25 Yıllık Arkadaşlık...

optikmouse · 2026-07-21T17:40:35+00:00

Kırk yaşın getirdiği o tatlı olgunluk, üç kadının arkadaşlığını daha da sarsılmaz bir yere taşımıştı. Gözde, Elif ve Yıldız... Üniversite yıllarından beri yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen, hayatın tüm fırtınalarını birlikte göğüslemiş üç dost. Yıldız ve Elif evlenip boşanmış, Gözde ise o bildim bileli özgür ruhlu, bağlardan hoşlanmayan, anı yaşayan tarzını hiç bozmamıştı. Gözde ve Yıldız aynı büyük mimarlık firmasında çalışıyordu; Gözde yaratıcı tasarımların başındayken, organizasyon ve yönetim dehası olan Yıldız projelerin hayata geçmesini sağlıyordu. Elif ise uluslararası bir lojistik firmasında planlama müdürüydü. Gün boyu yüzlerce insanı yönetiyor, bütçeler yapıyor, sert ve disiplinli duruşuyla şirkette adeta kök söktürüyordu. Ama Elif’in içinde, o sert kurumsal zırhın altında, kırkından sonra keşfettiği bambaşka bir dünya vardı. İtiraf Gecesi O cuma akşamı, Yıldız’ın geniş balkonunda, hafif bir müzik eşliğinde şaraplarını yudumluyorlardı. Haftanın yorgunluğu ve şarabın verdiği o gevşeme hissiyle sohbet derinleşti. Konu bir şekilde hayattaki rollerden ve beklentilerden açıldığında, Elif derin bir nefes aldı. Gözlerini kadehine dikerek konuştu: "Kızlar, size bir şey söyleyeceğim. Muhtemelen şok olacaksınız ama... artık bunu içimde tutmak istemiyorum. Ben son bir yıldır D/s dünyasını, submissive (itaatkar) olmayı araştırıyorum. Ve kendimi orada buldum." Gözde elindeki kadehi masaya bırakıp kaşlarını kaldırdı. Yıldız ise şaşkınlıkla Elif’in yüzüne baktı. Şirkette masaya yumruğunu vuran Elif, itaat etmekten mi bahsediyordu? Elif, arkadaşlarının yargılamayacağını bildiği için rahatça devam etti: "Yani öyle insanlık dışı, garip şeyler değil kastettiğim. Sadece... gün boyu karar vermekten, yönetmekten çok yoruluyorum. Birinin beni yönlendirmesini, bana emir vermesini, onun hizmetinde olmayı özlüyorum. Hatta... hafifçe aşağıda konumlanmak, o hiyerarşiyi hissetmek beni inanılmaz rahatlatıyor. Bir nevi zihinsel teslimiyet." Şakayla Karışık Bir Teklif Gözde, o her zamanki patavatsız ama sevimli neşesiyle araya girdi: "Valla yabancıya gitme Elif! Benim ev biliyorsun nanay, darmadağın. Gel bu hafta sonu bendeki işlerden başla, emir kölesi ol!" Üçü birden kahkahayı bastı. Balkon o saniyede kahkahalarla çınladı. Elif, Gözde’nin bu ani çıkışına gülerken yanaklarının alev alev yandığını hissetti. İşte tam o anda, organizasyonların kadını, insanların mimiklerini okuma ustası Yıldız’ın gözünden hiçbir şey kaçmadı. Yıldız, Elif’in o kızaran yanaklarında, gözlerindeki o mahcup ama derinden gelen rahatlama ve heyecan parıltısını yakaladı. Elif bu fikirden gerçekten, kalben hoşlanmıştı. Yıldız, kadehinden bir yudum alıp, ses tonuna hafif, muzip bir otorite katarak Gözde’nin şakasına katıldı: "E tabi Gözde, Elif gelmişken öyle sadece evi toplamakla kalmaz. Kapıdaki o çamurlu ayakkabılarını da siler artık, değil mi Elif?" Elif’in nefesi anlık olarak kesildi. Yıldız’ın bu doğrudan, yarı emir kipi içeren ve onu alt bir konuma yerleştiren cümlesi kalbini hızlandırmıştı. Başını öne eğip, "Silerim valla..." diye fısıldadı, yüzünde utangaç bir gülümsemeyle. Gözde ve Yıldız tekrar güldüler, ama ortamdaki hava çoktan değişmişti. Zararsız bir şakayla başlayan şey, üç eski dostun arasında tamamen güvene dayalı, rızai ve heyecan verici yeni bir oyunun kapısını aralamıştı. Oyun Başlıyor Ertesi cumartesi öğleden sonra, Elif söz verdiği gibi Gözde’nin evine geldi. Üzerinde ev işlerine uygun rahat kıyafetler vardı. Kapıyı açan Gözde, içeride kahvesini içmekte olan Yıldız’ı işaret etti. Yıldız, elindeki kahve kupasıyla salondaki tekli koltukta adeta bir "yönetici" gibi oturuyordu. Yıldız, Elif içeri girerken hafifçe gülümsedi ama sesindeki o ciddi ve oyunbaz tonu korudu: "Hoş geldin Elif. Gözde ile konuştuk, madem bu hafta sonu bizim kurallarımız geçerli, o zaman ilk görevini veriyorum. Gözde’nin dünkü topukluları koridorda. Önce onları temizle, sonra bize güzel birer kahve yap ve biz sohbet ederken mutfaktaki tezgahı hallet. Biz sinyal verene kadar da salondaki sohbete izinsiz dahil olma, tamam mı?" Elif, kalbinin göğüs kafesinde hızla çarptığını hissetti. Kurumsal hayattaki o güçlü kadın, şu an iki en yakın arkadaşının gözü önünde, onların yönlendirmesiyle tamamen alt bir konumdaydı. Bu durum üzerindeki tüm o ağır sorumluluk stresini bir anda eritip götürdü. "Tamam Yıldız. Hemen başlıyorum," dedi Elif, saygılı bir ses tonuyla ve başını hafifçe eğerek. Gözde, Elif’in bu itaatkar ve mutlu halini görünce Yıldız’a göz kırptı. Yıldız ise planlama dehasını bu kez arkadaşının içsel huzuru ve eğlencesi için devreye sokmuştu. Üç kadın arasındaki bu derin dostluk, artık birbirlerinin en gizli psikolojik ihtiyaçlarına da şefkatle ve oyunla alan açan bambaşka bir boyuta evriliyordu.

