoktu."

O üç gün içinde İrem'i de sorguladılar. İfadesinin bir kopyasını bana çok sonra, avukatımın elinde gördüm. Okuduğumda ellerimin titremesini hâlâ hatırlıyorum.

İrem, sakin bir kadındı. Bunu hep biliyordum. Ama ifadesindeki o sakinlik, bir insanın sakinliği değildi; bir dosyanın sakinliğiydi.

Komiser: O gece ne oldu?

İrem: Saat bire çeyrek kala odaya döndük. Ben çok yorgundum, hemen yattım. Melek balkona çıktı. Sevda da bir süre ayakta durdu.

Komiser: Sevda ayakta mıydı?

İrem: Evet. Kıyafetini değiştirdi, telefonuna baktı. Sonra yattı, sanırım.

Komiser: Sanırım?

İrem: Ben uyudum. Ama uykuya dalarken yatağında olduğunu biliyorum.

Komiser: Peki 02:40 civarında?

İrem: Bir ses duydum. İki kadın sesi. Tartışma gibi değil, ama tartışmaya yakın. Sonra balkon kapısının açıldığını duydum. Sonra... sonra çığlığı duydum.

Komiser: Çığlık mı, çarpma sesi mi?

İrem: İkisi de. Önce bir ses, sonra bir ses daha.

İşte o noktada, dosyanın omurgası çatırdadı. Çünkü İrem iki ses duymuştu. Ben sadece bir ses duymuştum. Ve benim gözlerim bir gölge görmüştü.

Komiser: Melek'in bir şeyden korktuğunu söylediniz. Ne demek istediniz?

İrem: Melek son günlerde gergindi. Telefonu sürekli çalıyordu, açıyor, kapatıyordu. Bir kere bana "yanlış bir insana güvendim" dedi.

Komiser: Sevda'yı mı kastetti?

İrem: Bilmem. Ama Sevda'yla aralarında bir şey vardı. Bir borç meselesi. Melek ona para vermişti, geri alamıyordu. Ya da almak istiyordu. Tam bilmiyorum.

Komiser: Sevda'da Melek'e karşı bir kıskançlık var mıydı?

İrem: Melek herkesin ilgisini çekerdi. Sevda da bunu biliyordu. Belki... belki biraz rahatsızdı.

Bunların hiçbiri tek başına yeterli değildi. Ama hepsi bir araya gelince, bir tablo oluştu. Ve o tablo, benim yüzümdü.

Dosyadaki deliller:

Balkon korkuluğunda parmak izlerim. Normaldi; ben orada durmuştum. Ama İrem'in izi yoktu. Yani İrem balkona hiç çıkmamıştı.
Melek'in sol bileğinin üstündeki morluk. Dans ederken benim elimle olmuştu. Ama adli tabip, morluğun "sıkı bir kavrama" izlenimi verdiğini yazmıştı.
Melek'in sol kürek kemiğinin üstündeki ikinci morluk. Bunu kimse açıklayamadı. Ve bu morluk, düşüşten önce oluşmuştu.
Melek'in boynundaki ince zincir yoktu. Balkonda da, aşağıda da, odaya da bulunamadı.
Melek'in cep telefonu yoktu. Arama emriyle otelin her yeri tarandı; bulunamadı.
Balkon korkuluğunun yüksekliği 1,08 metreydi. Melek 1,68 boyundaydı. Yani düşmek için tırmanması gerekiyordu. Ama tırmanmak için korkuluğun üstünde hiçbir ayak izi, hiçbir toz bozulması yoktu.

Ve en önemlisi:

Balkonun altındaki toprak şeridinde, korkuluğun dibinde, bir çift yalın ayak izi vardı. Melek'in. Ama ayak izleri korkuluktan 40 santimetre uzakta başlıyordu.

Yani Melek korkuluktan atlamamıştı. İtilmişti.

Ya da... birinin onu oradan çektiği bir dünyada yaşıyorduk.

Avukatım gençti, iyi niyetliydi ve çaresizdi. Bana her şeyi açıkça anlattı, ki bu iyi bir şeydi ama acı veren bir şeydi.

Avukat: Bir gölge gördüğünüzü söylüyorsunuz ama o gölgenin kime ait olduğunu söyleyemiyorsunuz. İrem "iki ses duydum" diyor, siz "bir ses" diyorsunuz. İrem "uyudum" diyor ama balkona hiç çıkmadığı için korkulukta izi yok, yani onun uyuduğunu da ispatlayamıyoruz. Ve Melek'in iki moruğu var, ikisi de sizin elinizden çıkmış olabilir.

