Köyden Gelenin Günahları (eski sitedeki hikayem)

Fetishli · 2026-07-25T21:50:37+00:00

Bölüm 1: Karakter Tanıtımı - "Köyden Gelen" Malatya’nın Arguvan ilçesinden İstanbul’a uzanan yol, Ömer için hem bir umut hem de bir bilinmezlikti. 21 yaşında, esmer tenli, hafif kirli sakallı, ince yapılı ama köylü genlerinden gelen o sağlam duruşu taşıyan bir üniversite öğrencisiydi. İstanbul Üniversitesi’nde Sosyoloji okuyordu, ikinci senesiydi. Babası köyde küçük bir bakkal işletiyor, annesi ise evde yoğurt yapıp komşulara satıyordu. Ömer, ailenin tek çocuğu değildi; iki ablası vardı, ikisi de evlenip Malatya’da kalmıştı. Ömer ise “büyük şehre” gönderilmişti, hem okuyup adam olsun diye hem de dar gelirli ailenin yükünü bir gün omuzlasın diye. Ömer’in İstanbul’daki hayatı, köydekinden çok farklıydı. Malatya’da sokak lambalarının bile sayılı olduğu bir yerde büyümüş, şimdi ise Beyazıt’taki kalabalık kampüste her gün yüzlerce insanla omuz omuza yürüyordu. Kaldığı yer, Fatih’te eski bir apartmanın bodrum katıydı. Nem kokan, tek odalı bir daire. Yatağı bir köşede, mutfak tezgahı diğer köşede, banyo ise kapısı bile tam kapanmayan bir hücre gibiydi. Ama Ömer şikayet etmezdi; “Buna da şükür,” derdi hep, annesinden öğrendiği gibi. Kıyafetleri sade ama temizdi. Genelde siyah bir kot pantolon, üstüne gri bir sweatshirt ve yıpranmış siyah converse’leri vardı. Çantası ise ablasının eski bir sırt çantasıydı, kenarları hafif yırtık ama iş görüyordu. Saçları biraz uzun, dalgalıydı; köye her dönüşünde annesi “Şunu kestir artık, eşkıya gibi olmuşsun!” diye sitem ederdi. Ömer gülümser, “Şehirde böyle moda anne,” derdi ama aslında kuaföre para harcamaya kıyamazdı. Kişiliği mi? Ömer utangaç ama meraklıydı. Köyde büyüyen bir çocuk olarak şehre ilk geldiğinde her şeye şaşırırdı: tramvaydaki insanların birbirine değmeden nasıl bu kadar yakın durabildiğine, kafelerdeki kahvelerin neden bu kadar pahalı olduğuna, kızların açık saçık kıyafetlerine... Ama zamanla alışmıştı, hatta içten içe bu kaotik şehri sevmeye başlamıştı. Yine de içinde bir şey vardı, bastırılmış bir arzu, tanımlayamadığı bir açlık. Sosyoloji derslerinde Freud’u okurken “lan yoksa bende mi bir fetiş var?” diye düşünmeden edememişti. Ama ne olduğunu henüz bilmiyordu. Ömer’in en yakın arkadaşı Mert’ti. Mert, İstanbul’un yerlisiydi; şişman, neşeli, ağzı bozuk ama altın kalpli bir herif. Elektrik-Elektronik Mühendisliği okuyordu, Ömer’le kantinde tanışmışlardı. İlk muhabbetleri Ömer’in “Bu tost niye 15 lira ya?” demesiyle başlamıştı. Mert kahkaha atmış, “Hoş geldin şehre köylü, burda her şeyin fiyatı sikik!” diye cevap vermişti. O günden beri ayrılmaz olmuşlardı. Saat 07:15. Ömer’in telefonu alarm çalıyordu, ama o çoktan uyanmıştı. Bodrum katında pencere küçük olduğu için güneş ışığı zor girerdi, ama sokak lambasının sönmesiyle uyanırdı hep. Yatağından kalktı, üstünde sadece siyah bir boxer vardı. Aynaya baktı; kirli sakalı iyice uzamıştı, göz altları hafif çökmüştü. “Ders çalışmaktan herhalde,” diye mırıldandı kendi kendine. Mutfak tezgahına geçti, çaydanlığı ocağa koydu. Çay Malatya’dan gelmeydi, annesi her gelişinde bir torba doldururdu. “Şehirde içtiğiniz ne idüğü belirsiz otlar, bunu iç de aklın başına gelsin,” derdi. Ömer gülümsedi, çayı demlemeye bıraktı. Dolaptan bir parça beyaz peynir çıkardı, ekmek zaten bayattı ama idare ederdi. Kahvaltı yaparken aklı derslere gitti; bugün Sosyoloji’de “Toplumsal Normlar ve Sapma” dersi vardı. “Sapma ha,” dedi içinden, “benim sapıklığım ne acaba?” Çantasına iki defter, bir kalem attı. Telefonuna baktı, Mert’ten mesaj gelmişti: “Lan Ömer, bugün kantinde buluşalım, sana bi şey anlatıcam, ağzın açık kalır!” Ömer cevap yazdı: “Ne oldu yine, kız mı ayarladın?” Mert: “Kız değil oğlum, daha iyi bi şey, gelince görürsün!” Ömer telefonu cebine attı, üstünü giyindi. Kotunu çekti, sweatshirt’ü üstüne geçirdi, converse’leri ayağına zorladı. Çantayı sırtına alıp kapıyı kilitledi. Sokak kalabalıktı, tramvay durağına yürüdü. Yolda bir kız geçti yanından, dar deri bir pantolon giymişti, topuklu botlarının sesi kaldırımda yankılanıyordu. Ömer’in gözü takıldı, kalbi hızlandı. “Lan niye böyle oldum ki?” diye düşündü, sonra kafasını çevirdi. Bilmiyordu ama içinde bir şey uyanıyordu, yavaş yavaş.

Fetishli

Bölüm 20: "Kapanan Defterler"

Çarşamba sabahı Zeynep odasında uyandığında içi huzursuzdu. Dün gece Kara Kutu’da Ayşe’nin sözleri hâlâ kafasında dönüyordu: “Senin gibi masum kızlar bu alemde yem olur… Benim geçtiğim yollardan geçmeden kraliçe olamazsın.” Gözlerini tavana dikti, “Hihihi,” diye mırıldandı, “belki de haklı.” Ayşe’nin tahtını sallama hayali sönmüştü. Onun geçmişi, dayanıklılığı, fetiş dünyasındaki gücü… Zeynep bunları düşündükçe Ayşe’ye karşı bir saygı duymaya başladı. “Ben o yolları yürüyemem,” dedi kendi kendine, “ve gerek de yok.” Kararını verdi: Ayşe’nin peşini temelli bırakacaktı. Ömer’in bu plandan zaten haberi olmamıştı, Zeynep de ona hiç anlatmayacaktı.

Gün okulda geçti, ama Zeynep’in aklı başka yerdeydi. Ömer yine sınavdaydı, bu hafta finaller yoğundu. Zeynep kantinde oturmuş, kahvesini karıştırırken Ömer’i düşünüyordu. Ona âşıktı, bu hissi bastıramıyordu. Ayşe’yle uğraşmayı bırakmıştı, ama Ömer’i kazanmak istiyordu. “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, “bu sefer seni ikna edicem.” Planı hazırdı: Ömer’e her şeyi yapacaktı ki sevgili olmayı kabul etsin.

Akşamüstü Ömer sınavdan çıkmış, yorgun argın eve dönüyordu. Telefonu çaldı, Zeynep’ti:

“Köylü, napıyosun?”