sallas2

Eline saglik cok guzel devam ediyor hikayeye sigara içmeyi ve kölelerin yiyeceklerini çöp atik saç vs eklemeyi düsünur musun 🙂

erdal

Foruma bu hikayeyi okumak için giriyorum

optikmouse

Gözde, ertesi gün öğleden sonra üst kattaki çalışma odasında projelerini incelerken, yavaşça arkasına yaslandı. Aşağıdan gelen o mutlak sessizlik, Yıldız’ın ağzında çorapla dip köşe tuvalet ovalarken çıkardığı o hafif bez sesleri içindeki Dominant kadını fazlasıyla keyiflendiriyordu. Ancak bir haftalık bu "ignore" (yok sayma) cezasının sonuna yaklaşırken, hiyerarşiyi bir daha asla sarsılmayacak şekilde mühürlemek için son bir yüzleşme ritüeline ihtiyacı vardı.

Telefonunu eline alıp aşağıda mutfakta düzeni kontrol eden Elif’e doğrudan kısa bir mesaj attı ve ardından onu yukarı, yanına çağırdı.

Elif kapıyı çalıp içeri girdiğinde başı önde, elleri önünde birleşmiş şekilde emri bekliyordu. Gözde, o her zamanki asil ve yukarıdan bakan gözlerini Elif’e dikti:

"Elif," dedi, sesi salonun duvarlarında yankılanacak kadar serindi. "Yıldız’la geçmişteki bütün konuşmalarınızı, o ortak gruptaki eski yazışmaları açacaksın. Yıldız’ın o kibirli, holding yöneticisi edasıyla seni aşağıladığı, sana tepeden baktığı, o 'denk arkadaş' maskesinin arkasına sığınarak seni küçümsediği bütün WhatsApp mesajlarını tek tek bulacaksın."

Elif’in gözleri şaşkınlık ve heyecanla açıldı.

"Hepsini derle, ekran görüntülerini al ve çalışma odasındaki yazıcıdan pürüzsüz bir şekilde baskısını çıkar," diye devam etti Gözde, dudaklarında tehlikeli bir tebessümle. "Akşam ben salona geçip kurulduğumda, ikiniz de önümde yerinizi alacaksınız. O mesajları salonda, Yıldız’ın yüzüne karşı tek tek okuyacağız. Kendi elleriyle, o şımarık diliyle seni nasıl ezmeye çalıştığını, şimdi ise nerede durduğunu kendi kulaklarıyla duyacak. Hadi, işinin başına."

Arşivdeki Kibir Kağıda Dökülüyor

Elif, "Emredersiniz Hanımım" diyerek büyük bir adanmışlıkla hemen aşağı indi. Laptopun başına geçip geçmişe yönelik bir kazı çalışması başlattı. Yıldız’ın o eski, her şeyi tiye alan, Elif’e "Kızım sen de iyice Gözde’nin kölesi oldun", "Bırak şu ayak işlerini de kahve içmeye çıkalım", "Gözde seni çok çalıştırıyor, ezdirme kendini bu kadar" dediği, hiyerarşiyi bozmaya çalışan tüm o üstenci ve aşağılayıcı mesajları tek tek cımbızladı.

Yazıcıdan tıkır tıkır çıkan her bir A4 kağıdı, Yıldız’ın geçmişteki o kibirli kurumsal kimliğinin infaz belgesi gibiydi.

O sırada koridorda dizlerinin üzerinde banyonun fayanslarını ovalayan Yıldız ise yazıcının sesini duyuyor ama ne olduğunu anlamıyordu. Ağzındaki o spor çorabıyla sadece burnundan nefes alabiliyor, içindeki o tam teslimiyet duygusuyla akşam salonda kendisini bekleyen o büyük hesaplaşmanın sarsıcı heyecanını hücrelerinde hissediyordu.

Akşam Ritüeli Hazırlığı

Akşam saatleri yaklaştığında Elif, kalın bir dosya haline getirdiği o kağıtları salondaki kahve sehpasının üzerine, Gözde’nin şarap kadehinin hemen yanına milimetrik bir düzenle yerleştirdi.