Ben: Ama ben yapmadım.

Avukat: Bunu biliyorum. Ama mahkeme "biliyorum"la çalışmıyor.

Duruşma İstanbul'da görüldü. Melek'in ailesi İstanbulluydu, bizim üniversitemiz İstanbulluydu, dava oraya gönderildi. Ben de Antalya'dan İstanbul'a, kapalı bir kasa gibi taşındım.

Karar 40 dakika sürdü. Ben hayatımın en uzun 40 dakikasında, o tahta sırada otururken, tırnaklarımı avuçlarımın içine geçirdim.

Hâkim yaşlı bir adamdı, gözlüğünün altından bana bir kere bile bakmadı. Karar metnini okurken sesi düz, nötr, ölüydü. Sonra o cümle geldi:

"Sanık Sevda'nın, maktul Melek'i kasten öldürdüğü sabit görülmekle, müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına..."

Müebbet.

Yirmi beş yaşındaydım. Yirmi beş yaşında, "sonsuz" kelimesinin ne demek olduğunu öğrendim.

Salondan çıkarılırken İrem'e baktım. İlk sırada oturuyordu. Bana baktı, başını hafifçe yana eğdi. Ve o anda, o salonun ortasında, ilk kez şu soru kafamda net bir şekilde belirdi:

Bu kadın o gece gerçekten uyuyor muydu?

Tutukluluk kararının ardından, İstanbul'un Anadolu yakasındaki o devasa cezaevine götürüldüm. Gece nakliydi. Beyaz bir minibüs, arkada küçük bir bölme, bölmenin duvarında tek bir parmaklıklı pencere.

Bileklerime kelepçe taktılar. Metal, soğuktu, tenime yapıştı. Ellerimi kucağıma koyduğumda, kelepçenin ağırlığı bacaklarımın üstüne düştü ve o ağırlıkla birlikte ilk kez, "gerçekten burada olduğum" hissi geldi.

Minibüsün içi karanlıktı. Camdan dışarı baktım. İstanbul akıyordu, ışıkları, köprüsü, kalabalığı, hayatı. Yirmi dakika önce o hayatın bir parçasıydım. Şimdi camın arkasındaydım.

Ayakkabılarımı bir yerde aldılar.

Bunu nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Öğrenciyken hep ayakkabıyla güvende hissettiğimi söylemiştim ya. İşte o ayakkabıları, o kapıda, bir poşetin içine koydular ve bana bir çift plastik terlik verdiler. Mavi, kayışlı, ucuz, tek beden.

O terlikleri giydiğimde ayaklarımın altında artık kendi hayatım yoktu. Başkasının tabanı, başkasının zemini, başkasının ölçüsü vardı.

Koridorlar bitmiyordu. Koca demir bir kapı, ardından bir arama noktası, ardından metal detektörü, ardından ikinci bir kapı. Her kapıda bir kadın, her kadının elinde bir liste. Bana baktılar, üstümü aradılar, saçımı, cebimi, çorabımı. Elleri hızlıydı, umursamazdı. Ben bir bedendim, bir numaraydım, bir satırdım.

Sonra beni bir koridorun başında bıraktılar.

Karşıda, uzun bir koridorun dibinde, bir koğuş kapısı vardı. Kapının üstünde bir numara. Kapının arkasından sesler geliyordu: gülüşmeler, bir kadının yüksek sesle saydığı bir şeyler, demir ranzanın gıcırtısı, ve arada bir, birinin diğerini susturduğu kısa, keskin bir "şşşt".

Kadın gardiyan elini kapının demirine koydu, bana döndü. İlk kez bir cümle kurdu:

Gardiyan Fatma: Burası kadınlar koğuşu. Burada adın önemli değil. Ama bir şeyi unutma: Bu koğuşun bir ağası var. Ve o ağa, seni ilk gördüğü anda, senin ne olduğuna karar verir.

Ben: Ne olduğuma?

Gardiyan Fatma, kapıyı açtı. Gıcırtı, koridorda yankılandı. İçeriden bir sıcaklık, bir koku, bir sessizlik geldi. Ve o sessizliğin ortasından bir çift göz bana döndü.

Gardiyan Fatma: Ağzını açmadan önce, ayaklarına bak Sevda. Burada insanlar senin yüzüne değil, tabanına bakar.

Kapı arkamdan kapandı.

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.