Ömer: “Lan sınavdan çıktım, eve gidiyom. Sen?”

Zeynep: “Hihihi, ben de evdeyim, ama sana bi sürprizim var. Kapıyı açar mısın?”

Ömer kaşlarını çattı, bodrum katına indiğinde kapının önünde Zeynep’i gördü. Elinde bir poşet, yüzünde kocaman bir gülümseme:

“Hihihi, köylü! Sınav yorgunluğuna birebir, bak ne getirdim!”

Ömer kapıyı açtı, Zeynep içeri daldı. Poşetten sıcacık pide, ayran ve tatlı çıkardı. Ömer şaşırdı:

“Lan Zeynep, bu ne?”

Zeynep: “Sana destek köylü, sınavlar bitene kadar yanında olucam. Hadi otur, yiyelim!”

Ömer gülümsedi, masaya oturdu. Zeynep ona pide kesip uzattı, gözleri parlıyordu:

“Ömer, seninle böyle şeyler yapmak çok güzel. Hihihi, keşke hep böyle olsak.”

Ömer pideyi aldı, ama Zeynep’in sesindeki ima dikkatini çekti:

“Ne diyosun lan, hep böyle mi?”

Zeynep yutkundu, cesaretini topladı:

“Şey… Ömer, ben senden çok hoşlanıyorum. Daha önce de söyledim ama, sevgili olsak diyorum. Hihihi, düşünmedin mi hiç?”

Ömer duraksadı, ayran bardağını elinde tuttu, gözlerini Zeynep’e çevirdi:

“Zeynep, bak… Seni seviyorum, ama arkadaş olarak. Sevgili olmak istemiyorum.”

Zeynep’in yüzü düştü, ama pes etmedi:

“Hihihi, neden ki? Bak, sana yemek getiriyorum, yanında oluyorum, seni hep güldürüyorum. Daha ne yapayım ki?”

Ömer başını salladı, sesi yumuşak ama net:

“Zeynep, bunları yapman çok güzel, gerçekten. Ama sevgili olmak başka bi şey. Ben seni öyle görmüyorum. Arkadaşımsın, en iyi arkadaşlarımdan birisin, ama daha fazlası olmaz.”

Zeynep’in gözleri doldu, ama gülümsemeye çalıştı:

“Hihihi, anladım köylü. Ama bi gün fikrini değiştirirsen, ben burdayım, tamam mı?”

Ömer gülümsedi: “Tamam, Zeynep. Hadi şu pideyi yiyelim, soğuyo.”

Zeynep pideyi yerken Ömer’le şakalaştı, ama içi buruktu. Ömer’in reddi kalbini kırmıştı, ama pes etmeyecekti. Ayşe’yi bırakmıştı, ama Ömer için hâlâ umudu vardı. Ömer ise sınav yorgunluğunu atarken Zeynep’in ona iyi geldiğini düşünüyordu, ama sevgili olma fikri hâlâ uzak geliyordu. Gece bittiğinde Zeynep eve döndü, yatağına uzandı, “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, “bir gün olucak.” Ama o gün bu gün değildi.

Zeynep eve döndükten sonra yatağına uzanmış, Ömer’le geçirdiği akşamı düşünüyordu. Pide, sohbet, ama en çok da Ömer’in “Sevgili olmak istemiyorum” sözleri aklından çıkmıyordu. İçindeki umut hâlâ sönmemişti. “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, “biraz daha çabalarsam belki fikrini değiştirirsin.” Telefonunu eline aldı, Ömer’e mesaj atmaya karar verdi. Bu sefer her şeyi yapacaktı ki Ömer sevgili olmayı kabul etsin.

Zeynep: “Köylü, uyudun mu?”

Ömer: “Yok lan, daha yeni yattım. Sen napıyosun?”

Zeynep: “Hihihi, seni düşünüyorum. Bugün çok güzeldi, değil mi?”

Ömer yatağında doğruldu, Zeynep’in mesajındaki tonu fark etti:

Ömer: “Güzeldi evet, pide için sağ ol yine. Ama niye hâlâ uyanıksın?”

Zeynep: “Hihihi, çünkü aklım sende. Ömer, bi şey dicem, ciddi misin sevgili olmamak konusunda?”

Ömer iç çekti, ama cevap yazdı:

Ömer: “Zeynep, dedim ya, seni arkadaş olarak seviyorum. Sevgili olmak istemiyorum.”

Zeynep pes etmedi, parmakları hızlıca yazdı:

Zeynep: “Hihihi, ama neden ki? Bak, sana her şeyi yaparım. Sınavlarına yardım ederim, her gün yemek getiririm, seni hep güldürürüm. Nolur bi şans ver bana, Ömer. Seni çok seviyorum.”

Ömer duraksadı, Zeynep’in çabasını hissediyordu, ama kalbi aynı şeyi söylemiyordu:

Ömer: “Zeynep, bunları yapman çok güzel, gerçekten. Ama sevgili olmak zorla olmaz. Ben seni öyle görmüyorum, arkadaşım olarak yeter bana.”

Zeynep’in gözleri doldu, ama yine de üsteledi:

Zeynep: “Hihihi, hiç mi şansım yok? Bi düşün, belki zamanla hissedersin. Ben beklerim, köylü. Her şeye varım senin için.”

Ömer başını salladı, sanki Zeynep karşısında gibiydi, sonra yazdı:

Ömer: “Zeynep, zamanla da değişmez. Seni üzmek istemiyorum, ama sevgili olmicam. Arkadaş kalalım, lütfen bunu zorlama.”

Zeynep telefonu yatağa bıraktı, gözyaşları yanaklarından süzüldü. “Hihihi,” diye mırıldandı, ama gülüşü kırılmıştı. Bir mesaj daha attı:

Zeynep: “Tamam köylü, ama ben seni sevmekten vazgeçmicem. İyi geceler.”

Ömer cevap verdi:

Ömer: “İyi geceler, Zeynep.”

Zeynep yatağında kıvrıldı, Ömer’in net reddi kalbini yine sarsmıştı. Her şeyi yapmıştı, ama Ömer’in kapısı hâlâ kapalıydı. Ömer ise bodrum katında telefonunu kenara koydu, Zeynep’in sevgisini düşünüyordu. Onu üzmek istememişti, ama arkadaşlık onun için yeterdi. Gece ilerlerken Zeynep gözyaşlarıyla uykuya daldı, ama Ömer’e olan aşkı sönmemişti. Ömer ise sınav yorgunluğuyla uyudu, Zeynep’in çabalarına rağmen sevgili olma fikri ona uzak kalmıştı.

Zeynep yatağında mesajlaşmayı bitirdikten sonra uyuyamadı. Ömer’in “Sevgili olmicam” sözleri kafasında dönüyordu, ama içindeki aşk hâlâ yanıyordu. “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, “telefonla olmuyo, yüz yüze deniycem.” Kararını verdi, pijamalarını çıkardı, kot pantolon ve tişört giydi, ceketini kaptı, Ömer’in bodrum katına gitmek için evden çıktı. Gece ilerlemişti, ama Zeynep’in umudu bitmemişti.

Ömer’in kapısına vardığında saat 11’i geçmişti. Kapıyı çaldı, Ömer uykulu gözlerle açtı:

“Lan Zeynep, bu saatte ne işin var burda?”

Zeynep gülümsedi, içeri daldı:

“Hihihi, köylü, uyuyamadım, sana geldim. Biaz sohbet edelim mi?”

Ömer şaşırdı, ama kapıyı kapattı, yatağına oturdu:

“Tamam, ama kısa olsun, yarın sınavım var.”