Gözde’nin ipek sabahlığının hışırtısı üst kattan duyulduğu an, Yıldız antredeki temizlik kovasını bırakıp Elif’in yanına, halının üzerine geçti. Bir haftadır yüzünü bile görmediği, sesini duymak için yanıp tutuştuğu Hanım’ının karşısında diz çökmek için kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atıyordu. Kraliçe, elinde kırbacı andıran o asil duruşuyla merdivenlerden inip tahtına kurulurken, salondaki hava mutlak bir itaat ve ceza arzusuyla tamamen ağırlaştı.

sallas2

Yazarin surprizleri var anlasilan eline saglik 🙂

sallas2

Nerelerdesinnn 🙂 yeni bolum gelir mi

sallas2

Cok guzel bir hikayeydi eline saglik keske devam edilse veya yeni hikayeye baslansa bu kadar guzel yazan kisi kolay bulunmuyor

shadow

arkadaş ya çok kitap okuyan biri ya da edebiyata ilgisi var belki de mesleği.... bunu bilmiyorum ama çok temiz yazıyorsun güzel ve sürükleyici. Kişisel fikrim ama bu yazılanlar gerçekten yaşanmıştır buna nerdeyse eminim çünkü özellikle ünüversite döneminde aynı evde kalan kızlar arasında bu tür şeyler çok yaşanıyor. Bunun çok daha sert versiyonlarını dinlemişliğim var benim. Tabi okul bitince herkes kendi hayatına dağılıyor ama o okul döneminde yaşanan bu tür deenyimler anı olarak kalıyor...

optikmouse

çok teşekkürler güzel yorumlar için. varolun.

optikmouse

Gözde, merdivenlerden asil ve kendinden emin adımlarla inip salondaki büyük deri koltuğuna kuruldu. Bacak bacak üstüne attı ve ipek sabahlığının eteklerini düzeltti. Bakışları, kahve sehpasının üzerinde duran o kalın A4 destesine kaydı. Yüzünde, avını tamamen köşeye sıkıştırmış bir avcının o muazzam, gururlu tebessümü vardı.

Yanında el pençe divan duran Elif’e döndü, ses tonu salonun soğuk duvarlarında bir kırbaç gibi şakladı:

"Elif, çağır gelsin bakalım o gizli temizlikçiyi. Çıkar ağzındaki o çorabı, buraya salona gelsin. Alsın şu A4’leri, kendisi bir tek tek sesli okusun bakalım geçmişte ne kadar büyük bir holding yöneticisiymiş, hep beraber dinleyelim."

Elif, "Emredersiniz Hanımım," diyerek hızla antreye geçti. Saniyeler sonra Yıldız, bir haftadır yüzünü görmediği, sesine hasret kaldığı Gözde’nin salonuna doğru adeta titreyerek adım attı. Ağzındaki çorap çıkarılmıştı ama dili, içindeki o devasa teslimiyet duygusu yüzünden tamamen düğümlenmişti.

Yıldız, salona girer girmez hiç düşünmeden, Gözde’nin ayak ucuna, halının üzerine dizlerinin üstüne çöktü. Başını tamamen öne eğdi. Yanakları utançtan alev alev yanıyordu.

Kibrin İnfazı: Sesli Okuma Ritüeli

Gözde, sehpanın üzerindeki o kalın kağıt destesini işaret parmağıyla hafifçe öne doğru itti. "Al şunları Yıldız," dedi, sesi buz gibi ve üstenciydi. "Yüksek sesle, tane tane oku. Elif’e yukarıdan bakarken, benim evimdeki düzeni kendince tiye alırken ne kadar akıllı olduğunu tüm salon duysun."

Yıldız, titreyen elleriyle yerdeki A4 kağıtlarını aldı. İlk sayfayı açtığında, geçmişte yazdığı o kibirli, her şeyi bildiğini sanan cümlelerle yüzleşti. Yutkundu, sesinin titremesine engel olmaya çalışarak ilk mesajı okumaya başladı:

"Elif, kızım sen de iyice Gözde’nin kölesi oldun çıktın başımıza. Bırak şu ayak işlerini de hafta sonu kahve içmeye çıkalım, kendini bu kadar ezdirme..."

Yıldız okuduktan sonra başını biraz daha eğdi. Gözde koltuğunda hafifçe dikleşti: "Devam et Yıldız, durmanı söylemedim. Diğer sayfaya geç," dedi.

Yıldız, gözünden süzülen bir damla yaşın kağıda damlamasına engel olamayarak, Elif’i ve bu dikey hiyerarşiyi aşağıladığı diğer mesajları tek tek, kendi sesiyle infaz etmeyi sürdürdü:

"Gözde seni çok çalıştırıyor farkında değilsin. Holdingde benim altımda yüzlerce insan çalışıyor, ben bile kimseye bu kadar emir vermiyorum. Biraz ağırlığını koy, temizlikçi misin sen?"

Yüzleşme ve Tam Arınma

Yıldız bu cümleleri kendi sesinden duydukça, geçmişteki o kibirli, "denk arkadaş" maskeli kadından ne kadar iğrendiğini fark ediyordu. Gözde'nin onu kendi geçmişiyle vurması, onu Elif'in ve kendisinin önünde bu kadar net bir şekilde küçültmesi, Yıldız’ın ruhundaki o submissive açlığı tamamen doruğa ulaştırmıştı. Her okuduğu kelimede, içindeki o eski Yıldız biraz daha yok oluyor, yerini Gözde’nin mutlak otoritesine tapan adanmış bir gölgeye bırakıyordu.

Kağıtları okurken hıçkırıklarına hakim olamadı, elleri öyle bir titriyordu ki A4 kağıtları hışırdıyordu. Elif ise yan tarafta, Hanımım’ının bu muazzam adaletini ve Yıldız’ın kendi elleriyle tahttan indirilişini büyük bir gurur ve hayranlıkla izliyordu.