Zeynep yatağın kenarına oturdu, Ömer’e yakın durdu. “Hihihi, sınavın için endişelenme,” dedi içinden, “seni ikna edicem.” Ömer telefonunu eline aldı, ama Zeynep harekete geçti. Ayakkabılarını çıkardı, çoraplı ayağını yavaşça Ömer’in bacağına sürtmeye başladı. Ömer fark etti, kaşlarını çattı:

“Zeynep, napıyosun lan?”

Zeynep masum bir gülümsemeyle:

“Hihihi, bi şey yapmıyorum ki, rahat ol.”

Ama ayağı durmadı, Ömer’in dizinden yukarı doğru kaydı, hafifçe bastırdı. Ömer’in içi geçti, kalbi hızlandı, ama hemen toparlandı, Zeynep’in ayağını itti:

“Lan Zeynep, ne bu şimdi?”

Zeynep pes etmedi, Ömer’e daha da yaklaştı, elini Ömer’in omzuna koydu, sesini alçalttı:

“Ömer, hihihi, seni çok seviyorum. Bak, yanında olmak istiyorum, hep böyle yakın olmak. Sevgili olsak ne güzel olur, değil mi?”

Ömer geri çekildi, ama Zeynep durmadı. Elini Ömer’in göğsüne kaydırdı, parmaklarıyla hafifçe bastırdı, gözlerini Ömer’in gözlerine kilitledi:

“Köylü, nolur bi şans ver. Sana her şeyi yaparım, her zaman yanında olurum.”

Ömer’in nefesi hızlandı, Zeynep’in dokunuşları onu rahatsız etmişti. Elini tutup çekti:

“Zeynep, yeter! Ne yapıyosun sen?”

Zeynep son bir hamle yaptı, Ömer’in boynuna yaklaştı, kulağına fısıldadı:

“Hihihi, Ömer, beni istemiyo musun? Bak, senin için her şeye varım.”

Ömer birden ayağa kalktı, Zeynep’in kolunu bıraktı, sesi sertleşti:

“Zeynep, dur artık! Böyle şeyler yaparak beni ikna edemezsin. Sevgili olmak istemiyorum, dedim ya! Arkadaşımsın, bu kadar.”

Zeynep dondu, gözleri doldu, ama gülümsemeye çalıştı:

“Hihihi, tamam köylü… Ama seni sevmekten vazgeçmicem.”

Ömer başını salladı, kapıyı işaret etti:

“Zeynep, lütfen git şimdi. Yarın görüşürüz, ama böyle şeyler yapma bi daha.”

Zeynep ayakkabılarını giydi, kapıya yürüdü, son bir kez döndü:

“İyi geceler, Ömer.”

Ömer cevap verdi: “İyi geceler.”

Zeynep eve dönerken gözyaşlarını tutamadı. Ömer’i baştan çıkarmak için her şeyi denemişti, ama Ömer yine reddetmişti. Ömer ise yatağına uzandı, kalbi hâlâ hızlı atıyordu. Zeynep’in hareketleri onu sarsmıştı, ama sevgili olma fikri hâlâ ona uzak geliyordu. Gece bittiğinde Zeynep yatağında, “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, ama umudu bir kez daha kırılmıştı.

Çarşamba sabahı sınav günüydü. Ömer geceyi Zeynep’in mesajlarıyla huzursuz geçirmiş, ama finallerine odaklanmaya çalışıyordu. Zeynep ise okulda Ömer’i düşünüyordu. Ayşe’yle uğraşmayı bırakmıştı, ama Ömer’e olan aşkı hâlâ canlıydı. Aklına bir fikir geldi: Ömer’in çizmelerine ve ayaklarına olan ilgisi. “Hihihi, köylü,” diye mırıldandı, “bunu kullanıcam.” Bir keresinde Ömer’in Zeynep’in ayaklarını yalamasına izin verdiğini hatırladı, Ömer’in o anki utangaç ama istekli hali gözünün önüne geldi. Planı hazırdı.

Sınav çıkışı Ömer’i kantinde yakaladı. Ömer yorgun görünüyordu, elinde kahve, masaya çökmüştü. Zeynep yanına oturdu, siyah çizmelerini özellikle Ömer’in gözüne sokarcasına bacak bacak üstüne attı:

“Hihihi, köylü! Sınav nasıldı?”

Ömer gözlerini kahveden kaldırdı, Zeynep’in çizmelerine takıldı, ama hemen toparlandı:

“İyiydi sanırım, bitti şükür. Sen napıyosun burda?”

Zeynep gülümsedi, çizmeli ayağını hafifçe Ömer’in bacağına sürtmeye başladı:

“Seni görmeye geldim, köylü. Biaz dinlenelim mi, eve gidip bi şeyler yaparız?”

Ömer’in gözleri yine çizmelerde gezindi, kalbi hızlandı, ama sesini çıkarmadı:

“Lan Zeynep, ne yapalım ki? Yorgunum ben.”

Zeynep masanın altında ayağını Ömer’in bacağına daha çok bastırdı, sesini alçalttı:

“Hihihi, köylü, eve gidelim, sana bi sürprizim var. Rahatlarsın, söz.”

Ömer yutkundu, Zeynep’in çizmeli ayağı içini gıdıklıyordu, ama şüpheyle:

“Ne sürprizi lan?”

Zeynep sırıttı: “Hihihi, görürsün, hadi kalk!”

Ömer’in bodrum katına vardılar. Ömer yatağına oturdu, Zeynep kapıyı kapattı, çizmelerini çıkarmadan karşısına geçti. Ömer’e baktı, sonra yavaşça çizmeli ayağını Ömer’in dizine koydu:

“Hihihi, köylü, sınav yorgunluğun var, değil mi? Biaz rahatlatayım seni.”

Ömer’in gözleri çizmeye kaydı, nefesi hızlandı:

“Zeynep, napıyosun yine?”

Zeynep çizmeyi Ömer’in bacağına sürtmeye başladı, sesi yumuşak ama baştan çıkarıcı:

“Ömer, hihihi, hatırlıyo musun, bi keresinde ayaklarımı yalamıştın. Hoşuna gitmişti, değil mi?”

Ömer’in yüzü kızardı, başını çevirdi:

“Lan Zeynep, ne alaka şimdi? Onu niye açıyosun?”

Zeynep öne eğildi, Ömer’in çenesini tutup kendine çevirdi:

“Hihihi, alaka şu, köylü: Seni seviyorum. Sana her şeyi yaparım, her zaman yanında olurum. Bırak sevgilin olayım, nolur.”

Ömer’in kalbi çarpmaya başladı, Zeynep’in çizmeli ayağı hâlâ bacağındaydı. Zeynep devam etti, ayağını yavaşça yukarı kaydırdı:

“Bak, Ömer, beni istemiyo musun? Hihihi, böyle şeyler yapalım, hep yakın olalım. Sevgili olsak ne güzel olur.”

Ömer yutkundu, içindeki hisler karışmıştı. Zeynep’in çizmeleri, o tanıdık his, aklına o eski anıyı getirdi. Zeynep’in ayağını tuttu, ama itmedi:

“Zeynep… Lan, bilmiyorum ki. Seni arkadaş olarak seviyorum, ama…”

Zeynep üsteledi, sesi titrek ama kararlı:

“Hihihi, ama ne, köylü? Bak, beni böyle istiyosan, hep yanında olurum. Nolur bi şans ver.”

Ömer sustu, Zeynep’in çizmeli ayağına baktı, sonra gözlerini Zeynep’e çevirdi. İçindeki direnç erimeye başlamıştı. Zeynep’in sevgisi, çizmeler, o anın sıcaklığı… Derin bir nefes aldı:

“Lan Zeynep… Tamam, sevgili olalım. Ama yavaş gidelim, olur mu?”