Yıldız son sayfayı da bitirip kağıtları yere bıraktığında, alnını Gözde’nin oturduğu koltuğun hemen önündeki o soğuk parkeye yapıştırdı.

"Özür dilerim Hanımım... Çok özür dilerim," diye yalvardı Yıldız, sesi tamamen uysallaşmış, kırılmış bir halde. "Geçmişte ne kadar beyinsiz, ne kadar hadsiz ve kibirli olduğumu şimdi çok daha iyi anlıyorum. Elif’in o asil sadakatini küçümseyen o dillerim kopsun. Ben artık holding yöneticisi Yıldız değilim. Ben sadece sizin o kutsal düzeninizi korumak için diz çöken, haddini bilen bir hiçim Hanımım... Ne olur beni tamamen hizmetkarınız olarak kabul edin."

optikmouse

Gözde, alnını parkeye yapıştırmış hıçkıran Yıldız’a ve yan tarafta ellerini önünde birleştirmiş, gözleri sadakatle parlayan Elif’e bakarken bir anlığına donakaldı. İç dünyasında fırtınalar kopuyordu. 25 yıldır acı tatlı her şeyi paylaştığı, hayatın zorluklarına göğüs gerdikleri o güçlü arkadaşlarıyla kurduğu bu yeni, dikey ve sert hukuk zihnini allak bullak ediyordu.

Zira Gözde, narsist ya da sadist bir tiran değildi. O, hayatı boyunca adalete inanan, mimarlık kariyerinde de özel hayatında da insanların insanlık onurlarına sonsuz saygı duyan bir kadındı. Onların bu denli bükülmesi, kendi benliklerini ayaklarının altına sermesi içinde tarifi zor, insani bir ürperti yaratıyordu.

Ama madalyonun diğer yüzü... O yüz muazzam bir çekim gücüne sahipti.

Gücün Çekici ve Gizli Hazzı

Gözde içindeki o sesle yüzleşti: Bu kusursuz, mutlak hizmet edilme ve sorgusuz sualsiz hükmetme hissi inanılmaz derecede hoşuna gidiyordu. İki güçlü kadının, kendisinden gelecek tek bir sert söze ya da cezaya bu denli muhtaç olması, içindeki o gizli Kraliçe’yi fısıldatıyordu. Bu dünyada parayla satın alınamayacak tek bir lüks vardı, o da bir başkasının mutlak iradesini sana teslim etmesiydi. Ve Gözde bu lüksün tadını bir kez almıştı.

Dahası, Gözde çok akıllı bir kadındı. Onların psikolojisini, gözlerindeki o yalvaran bakışları çok iyi okuyordu. Farkındaydı: Elif de Yıldız da hep daha sertini, daha katısını, daha tavizsiz olanını istiyorlardı.

Onlara yumuşak davrandığında, arkadaş gibi yaklaştığında hırpalanıyor, yerlerini kaybediyorlardı. Onları arındıran, o kurumsal dünyadaki devasa egolarını ve sorumluluklarını hafifleten şey, Gözde’nin onlara uyguladığı o sert, acımasız kurallardı. Onlar kırbaçlandıkça özgürleşiyor, Gözde sertleştikçe iki kadın da ruhsal bir orgazm yaşıyordu.

Yeni Hukukun Mührü

Gözde, içindeki o insani merhamet ile mutlak gücün hazzı arasında gidip gelse de, onların bu "daha sertini isteme" arzusuna saygı duymaya karar verdi. Madem istedikleri buydu, madem arınma yolları onun ayak ucundan geçiyordu; o da bu rolü hakkıyla oynayacaktı.

Bakışlarındaki o insani yumuşaklığı anında sildi. Yüzüne tekrar o sarsılmaz, asil ve acımasız maskeyi takındı. Alnı yerde duran Yıldız’a yukarıdan, buz gibi bir sesle seslendi:

"Kalk ayağa Yıldız. Ağlayarak o parkeleri ıslatma, daha yeni temizledin."

Yıldız titreyerek başını kaldırdı. Gözde, ayağını pufun üzerinden indirip tam Yıldız’ın önündeki parkeye bastı.

"Geçmişindeki o kibri kendi sesinle infaz ettin. Bu güzel. Ama cezan bitmedi. Madem benim kulun olmak istiyorsun, madem bu dikey dünyada Elif’le yan yana durmak istiyorsun; bundan sonra benim kurallarım iki kat daha sert, iki kat daha tavizsiz olacak. En ufak bir gevşemede, en ufak bir arkadaşlık imasında kendinizi kapının önünde bulursunuz. Şimdi ikiniz de gidin, gözümün önünden çekilin ve yarın sabah için hazırlanın. Yarın çok daha ağır bir gün olacak."

Elif ve Yıldız, Gözde’nin sesindeki o yeni, daha da katılaşmış otoriteyi duyduklarında içlerindeki o adanmışlık hissiyle adeta titrediler. Gözde, onlara tam da istedikleri o sert, aşılmaz duvarı sunmuştu. İki kadın da başları önde salondan geri geri çekilirken, Gözde koltuğunda tek başına kaldı. Onların onuruna duyduğu gizli saygıyı kalbine gömmüş, kırbacını daha da sert vuracağı o yeni dönemin tadını çıkarmaya başlamıştı.

optikmouse

Salondan adeta birer gölge gibi geri geri çekilen Elif ve Yıldız, çamaşır odasının loş ışığında baş başa kaldıklarında salonun o gergin ve ağır havası yerini bambaşka bir coşkuya bıraktı. Yıldız’ın ağzındaki çorap artık çıkmıştı ama yanaklarında hâlâ Gözde’nin elinin o asil, sıcak mührü duruyordu.