Zeynep’in gözleri parladı, “Hihihi, köylü!” diye bağırıp Ömer’e sarıldı:

“Söz, yavaş gideriz! Seni çok seviyorum, Ömer!”

Ömer gülümsedi, ama hâlâ şaşkındı: “Lan, ben de seni seviyorum herhalde. Ama abartma, tamam?”

Zeynep kahkaha attı: “Hihihi, tamam köylü!”

Zeynep Ömer’in yanında oturdu, çizmeleri hâlâ göz önündeydi. Ömer sınav yorgunluğunu unutmuş, Zeynep’in enerjisine kapılmıştı. Zeynep’in planı işe yaramıştı; Ömer’in çizmeler ve ayaklarla olan zayıf noktası, sevgili olma kararını getirmişti. Gece bittiğinde Zeynep eve döndü, yatağında “Hihihi, oldu!” diye mırıldandı. Ömer ise yattı, kafası karışık ama mutlu bir şekilde uykuya daldı.

Fetishli

Bölüm 21: "Tutkunun Günü"

Perşembe akşamı Ömer bodrum katında finallerin yorgunluğunu atmaya çalışırken kapı çaldı. Ayağa kalktı, kapıyı açtığında Zeynep’i gördü. Siyah çizmeler, dar kot pantolon ve beyaz tişörtle kapıda duruyordu, yüzünde tanıdık bir gülümseme: “Ömer, sevgilin geldi!” Ömer şaşırdı, ama gülümsedi:

“Bu saatte ne işin var, Zeynep?”

Zeynep içeri girdi, çantasını yere koydu:

“Seni özledim, biraz zaman geçirelim mi?”

Ömer kapıyı kapattı, ışığı kıstı, masadaki küçük hoparlörden hafif bir müzik açtı. Zeynep yatağın kenarına oturdu, çizmeli ayaklarını uzattı, Ömer’e bakarak:

“Sevgilin olduğuma hâlâ inanamıyorum, köylü.”

Ömer yanına oturdu, Zeynep’in çizmelerine gözü kaydı, utangaçça:

“Ben de şaşkınım, ama güzel bir şaşkınlık.”

Zeynep gülümsedi, çizmeli ayağını Ömer’in dizine koydu, hafifçe sürtmeye başladı:

“Güzel miyim, Ömer?”

Ömer’in gözleri çizmelerde gezindi, kalbi hızlandı:

“Güzelsin, Zeynep. Çizmelerin de…”

Zeynep kahkaha attı, Ömer’in dizine daha çok bastırdı:

“Biliyordum, köylü. Ayaklarımı seviyorsun, değil mi?”

Ömer kızardı, ama başını salladı: “Evet, seviyorum.”

Zeynep yavaşça çizmelerini çıkardı, siyah çoraplı ayaklarını Ömer’in kucağına koydu:

“Rahatla biraz, Ömer. Sınavlar bitti, artık benimlesin.”

Ömer’in nefesi hızlandı, ellerini Zeynep’in ayaklarına koydu, çorap üzerinden parmaklarıyla masaj yapmaya başladı. Zeynep’in ayak tabanları yumuşacıktı, Ömer’in dokunuşlarıyla hafifçe kıvrıldı:

“Gıdıklıyo ama güzel, Ömer.”

Ömer çorabı sıyırdı, Zeynep’in çıplak ayakları ortaya çıktı. Tırnakları kırmızı ojeli, pürüzsüzdü. Ömer dayanamadı, Zeynep’in ayaklarını dudaklarına götürdü, önce başparmağını öptü, sonra dilini parmak aralarında gezdirdi. Zeynep’in vücudu titredi, ağzından hafif bir inleme kaçtı:

“Çok garip hissettiriyo ama durma, Ömer.”

Ömer’in elleri Zeynep’in bacaklarına kaydı, kotun üzerinden baldırlarını sıktı. Zeynep öne eğildi, Ömer’in boynuna sarıldı, dudakları Ömer’inkilere değdi. Öpüşme başladı, önce yumuşak, sonra derin ve tutkulu. Ömer’in dili Zeynep’inkine karıştı, elleri Zeynep’in beline dolandı. Zeynep geri çekildi, nefes nefese:

“Ayaklarımı sevdiğini biliyorum, Ömer. İstediğini yap, sevgilim.”

Ömer Zeynep’in ayaklarını tekrar ağzına aldı, parmaklarını emdi, dilini topuklarına kaydırdı. Zeynep’in inlemeleri arttı, elleriyle Ömer’in saçlarını karıştırdı.

Ömer, Zeynep’i yatağa çekti. Zeynep tişörtünü çıkardı, beyaz sütyeniyle kaldı, Ömer gömleğini yere attı. Zeynep’in ayakları hâlâ Ömer’in elindeydi, bir yandan ayaklarını yalarken diğer eliyle Zeynep’in sütyenini sıyırdı, göğüslerine dokundu. Zeynep’in meme uçları sertleşmişti, Ömer’in parmakları onları okşarken Zeynep inledi:

“Çok güzel, Ömer.”

Zeynep birden durdu, Ömer’e baktı, utangaç ama meraklı:

“Ben hiç erkek penisi görmedim, Ömer. Bana gösterir misin?”

Ömer şaşırdı, yüzü kızardı:

“Ciddi misin, Zeynep?”

Zeynep başını salladı: “Evet, sevgilim. Görmek istiyorum.”

Ömer yutkundu, pantolonunun düğmelerini çözdü, boxerını aşağı sıyırdı. Siki sertleşmiş, damarları belirgindi, ucunda hafif bir ıslaklık parlıyordu. Zeynep’in gözleri faltaşı gibi açıldı, elini uzattı, parmaklarıyla hafifçe dokundu:

“Bu muymuş, köylü? Hem garip hem güzel.”

Ömer’in nefesi kesildi, Zeynep’in dokunuşu içini gıdıklıyordu:

“Zeynep, napıyosun?”

Zeynep sordu, sesi titrek:

“Seks nasıl yapılır, Ömer? Bana anlatır mısın?”

Ömer kekeledi:

“Birbirine dokunursun, öpersin, sonra sik amcığa girer, öyle yani.”

Zeynep gözlerini Ömer’e dikti, kararlı:

“Bakireliğimi sana vermek istiyorum, Ömer. İlk sen ol.”

Ömer duraksadı: “Emin misin, Zeynep?”

Zeynep sarıldı: “Eminim, köylü. Seni istiyorum.”

Ömer kotunu tamamen çıkardı, Zeynep’in pantolonunu sıyırdı, beyaz külotu yere düştü. Zeynep’in amcığı tüysüzdü, hafif ıslak parlıyordu. Ömer Zeynep’i yatağa yatırdı, ayaklarını omzuna aldı, bir yandan ayaklarını öperken sikini Zeynep’in amcığına soktu. İlk girişte Zeynep’in yüzü buruştu, bir çığlık attı:

“Ömer, acıtıyo!”

Ömer durdu, endişeli: “İyi misin, Zeynep? Devam etmeyelim istersen.”

Zeynep nefes aldı: “Hayır, devam et, seni istiyorum.”

Ömer tekrar bastırdı, Zeynep’in bakireliği bozulurken sikinin ucunda bir direnç hissetti, sonra kan aktı, yatakta kırmızı bir leke belirdi. Zeynep’in gözleri doldu, ama Ömer’in yavaş hareketleriyle acı zevke dönüştü:

“Acıtıyo ama güzelmiş, köylü.”

Ömer Zeynep’in ayaklarını öpmeye devam etti, parmaklarını emerken sikini amcığında ileri geri oynattı. Zeynep’in inlemeleri odayı doldurdu, Ömer’in nefesi kesik kesikti. Ömer boşaldığında sıcak dölü Zeynep’in amcığına doldu, Zeynep’in bedeni titriyordu.

Ömer ve Zeynep yatağa uzandı, birbirine sarıldı. Zeynep’in saçları terden ıslanmıştı, Ömer’in göğsüne başını koydu:

“Seni çok seviyorum, Ömer. İlk sen oldun.”

Ömer gülümsedi, Zeynep’in saçlarını okşadı:

“Ben de seni seviyorum, Zeynep. Ama yavaş gidelim demiştim!”

Zeynep kahkaha attı: “Yavaş mıydı sence, köylü?” Ömer’in bacağına çıplak ayaklarını sürtmeye devam etti. Ömer güldü:

“Manyaksın sen, Zeynep.”

Zeynep’in eli Ömer’in eline kenetlendi, loş ışıkta huzurlu bir sessizlik odayı sardı. Tutkulu bir günün sonunda birbirlerine daha da bağlanmışlardı.

Ömer ve Zeynep yatağa uzanmış, birbirine sarılmıştı. Zeynep’in çıplak bedeni Ömer’in kollarında titriyordu, terden ıslanan saçları Ömer’in göğsüne yapışmıştı. Ömer’in nefesi hâlâ düzensizdi, Zeynep’in ayakları Ömer’in bacağına sürtüyordu. Sessizlik odayı kaplamıştı, ama Zeynep birden kıpırdandı, bacaklarını oynattığında amından akan sıcak dölü hissetti. Parmaklarını aşağı kaydırdı, yapışkan sıvıyı görünce gözleri faltaşı gibi açıldı:

“Ömer, bu ne?”

Ömer başını kaldırdı, Zeynep’in parmaklarındaki döle baktı, şaşırdı:

“Dölüm işte, Zeynep. İçine boşaldım ya.”

Zeynep’in yüzü gerildi, sesi titrek:

“İçime mi boşaldın? Hamile kalır mıyım, Ömer?”

Ömer yutkundu, tedirginliği fark etti:

“Bilmiyorum, Zeynep. Şey… olabilir herhalde, ama emin değilim.”

Zeynep ayağa kalktı, amından bacaklarına sızan dölü eliyle silmeye çalıştı, ama yapışkanlık onu rahatsız etti. Yatağa baktı, kan lekesiyle karışmış döl izleri mide bulandırıcı bir his uyandırdı:

“Bunu nasıl temizlerim, Ömer? Ya hamile kalırsam?”

Ömer yataktan kalktı, Zeynep’in omzuna dokundu:

“Sakin ol, bi duş alırsın, temizlenir. Hamilelik… bilmiyorum, bi şey yapalım istersen sonra.”

Zeynep başını salladı, ama içi rahat değildi. Ömer’in koluna tutundu:

“Tamam, ama şimdi değil. Yanında kalmak istiyorum.”

Ömer gülümsedi, Zeynep’i tekrar yatağa çekti:

“Gel, biraz daha takılalım. Sonra düşünürüz.”

Zeynep Ömer’in kucağına oturdu, ayaklarını Ömer’in göğsüne uzattı. Ömer’in elleri hemen Zeynep’in ayaklarına gitti, başparmağını ağzına aldı, yavaşça emmeye başladı. Zeynep’in tedirginliği bir an dağıldı, gözlerini kapadı, Ömer’in dilinin ayak tabanında gezinmesiyle hafifçe inledi:

“Ömer, bu çok güzel hissettiriyo.”

Ömer’in sikinde bir hareketlenme oldu, Zeynep’in ayaklarını yalarken eliyle sikini sıvazlamaya başladı. Zeynep fark etti, gülümsedi:

“Yine mi sertleşti, köylü?”

Ömer başını salladı, Zeynep’in ayaklarını sikine sürtmeye başladı. Zeynep’in ayak parmakları Ömer’in sikinin ucuna değdi, döl kalıntılarıyla karışan ıslaklık Zeynep’in ayaklarını kayganlaştırdı. Ömer inledi:

“Zeynep, ayakların beni çıldırtiyo.”

Zeynep ayaklarını Ömer’in sikinde ileri geri oynattı, parmaklarıyla sikinin başını sıktı. Ömer’in nefesi hızlandı, Zeynep’in ayak tabanlarına boşaldı, sıcak döl Zeynep’in ayaklarını kapladı. Zeynep şaşırdı, ama gülerek:

“Ömer, her yere bulaştı!”

Ömer nefes nefese güldü:

“Senin suçun, Zeynep. Ayakların çok güzel.”

Zeynep ayaklarını Ömer’in göğsüne sildi, yapışkanlık onu yine tedirgin etti, ama Ömer’e belli etmedi. Ömer Zeynep’i kendine çekti, dudaklarına bir öpücük kondurdu:

“Seviyorum seni, Zeynep.”

Zeynep karşılık verdi:

“Ben de seni seviyorum, Ömer.”

Zeynep Ömer’in kollarında uzandı, ama aklı hâlâ amından akan döldeydi. Hamilelik korkusu içini kemiriyordu, ama Ömer’in sıcaklığı onu rahatlattı. Ömer ise Zeynep’in ayaklarını okşarken uykuya daldı, fetiş dolu bir günün tatminiyle huzurluydu. Zeynep gözlerini kapadı, ama kafasında bir soru dönüyordu: “Ya hamile kalırsam?” Bu korku şimdilik bastırılmıştı, ama ileride ortaya çıkacaktı.

Zeynep Ömer’in kollarında uzanırken huzursuzdu. Ömer’in göğsüne başını koymuş, ayaklarını Ömer’in bacağına sürtüyordu, ama aklı hâlâ amından sızan dölde ve hamilelik korkusundaydı. Sessizliği bozdu, sesi çekingen:

“Ömer, uyanık mısın?”

Ömer gözlerini açtı, uykulu bir sesle:

“Evet, Zeynep. Nasılsın, bi şey mi var?”

Zeynep doğruldu, Ömer’e baktı, yorganı göğsüne çekti:

“Şey… Ömer, sen benim içime boşaldın ya, ben şimdi hamile kalır mıyım yani?”

Ömer şaşırdı, kaşlarını çattı, ama ne diyeceğini bilemedi:

“Bilmiyorum ki, Zeynep. Öyle bi şey olabilir herhalde, ama emin değilim.”

Zeynep ellerini yüzüne götürdü, panikle:

“Nasıl emin değilsin, Ömer? İçime dölün geldi, ya bebek olursa? Ne yaparız biz?”

Ömer yatağa oturdu, başını kaşıdı, amatörce düşünmeye başladı:

“Ya Zeynep, bi kere yaptık diye hemen olmaz herhalde. Öyle olsa herkes hamile kalırdı, değil mi?”

Zeynep gözlerini kocaman açtı:

“Ama ya olursa, Ömer? Ben daha hiç öyle şeyler bilmiyorum. İçime boşalırsan bebek olur diye duymuştum!”

Ömer omuz silkti, elini Zeynep’in omzuna koydu:

“Ben de çok bilmiyorum, Zeynep. Şey… arkadaşlarım bi keresinde bi hap var demişti, içince hamile kalmıyomuşsun galiba.”

Zeynep kaşlarını çattı:

“Hap mı? Öyle bi şey mi var? Nerde buluruz ki onu şimdi?”

Ömer çaresizce güldü:

“Bilmem ki, eczanede vardır herhalde. Ama gece gece açık yer bulamayız. Hem belki bi şey olmaz, panik yapma.”