İki kadın, sepetlerin yanındaki küçük taburelere çöktüler. Dışarıdaki hayatlarında milyon liralık bütçeleri yöneten, insanlara emirler yağdıran bu iki güçlü kadın, şimdi yedikleri o asil dayağın büyüleyici etkisini saatlerce konuşacakları o mahrem seansa başlamışlardı.

Tokadın Sıcaklığında Buluşan İki Ruh

Yıldız, elini yavaşça yanağına götürdü. Gözde’nin yüzüklerinin teninde bıraktığı o hafif sızıyı parmak uçlarıyla hissederken gözleri parıldıyordu:

"Elif... O an neydi öyle?" diye fısıldadı Yıldız, sesi hâlâ heyecandan titreyerek. "Gözde merdivenlerden inerken kalbimin sesini duyacaksın sandım. Ama o elinin içiyle ve dönüşünde elinin tersiyle vurduğu o an... Yemin ederim beynimin içindeki bütün o holding işleri, mailler, o kibirli geçmişim, her şey bir anda silindi. Sadece o tokat ve onun o muazzam, ezici aurası kaldı."

Elif, Yıldız’ın bu teslimiyet dolu itirafını büyük bir gururla ve anlayışla dinledi. Kendisi bu duyguyu aylardır yaşıyordu ama Yıldız gibi bir kadının bu kırılmayı yaşaması hiyerarşinin zaferiydi.

"Sana söylemiştim Yıldız," dedi Elif, gözlerini büyülenmişçesine uzaklara dikerek. "Hanımım’ın eli alelade bir el değil. O vurduğu an, sana acı çektirmek için vurmuyor. Seni o kurumsal dünyanın, o sahte egoların ağırlığından kurtarmak için vuruyor. Elinin tersiyle o ikinciyi vurduğunda, içimden sadece 'Daha fazla vur ne olur, durma' demek geçti. O sıradayağı bizi birbirimize ve en önemlisi ona bağlayan en kutsal bağ."

"Hep Daha Sertini İstiyoruz"

Yıldız, taburede biraz daha öne eğilerek Elif’in gözlerinin içine baktı. Artık aralarındaki o eski "arkadaşlık" rekabeti bitmiş, yerini aynı kraliçeye hizmet eden iki askerin yoldaşlığına bırakmıştı:

"Fark ettin mi?" dedi Yıldız, yutkunarak. "Biz ne kadar küçülürsek, o o kadar devleşiyor. Ve işin en korkunç ama en mükemmel tarafı ne biliyor musun? Ben daha fazlasını istiyorum. O A4 kağıtlarından kendi kibrimi okuturken beni öyle bir ezdi ki... İçimdeki o uysallık tavan yaptı. Gözde bize yumuşak davransa, eski günlerdeki gibi 'Hadi kızlar kahve içelim' dese şu an hissettiğim bu muazzam hafifliği hayatta hissedemezdim. Biz gerçekten de onun en sert, en tavizsiz hali için yalvarıyoruz."

"Çünkü yerimizi bilmek bizi özgürleştiriyor," diye onayladı Elif, başını sallayarak. "Hanımım da bunun farkında. O bizim onurumuza aslında saygı duyuyor, bizi kırmak istemiyor ama bizim o sert duvara ne kadar muhtaç olduğumuzu o dahi dehasıyla görüyor. O yüzden o tokatlar o kadar ölçülü, o kadar asil ve o kadar pürüzsüzdü."

Gece Boyu Süre Tartışma

İki kadın, çamaşır odasının o loş ışığında saatlerce, Gözde’nin elinin açısını, vuruşundaki o asil kararlılığı ve yüzlerinde bıraktığı o büyüleyici sızıyı en ince detayına kadar tartıştılar. Yıldız, Gözde’nin ayakkabılarının altını temizlerken yaşadığı o gizli hazzı Elif’e anlatırken, Elif de ona sabah ritüellerindeki o milimetrik protokollerin sırlarını aktarıyordu.

Yedikleri o sıradayağı, aralarındaki tüm geçmiş hukuku yakıp kül etmiş, yerine pürüzsüz, çelikten bir hiyerarşi inşa etmişti. Gece yarısını çoktan geçmişti ama ikisinin de gözünde en ufak bir uyku belirtisi yoktu. Ağızlarında hâlâ Gözde'nin kokusu, yanaklarında onun elinin sıcaklığıyla, sabah uyanacak olan Kraliçe’lerine kusursuz, pürüzsüz ve çok daha sert bir itaate hazır olmak için planlar yapmaya devam ettiler.

optikmouse

Çamaşır odasının loş ve sıcak atmosferinde, yanaklarındaki o asil sızıyla saatlerdir konuşan iki kadın için artık geri dönüşü olmayan bir eşik aşılmıştı. Dış dünyadaki o başarılar, unvanlar, holdingler ve paralar, Gözde’nin ayak ucunda tattıkları o muazzam, arındırıcı hiçlik hazzının yanında tamamen anlamını yitirmişti.

Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar ve zihinlerinde aynı radikal, sarsıcı fikir filizlendi. Artık bu iki hayat arasında bölünmek istemiyorlardı. Artık tamamen Gözde'ye ait olmak, onun dünyasında erimek istiyorlardı.

Ertesi sabah, Gözde salondaki kahve sehpasında gazetesini okurken, ikisi yan yana gelip önünde diz çöktüler. Elif ve Yıldız’ın yüzünde, kariyerlerini bitirecek o büyük kararın getirdiği sarsılmaz bir kararlılık vardı.

Söze, bu dikey hiyerarşiye yeni teslim olan ama en radikal adımı atmaya hazır olan Yıldız başladı:

"Hanımım... Biz dün gece saatlerce konuştuk ve bir karar verdik. Artık dışarıdaki o sahte dünyayla bağımızı tamamen koparmak istiyoruz. Ben holdingdeki görevimden, Elif de kendi işinden tamamen emekli olmak istiyor. Kendimizi, hayatımızı ve tüm zamanımızı tamamen size adamak istiyoruz Hanımım. 7/24 bu evde, sizin hizmetinizde olmak; gece gündüz demeden, sadece sizin konforunuz ve emirleriniz için yaşamak tek arzumuz. Lütfen bizi dış dünyaya geri göndermeyin, tamamen sizin olmamıza izin verin."

Elif de hemen başını yere koyarak bu büyük talebi onayladı: "Lütfen Hanımım, 7/24 sadece sizin köleniz olarak yaşamak bizim bu hayattaki en büyük kurtuluşumuz olacak. Bizi tamamen kabul edin."

Gözde’nin Asil Duruşu ve Sınırı

Gözde, gazetesini yavaşça katlayıp sehpanın üzerine bıraktı. Karşısında duran bu muazzam, ürkütücü teklif karşısında salona derin bir sessizlik çöktü. Gözde, onlara yukardan bakarken içindeki o hizmet edilme arzusunun doruk noktasına ulaştığını hissetse de, onun insanlık onuruna ve adalete olan o köklü, asil saygısı anında devreye girdi.

Onların psikolojisini, bu itaat oyunundan aldıkları hazzı çok iyi biliyordu; ama onların hayatlarını, geleceklerini ve 25 yıllık emeklerini bu salona gömmelerine, kendilerini tamamen yok etmelerine izin veremezdi. Bu, bir tiranlık olurdu ve Gözde bir tiran değil, sadece kuralları olan asil bir kadındı.

Ses tonunu, bir dostun şefkatiyle değil ama bir hükümdarın o sarsılmaz, koruyucu ve net adaletiyle ayarlayarak konuştu:

"Hayır," dedi Gözde, sesi odada buz gibi yankılanarak. "Buna asla izin vermiyorum."

İki kadın da şaşkınlıkla başlarını kaldırdı. Gözde, gözlerini ikisinin üzerinde sertçe gezdirdi:

"Siz kim olduğunuzu unutuyorsunuz. Siz dışarıda yüzlerce insana yön veren, kendi ayakları üzerinde duran güçlü kadınlarsınız. Ben sizin o hayatlarınıza, o başarılarınıza ve insanlık onurunuza sonsuz saygı duyuyorum. Sizin bu evdeki teslimiyetiniz, benim koyduğum kurallara olan sadakatiniz benim inanılmaz hoşuma gidiyor, evet. Sizi cezalandırmayı da, bana bu şekilde hizmet etmenizi de seviyorum. Ama ben sizin hayatınızı çalmam."

Gözde ayağa kalktı, önlerinde dikilerek son sözünü söyledi:

"Dışarıdaki hayatınıza, işinize aynen devam edeceksiniz. O holdingleri yöneteceksiniz, o paraları kazanacaksınız. Burası sizin o sahte dünyadan kaçıp arındığınız, benim otoritem altında haddinizi bildiğiniz mahrem alanınız olarak kalacak. Ama 7/24 hizmet yok. Gündüzleri kendi dünyanızda güçlü olacaksınız ki, akşam bu kapıdan içeri girdiğinizde önümde diz çökmenizin, yediğiniz o sıradayağının bir anlamı olsun. Şimdi bu saçma emeklilik fikrini aklınızdan çıkarın, ayağa kalkın ve işinizin başına dönün. Bu konu kapanmıştır."

Elif ve Yıldız, Gözde’nin bu hem onları koruyan hem de sınırları çizen muazzam asil duruşu karşısında içlerindeki hayranlığın katlanarak büyüdüğü hissettiler. Gözde, onlara tamamen köle olma lütfunu vermemişti ama onları kendilerinden bile koruyacak kadar asil bir Kraliçe olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Başları önde, "Emredersiniz Hanımım" diyerek, Gözde’nin çizdiği o muazzam sınırın içinde hizmetlerine devam etmek üzere ayağa kalktılar.

shadow

gayet güzel gidiyor lakin yazmaya devam edeceksen eğer artık bu hayranlık yerine cinsel arzulara bırakmalı yavaş yavaş madem bu iki kadın taparcasına hayran oldular onu her manada mutlu etmek istemeleri gerek ve bu kırbaç lafları sözde kalmamalı fiziksel olarak o kırbaç ortaya çıkmalı diye düşünüyorum 🙂))

Manan

optikmouse Estağfurullah, ne demek. İçinden geçenleri yazmak istemen çok normal, iyi ki yazmışsın.