Zeynep sinirle yorganı tekmeledi:

“Panik yapmim mi, Ömer? Ya karnımda bebek büyürse? Annem babam beni öldürür, sen naparsın o zaman?”

Ömer şaşkın şaşkın Zeynep’e baktı:

“Napim ki, Zeynep? Bebek olursa bakarız herhalde. Ama bence hemen olmaz, yani… şey… bi kere yetmez sanki.”

Zeynep başını ellerinin arasına aldı:

“Yetmez mi? Ömer, sen nerden biliyosun ki? Bana niye sormadın, içime boşalıcam diye?”

Ömer suçlu gibi başını eğdi:

“Ya Zeynep, o an düşünemedim. Çok güzeldi, kendimi tutamadım işte. Sen de bi şey demedin ki!”

Zeynep iç çekti, sesi yumuşadı:

“Ben demedim, evet. Çünkü seni istiyordum, Ömer. Ama şimdi korkuyorum. Ya hamileysem?”

Ömer Zeynep’in elini tuttu, aklı karışık:

“Bak, Zeynep, bi şey olursa beraber çözeriz, tamam mı? Ama bence öyle hemen olmaz. Filmlerde falan hep çok kez yapıyolar, bi kerede olmuyo galiba.”

Zeynep güldü, ama tedirginliği geçmedi:

“Filmlerden mi öğreniyosun, Ömer? Ciddi misin?”

Ömer sırıttı:

“Ya ne yapayım, Zeynep? Ben de senin gibi ilk kez böyle bi şey yaşıyorum. Bilgim yok ki!”

Zeynep Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Tamam, köylü. Ama bi dahakine dikkat et, içime boşalma, olur mu?”

Ömer başını salladı:

“Olur, Zeynep. Söz. Bi dahakine… şey… dışarda boşalırım.”

Zeynep hafifçe gülümsedi:

“Dışarda mı? Nereye mesela?”

Ömer kekeledi, yüzü kızardı:

“Bilmem ki, Zeynep. Ayaklarına falan herhalde, onları seviyorum ya.”

Zeynep kahkaha attı:

“Ayaklarıma mı? Seni fetişist köylü! Ama tamam, öyle yapalım.”

Zeynep Ömer’in kollarına geri döndü, ama hamilelik korkusu hâlâ aklındaydı. Ömer’in amatörce tesellileri onu biraz rahatlattı, ama içindeki şüphe geçmedi. Ömer ise Zeynep’in ayaklarını okşarken uykuya daldı, Zeynep’in sıcaklığıyla huzurluydu. Zeynep gözlerini kapadı, “Umarım bi şey olmaz,” diye mırıldandı. Konuşmaları amatörce ve samimiydi, ama bu korku ileride geri dönecekti.

Fetishli

Bölüm 22: "Kara Kutu’da Geceler"

Cuma gecesi Kara Kutu’da mesai saatiydi. Mekân her zamanki gibi kalabalık ve kaotikti; müşteriler içki sipariş ediyor, köşelerde fetiş seansları dönüyordu. Ömer tepsiyle bardakları masalara taşırken dalgındı. Aklı Zeynep’te, dün gece içine boşalmasında ve hamilelik korkusundaydı. Elleri titriyor, gözleri boşluğa dalıyordu. Ayşe, mekânın ortasındaki tahtında oturmuş, siyah çizmeleriyle bir müşterinin önünde poz veriyordu. Ömer’i fark etti, kaşlarını çattı, müşteriye “Bekle,” dedi ve Ömer’e seslendi:

“Ömer, gel buraya!”

Ömer tedirgin adımlarla Ayşe’nin yanına yürüdü, tepsiyi masaya koydu:

“Ayşe, konuşmamız lazım. Dertleşmeye ihtiyacım var.”

Ayşe gözlerini kıstı, çizmelerini masaya uzattı, Ömer’e oturmasını işaret etti:

“Otur, neyin var? Yüzün bok gibi.”

Ömer sandalyesine çöktü, ellerini ovuşturdu:

“Şey… bilmiyorum nasıl söylicem.”

Ayşe sabırsızlandı:

“Söyle işte, ne geveliyosun?”

Ömer yutkundu, çekingen başladı:

“Bir arkadaşım var, sevgilisinin içine boşalmış. Hamile kalır mı sence?”

Ayşe kaşlarını kaldırdı, bir an sustu, sonra dominant ve küfürbaz tavrıyla patladı:

“Bırak şu arkadaş numarasını, Ömer! Sikeyim böyle işi, sen yaptın di mi? Amına koyim, okulda öğrenmedin mi hiç bunları?”

Ömer şaşırdı, yüzü kızardı, savunmaya geçti:

“Ayşe, bilmiyorum ki! İlk kez böyle bi şey oldu, ne yapim?”

Ayşe sinirle masaya vurdu, sesi yükseldi:

“Sikini tutamıyosan içine boşalma, oğlum! Hamile kalabilir tabii, ne sandın? Aptal mısın sen?”

Ömer panikle ağzından kaçırdı:

“Ya Zeynep hamile kalırsa? Bebeğe nasıl bakarız, biz daha öğrenciyiz! Babam duyarsa gebertir beni, Zeynep’in ailesi ona ne yapar acaba?”

Ayşe gözlerini kocaman açtı, öfkeyle Ömer’e döndü:

“Zeynep mi? Amına koyim, Ömer, ne halt yedin sen? O masum kızı mı siktin?”

Ömer başını ellerinin arasına aldı:

“Ayşe, bilerek olmadı! O an kendimi tutamadım, Zeynep de istedi, ama şimdi korkuyorum.”

Ayşe dişlerini sıktı, Ömer’e sert baktı:

“Tabii korkarsın, aptal herif! İlk kez mi siktin bi kızı, ne bu şaşkınlık?”

Ömer yutkundu:

“Evet, ilk kez. Ne bileyim ben, Ayşe?”

Ayşe derin bir nefes aldı, öfkesi yatıştı, Ömer’e acıdı. Sesini alçalttı:

“Tamam, panik yapma, her bokun bi çaresi var. Sakin ol.”

Ömer başını kaldırdı, umutla:

“Ne yapim, Ayşe? Bi yol göster.”

Ayşe çizmelerini masadan indirdi, Ömer’e yaklaştı:

“Eczaneden ertesi gün hapı al, Zeynep’e içir. Hemen yap bunu, bi bok olmaz büyük ihtimalle. Ama bi dahakine sikine sahip çık, kondom kullan, anladın mı?”

Ömer kaşlarını çattı:

“Hap mı? O işe yarar mı sahiden?”

Ayşe omuz silkti:

“Yarar, ama geç kalırsan iş boka sarar. 24 saat geçti mi bilmiyorum, ne zaman siktin kızı?”

Ömer düşündü:

“Dün gece. Daha 24 saat olmadı yani.”

Ayşe başını salladı:

“İyi, o zaman sabah ilk iş hapı al. Parası yoksa ben veririm, ama bi daha böyle mallık yapma.”

Ömer yutkundu:

“Ya geç kaldıysak? Hap işe yaramazsa?”

Ayşe iç çekti:

“O zaman test yaparsınız. Hamileyse kürtaj var, ama siz öğrencilersiniz, o kadar para bulamazsınız herhalde. Bi de Zeynep kabul eder mi, bilmem.”

Ömer’in yüzü soldu:

“Kürtaj mı? Zeynep öyle bi şeye razı olur mu ki?”

Ayşe alaycı güldü:

“O sizin bileceğiniz iş, Ömer. Ama önce hapı al, başka çaren yok şimdilik.”