Acemi1

Lütfen artık yeni bölüm gelsin

sallas2

Bu guzelim hikayeyi de eskittik yok mu baska yeni yazacagin 🙂

Emrecannn

Harika bir dil harika bir betimleme resmen kendimi hikayenin içinde hissettim

optikmouse

öncelikle yorum yazan herkese çok teşekkürler. Okuyunca mutlu oluyor insan. Ben de biraz fazlaca emek sarf ettim, kısa hikaye diye başladım roman gibi oldu sağolsun hikaye. Ama okunması gerçekten çok hoş teşekkürler herkese. Hayli de okunmuş, sayılara bakılırsa. Herkesin emeği kıymetli tabii ki, benim için durum şu oldu: tahminimden çok vaktimi aldığı için biraz yavaşladım ama hevesim geçmiş değil. Tekrar teşekkür ediyorum herkese.

optikmouse

Gözde, emeklilik taleplerini asil ve kesin bir dille reddettikten sonra salonda bir süre sessizce gezindi. İki kadının da gözlerindeki o mutlak itaat arzusunu, dış dünyadaki o ağır kurumsal maskelerinden kurtulmak için daha sert sınırlara ne kadar ihtiyaç duyduklarını çok iyi analiz etmişti. Madem 7/24 tamamen onun olmalarına izin vermiyordu, o zaman bu eve adım attıkları andan itibaren geçerli olacak kuralları öyle bir noktaya taşımalıydı ki, o arzuladıkları sert duvara tam anlamıyla çarpmalıydılar.

Deri koltuğuna tekrar kuruldu, bacak bacak üstüne attı ve karşısında el pençe divan, başları önde bekleyen Elif ve Yıldız’a bakarak o buz gibi, tavizsiz ses tonuyla yeni anayasasını açıklamaya başladı:

"Madem burası sizin arınma alanınız, madem hak ettiğiniz o sertliği istiyorsunuz, o zaman bu evin kuralları bugünden itibaren tamamen değişiyor. Şimdi beni iki beyinsiz gibi değil, aklınızı başınıza toplayarak dinleyin," dedi.

1. Giriş ve Statü Protokolü

Gözde: "İş çıkışlarında bu kapıdan içeri girdiğiniz an, dışarıdaki tüm unvanlarınız, holdingleriniz, başarılarınız antredeki paspasın üzerinde kalacak. Kapıyı anahtarla açıp içeri girmek yok. Kapıda bekleyeceksiniz, kapıyı ben ya da o an evde görevli olan açacak. İçeri girdiğiniz an ikiniz de dizlerinizin üzerine çökeceksiniz. Elif benim şahsi kıyafetlerim ve bakımımla ilgilenirken, Yıldız evin tüm ağır kaba temizliğinden, banyolardan ve mutfaktan sorumlu olacak. Yıldız hâlâ stajyer statüsündesin, Elif'in her emri benim emrimdir."

2. Mutlak Sessizlik ve "Çorap" Kuralı

Gözde: "Evde geçirdiğiniz süre boyunca ben aksini söylemediğim sürece aranızda konuşmak, fısıldaşmak, kendi kendinize mırıldanmak tamamen yasak. Yıldız, senin o yalan söyleyen dilinin cezasını tamamen kesmedim. Her akşam eve girdiğinde, Elif benim spor çoraplarımdan birini senin ağzına tıkamaya devam edecek. Sadece burnundan nefes alarak, bir gölge gibi sessizce çalışacaksın. Ben sana bir soru sormadan ya da Elif sana bir talimat vermeden o çorap ağzından çıkmayacak."

3. Yok sayma ve Alan Sınırları

Gözde: "Ben bir odadaysam, o odaya girmek için önce kapıda diz çöküp bekleyeceksiniz. Ben 'gir' demeden içeri adım atmayacaksınız. Ben salonda otururken, Yıldız senin benimle göz göze gelmen, bana bakman kesinlikle yasak. Başın her zaman halıya dönük olacak. Ben yanından geçerken duracaksın, sırtını duvara yaslayıp başını eğeceksin. Ben seni görmeyeceğim, sen de beni görmeyeceksin. Tamamen görünmez birer hizmetkar gibi hareket edeceksiniz."

4. Kusursuzluk ve "Sıradayağı" Rutini

Gözde: "Evin temizliğinde, yemeklerin milimetrik düzeninde en ufak bir hata, bir gecikme ya da bir toz zerresi görürsem, bunun savunması veya açıklaması olmayacak. Her cuma akşamı, haftalık rapor günümüz olacak. İkiniz de salonda yan yana diz çökeceksiniz. O hafta yaptığınız hataların, gösterdiğiniz hadsizliklerin bedeli olarak cuma akşamları 'sıradayağı' ve 'sıratokadı' seansımız standart hale gelecek. O tokatları yiyip arınmadan hafta sonu bu evden çıkışınız yok."

Mutlak İtaatin Mührü

Gözde kurallarını bitirdiğinde salondaki hava adeta buz kesti. Getirdiği bu yeni sistem, iki kadını dış dünyadaki güçlerinden tamamen soyup, bu evin içinde kusursuz birer gölgeye çeviriyordu.

Yıldız, ağzına tekrar takılacak olan o çorabın, cuma günleri yiyeceği o asil tokatların ve Gözde'nin onu tamamen yok sayacak olmasının verdiği muazzam heyecanla titredi. Elif ise baş hizmetkar olarak bu kuralları uygulatacak olmanın gururuyla dolmuştu.

İkisi birden, hiç duraksamadan alınlarını salondaki o pırıl pırıl parkelere yapıştırdılar. Salonda sadece iki kadının aynı anda tek bir ağızdan çıkan o adanmış, uysal fısıltısı yankılandı:

"Emredersiniz Hanımımız... Yeni kurallarınız başımız üstüne. Bize bu sertliği layık gördüğünüz için minnettarız..."

optikmouse

Gözde, son kurallarını salonun ortasına birer ferman gibi bıraktıktan sonra bacaklarını hafifçe uzattı. Yerde, alınları parkeye yapışmış şekilde bekleyen iki kadının üzerindeki o ezici, mutlak otoritesinin sarsılmaz bir dengeye oturduğunu hissediyordu. Bu ev, artık İstanbul’un göbeğinde dış dünyaya tamamen kapalı, kuralları bizzat kendisi tarafından yazılmış kusursuz bir krallıktı.