Ömer sustu, sonra mırıldandı:

“Babam duyarsa bittim ben. Zeynep’in ailesi de köylü, kesin kötü bi şey yaparlar ona.”

Ayşe elini Ömer’in omzuna koydu, teselli etti:

“Baban duyarsa sikilmişsindir, evet. Zeynep’in ailesi de köylüyse boku yedin, ama panik yapma. Halledersiniz bi şekilde. Hapı al, testi yap, sonra konuşuruz.”

Ömer başını salladı:

“Tamam, Ayşe. Sağ ol.”

Ayşe sırıttı:

“Bi bok olma, Ömer. Ama bi dahakine aklın başında olsun.”

Ömer düşünceliyken mekânın patronu Taner yanına geldi, sert bir sesle:

“Ömer, özel bi iş var. Değerli bi müşterim seni beğenmiş, evine gideceksin.”

Ömer şaşırdı, kafası karışık:

“Evine mi? Ne yapcam ki orada?”

Taner net cevap verdi:

“Ne isterse onu. Ama o gün burda çalışmıycan.”

Ömer kaşlarını çattı:

“Ek ücret var mı peki?”

Taner omuz silkti:

“Ne eksik ne fazla, normal ücretini alırsın, o kadar.”

Ömer tereddüt etti, ama kabul etti:

“Tamam, Taner abi. Ne zaman gidicem?”

Taner:

“Yarın gece. Adresi veririm, hazır ol.”

Ömer başını salladı, ama aklı hâlâ Zeynep’teydi. Ayşe’nin tavsiyeleri kafasında dönüyordu: Hap almalı, Zeynep’le konuşmalıydı. Gece bitti, Ömer Kara Kutu’dan çıktı, kafası karışık ama kararlıydı. Sabah eczaneye gidecekti.

Ömer sabah erkenden uyandı, bodrum katında yatağından kalktı, üstüne montunu geçirdi. Kafası hala Kara Kutu’da Ayşe’yle konuşmasında dönüyordu: “Ertesi gün hapı al, Zeynep’e içir.” Kararlıydı, Zeynep’in hamile kalma riskini ortadan kaldırmalıydı. Cebindeki parayı kontrol etti, 200 TL’si vardı, “Yeter herhalde,” diye düşündü. Yakındaki eczaneye yürüdü, kapıyı çaldı, içeri girdi.

Eczacı tezgâhın arkasından baktı:

“Ne istiyorsun?”

Ömer yutkundu, utangaç:

“Şey… ertesi gün hapı var mı?”

Eczacı başını salladı, raftan bir kutu aldı:

“Var, ama reçetesiz 600 lira.”

Ömer’in yüzü düştü, cebini karıştırdı:

“600 mü? 200 liraya olmaz mı?”

Eczacı güldü:

“Oğlum, bu ilaç pahalı, indirim yok. Alıcan mı?”

Ömer başını eğdi:

“Param yok o kadar, bi saniye.”

Dışarı çıktı, aklı karıştı. 600 TL’si yoktu, babasından isteyemezdi, başka çaresi de aklına gelmedi. Sonra Ayşe’yi hatırladı, “O yardım eder,” diye mırıldandı. Telefonu çıkardı, Ayşe’yi aradı.

Ayşe uykulu bir sesle açtı:

“Ne var, Ömer? Sabah sabah ne istiyon?”

Ömer telaşla:

“Ayşe, hapı almaya gittim, 600 liraymış, param yetmedi. Bana yardım eder misin?”

Ayşe iç çekti:

“Amına koyim, Ömer, cidden bu kadar mı fakirsin? Tamam, gel Kara Kutu’ya, hallederiz.”

Ömer rahatladı:

“Sağ ol, Ayşe. Hemen geliyorum.”

Ömer Kara Kutu’ya vardığında Ayşe kapıda sigara içiyordu, çizmeleri ve deri ceketiyle her zamanki dominant havasındaydı. Ömer’i görünce sırıttı:

“Gel bakim, aptal herif. 600 lira mıymış?”

Ömer başını salladı:

“Evet, Ayşe. 200’üm var, geri kalanını verebilir misin?”

Ayşe cebinden cüzdanını çıkardı, 400 TL uzattı:

“Al, ama bu borç, anladın mı? İş bul, öde bana sonra.”

Ömer parayı aldı, minnettar:

“Tamam, Ayşe. Borç olarak alıyorum, öderim. Çok sağ ol.”

Ayşe sigarasını yere attı, ezdi:

“Hadi git, Zeynep’e içir şu mereti. Bi dahakine sikine dikkat et, söylemiştim.”

Ömer gülümsedi:

“Söyledin, evet. Dikkat edicem, Ayşe.”

Ömer parayı tamamlayıp eczaneye geri döndü, hapı aldı, kutuyu cebine koydu. Zeynep’in evine doğru yola çıktı. Kapıyı çaldığında Zeynep pijamalarıyla açtı, şaşırdı:

“Ömer, sabah sabah niye geldin?”

Ömer içeri girdi, ciddi:

“Zeynep, konuşmamız lazım. Dün gece içime boşaldım ya, hamile kalma riskin var.”

Zeynep’in yüzü soldu:

“Ne? Ciddi misin, Ömer? Ne yapicaz şimdi?”

Ömer cebinden kutuyu çıkardı:

“Bunu aldım, ertesi gün hapı. İçersen bi şey olmazmış, Ayşe öyle dedi.”

Zeynep kutuya baktı, tedirgin:

“Ayşe mi? Ona mı anlattın, Ömer?”

Ömer yutkundu:

“Evet, ne yapim bilmiyordum ki. Bana yardım etti, parası bile yoktu bende.”

Zeynep iç çekti, hapı eline aldı:

“Tamam, Ömer. İçerim. Ama ya bi şey olursa? Korkuyorum.”

Ömer Zeynep’in elini tuttu:

“Korkma, iç bunu, geçer. Ayşe işe yarayacağını söyledi.”

Zeynep su getirdi, hapı yuttu, Ömer’e sarıldı:

“Seni seviyorum, Ömer. Ama bi dahakine dikkat et, tamam mı?”

Ömer başını salladı:

“Tamam, Zeynep. Söz.”

Ömer Zeynep’le biraz vakit geçirdikten sonra eve döndü. Akşam telefonu çaldı, Taner’di:

“Ömer, adres geldi. Değerli müşterim seni bekliyo, yarın gece evine gidicen.”

Ömer kaşlarını çattı:

“Tamam, Taner Abi. Adres neresi?”

Taner mesaj attı:

“Şimdi gönderdim, bak. Yarın akşam 8’de orada ol, hazırlıklı git.”

Ömer telefonu kapattı, mesajı açtı. Adres şehir dışında lüks bir villaydı. Kafası karıştı, “Ne yapicam ki orada?” diye düşündü, ama sorgulamadı. Aklı hâlâ Zeynep’teydi, hapı içtiği için biraz rahatlamıştı.

Cumartesi akşamı Ömer, Taner’in verdiği adrese doğru yola çıktı. Şehir dışında, lüks bir villanın önündeydi. Bahçe kapısından içeri girdi, elleri cebinde tedirgindi. Kapıyı çaldı, birkaç saniye sonra kapı açıldı. Karşısında 30’lu yaşlarda bir kadın duruyordu; uzun siyah saçları, deri korsesi ve topuklu çizmeleriyle dominant bir hava yayıyordu. Ömer’i görünce gözleri parladı, sırıttı:

“Ömer’sin, değil mi? Geldiğine çok sevindim, içeri gir!”

Ömer yutkundu, kadının enerjisi onu şaşırttı:

“Evet, benim. Taner Abi gönderdi.”