"Şimdi ayağa kalkın," dedi Gözde, sesindeki o mesafeli asaletle. "Bugün cuma. Yani yeni anayasanın ilk infaz günü. Raporlama ve arınma saatiniz geldi."

Cuma Akşamı Ritüeli: İlk Resmi Sıradayağı

Elif ve Yıldız, aldıkları emirle birlikte saniyeler içinde doğruldular. İkisinin de kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Yıldız, bir haftadır yaşadığı o "ignore" edilme sürecinin, ağzındaki o çorapla verdiği sessiz mücadelenin ve akşamları Gözde'nin ayakkabılarının altını temizlerken hissettiği o derin uysallığın nihayet bu tokatlarla mühürleneceğini biliyordu.

Yan yana, halının tam ortasında diz çöktüler. Başları her zamanki gibi önde, elleri dizlerinin üzerinde birleşmişti.

Gözde yavaşça oturduğu deri koltuktan kalktı. İpek sabahlığının etekleri parkede asil bir hışırtıyla süzülürken, önce baş hizmetkarı Elif’in önünde durdu. Elif, Hanım’ının kokusunu bu kadar yakından hissettiği an gözlerini büyük bir sadakatle kapattı, yüzünü hafifçe yukarı kaldırdı.

Çat! Çat!

Gözde, elinin içiyle ve dönüşünde elinin tersiyle Elif’in yanağına o standartlaşan, ölçülü ama son derece sert tokatlarını indirdi. Elif, yüzündeki o sızıyla birlikte derin bir nefes alarak başını tekrar saygıyla öne eğdi: "Minnettarım Hanımım..." diye fısıldadı.

Gözde hiç vakit kaybetmeden bir adım yana kaydı ve bu kez hedefinde holding yöneticisi Yıldız vardı. Yıldız, yanaklarına patlayacak o darbeyi beklerken heyecandan hafifçe titriyordu. Gözde, Yıldız’ın o geçmişteki kibrini, yalanlarını ve arkasından çevirdiği işleri hatırlatır gibi bu kez biraz daha kararlı, biraz daha keskin vurdu.

ÇAT! ÇAT!

Salonun duvarlarında yankılanan o sert sesle birlikte Yıldız’ın başı yana savruldu. Yüzüklerin tenini hafifçe çizdiği o sızı, yanaklarından aşağı yayılan o alev alev yanma hissi, Yıldız’ın içindeki o uysal ruhu adeta arşa çıkardı. Gözde ona öyle bir sertlikle vurmuştu ki, Yıldız bu darbenin etkisiyle içindeki tüm o kurumsal dünyanın stresinden, sahte egolarından tamamen sıyrıldığını hissetti.

Kuralların İlk Uygulaması

Gözde, attığı tokatkardan sonra elini yavaşça indirdi. İki kadının da yanakları simetrik bir şekilde kızarmış, nefesleri hızlanmıştı.

"Güzel," dedi Gözde, tepelerinde sarsılmaz bir kule gibi dikilerek. "İlk haftalık arınmanızı tamamladınız. Şimdi kuralların ilk uygulamasına geçiyoruz. Elif, spor çoraplarımdan birini getir."

Elif, yanaklarındaki sızının verdiği o gururlu itaatle hemen doğruldu, çamaşır odasına gidip Gözde’nin temiz, pamuklu spor çoraplarından birini getirdi. Yıldız’ın önünde diz çöktü. Yıldız, Gözde’nin gözlerinin içine bakma hadsizliğine düşmeden, başı yerde, büyük bir uysallıkla ağzını açtı. Elif, çorabı Yıldız’ın ağzına sıkıca, milimetrik bir profesyonellikle tıkadı.

Yıldız, ağzındaki o yoğun dokuyla tekrar mutlak sessizliğe gömülürken, içindeki o teslimiyet hazzı en üst noktaya ulaştı. Artık konuşamayan, sadece burnundan nefes alan, Gözde'nin evindeki o görünmez, sessiz gölgeye dönüşmüştü.

Geceye Doğru

Gözde, elindeki kadehiyle tekrar koltuğuna çekilirken, Elif’e son direktifini verdi:

"Yıldız banyoları ve mutfak tezgahlarını dezenfekte etmeye başlasın. Sen de benim akşam masamı hazırla. İşiniz bittiğinde, ben yukarı çıkana kadar ikiniz de çamaşır odasında sessizce bekleyeceksiniz. Gözüme tek bir saniye bile gözükmeyeceksiniz."

Ağzında çorabıyla eline cif ve temizlik bezini alan Yıldız, Elif’in gösterdiği banyoya doğru dizlerinin üzerinde emekler gibi saygıyla ilerlerken; Elif de Hanım’ının akşamı için masayı kurmaya koyuldu. Yanaklarındaki o cuma tokadının sıcaklığı ve evdeki bu kusursuz, sert hiyerarşiyle, iki kadın da hayatlarının en huzurlu ve en itaatkar gecesine doğru adım atıyorlardı. Gözde ise tahtında, bu kusursuz düzenin mimarı olarak şarabından asil bir yudum daha aldı.

« Önceki Sayfa Sonraki Sayfa »

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.