Kadın kapıyı ardına kadar açtı, Ömer’i içeri buyur etti:

“Hadi bakalım, ayakkabılarını çıkar, evime öyle girersin.”

Ömer ayakkabılarını çıkardı, kadının çizmelerinin topuk seslerini takip ederek salona yürüdü. Kadın dönüp Ömer’e baktı:

“Benim adım Ece. Taner’in en özel müşterisiyim, seni özellikle istedim. Hazır mısın?”

Ömer kaşlarını çattı, bu durumdan hoşlanmamıştı:

“Hazır mıyım? Ne için?”

Ece güldü, Ömer’in koluna yapıştı:

“Göreceksin, köle. Gel benimle.”

Ömer içinden, “Bu iş hoşuma gitmiyo,” diye geçirdi, ama çaresizce takip etti.

Ece, Ömer’i evin alt katındaki bir odaya götürdü. Kapıyı açtığında Ömer’in ağzı açık kaldı. Oda fetiş aletleriyle doluydu: Duvarlarda zincirler, köşede kırbaçlar, bir masada kelepçeler, penis kelepçesi, tasmalar ve deri kayışlar. Ortada metal bir sandalye, tavanda halkalar asılıydı. Ömer şaşkınlıkla:

“Bu ne, Ece? Burası ne böyle?”

Bu durum Ömer’in hiç hoşuna gitmemişti, kalbi hızlandı, “Buradan kaçmalıyım,” diye düşündü. Ece kapıyı kilitledi, Ömer’e döndü, sesi sert:

“Burası benim zevk odam, Ömer. Ve sen bu gece benim kölemsin, anladın mı, sikik herif?”

Ömer geri adım attı, kapıya yöneldi:

“Köle mi? Ben öyle bi şey yapmam ki! Bırak gideyim!”

Ece kahkaha attı, Ömer’in göğsüne vurdu, kapıyı işaret etti:

“Yaparsın, amına koyduğum. Taner seni bana sattı, itiraz etme. Soyun, hemen!”

Ömer kapıyı yumrukladı, ama kilitliydi, kaçış yoktu. Bu durumdan iğrenmişti, midesi bulanıyordu. Çaresizce gömleğini çıkardı, pantolonunu indirdi, boxerla kaldı. Ece sırıttı:

“Sikini de çıkar, oğlum! Utanma, benim kölemsin artık.”

Ömer boxerını sıyırdı, çıplak kaldı, ama aklı hâlâ kaçıştaydı. Ece masadan bir tasma aldı, Ömer’in boynuna taktı, zinciri çekti:

“Diz çök, piç kurusu!”

Ömer diz çöktü, ama bu durum hiç hoşuna gitmiyordu, “Bunu yapmak istemiyorum,” diye bağırdı, zinciri çekip kalkmaya çalıştı. Ece zinciri sertçe çekip Ömer’i metal sandalyeye oturttu. Elleri kelepçelerle sandalyeye bağlandı, ayakları yere zincirlendi. Ömer çırpındı:

“Bırak beni, Ece! İstemiyorum!”

Ece kırbacı eline aldı, Ömer’in göğsüne hafifçe vurdu:

“Sikik köle, bu gece benimsin. Ağzını aç, dilini çıkar!”

Ömer başını çevirdi, kaçmaya çalıştı, ama kelepçeler bileklerini kesiyordu. Ece çizmelerini Ömer’in yüzüne dayadı:

“Yala, orospu çocuğu! Çizmelerimi parlat, sikik dilinle!”

Ömer çaresizce Ece’nin çizmelerini yalamaya başladı, deri kokusu genzini yaktı, midesi bulandı. Kaçmak istiyordu, ama zincirler onu tutuyordu. Ece kahkaha attı:

“Güzel, köpek! Daha sert yala, amına koyduğumun piçi!”

Kırbaç Ömer’in sırtına indi, kırmızı bir iz bıraktı. Ömer inledi, “Dur, yeter!” diye bağırdı, ama Ece durmadı. Masadan bir penis kelepçesini aldı, Ömer’in sikine yaklaştı:

“Sikini buna sıkıcam, sikik herif! Köleler böyle cezalandırılır!”

Ömer korktu, “Yapma!” diye yalvardı, sandalyesini salladı, ama Ece kelepçeyi Ömer’in sikine taktı. Metal soğuktu, siki sıkıca kavradı, Ömer acıdan inledi. Ece aşağılamaya devam etti:

“Bok gibi sikin var, oğlum! Buna sik mi diyosun, amcık herif?”

Ece zinciri çekti, Ömer’i sandalyeden kaldırdı, yere yatırdı. Ömer debelendi, “Bırak beni!” diye haykırdı, ama Ece çizmeleriyle Ömer’in sikine bastı, kelepçeli siki yavaşça ezdi:

“Bu mu senin sik? Amına koyim, işe yaramaz piç!”

Ömer’in siki kelepçeyle zonkluyordu, acı ve baskı karıştı, inledi:

“Ece, nolur dur! Kaçmak istiyorum!”

Ece kahkaha attı, kırbacı Ömer’in sırtına vurdu:

“Dur mu? Sikeyim seni, köle! Sikini sıkıcam, ağla bakalım!”

Ece çizmeleriyle kelepçeli sikine bastırmaya devam etti, Ömer’in siki dayanamadı, kelepçeye rağmen boşaldı. Döl yere aktı, ama acı yüzünden Ömer titriyordu. Ece aşağıladı:

“Sikin bu kadar mı işe yarıyo, amcık köle? Dölün bok gibi!”

Ece zincirleri çözdü, Ömer yere çöktü, nefes nefese kaldı, bu iğrenç geceden kurtulmak istiyordu. Penis kelepçesi hâlâ sikindeydi, çıkardı, yere attı. Ece sırıttı, Ömer’in çenesini tuttu:

“İyi köleydin, sikik herif. Yine gelicen, anladın mı?”

Ömer başını salladı, ama içinden “Asla!” diye geçirdi, sesi titrek:

“Tamam, Ece.”

Ece kapıyı açtı:

“Hadi defol, temizlen. Taner’e selam söyle.”

Ömer kıyafetlerini topladı, giyindi, villadan çıktı. Bedeni ağrıyordu, kafası karışıktı. Ece’nin fetiş odası ve aşağılamaları aklını allak bullak etmişti, bu durum hiç hoşuna gitmemişti, kaçmaya çalışsa da başaramamıştı. Eve dönerken Zeynep’i düşündü, “Buna nasıl dayanırım?” diye mırıldandı.

Fetishli

Bölüm 23: "Kara Kutu’da Restleşme"

Pazar öğleden sonrası Kara Kutu henüz açılmamıştı. Mekânın loş ışıkları yanmıyor, masalar boş, sandalye ayaklarından sarkan zincirler sessizce duruyordu. Ömer, Ece’nin villasında yaşadıklarından sonra bitkin ve öfkeliydi. Bedeni hâlâ ağrıyordu, sırtındaki kırbaç izleri kaşınıyordu. Montunun cebinden sigarasını çıkardı, ama yakmadı, parmaklarının arasında çevirdi. Taner’in odasına doğru yürüdü, kapıyı çalmadan içeri daldı.

Taner masasında oturmuş, önünde bir bardak viski, hesap defterine bakıyordu. Ömer’i görünce başını kaldırdı, kaşlarını çattı:

“Ömer? Ne işin var burada, mesai daha başlamadı.”

Ömer kapıyı sertçe kapattı, elleri titreyerek masaya dayandı:

“Taner Abi, beni niye Ece’ye gönderdin? O neydi öyle, iğrendim! Hiç hoşuma gitmedi, bir daha asla gitmem!”

Taner viski bardağını masaya koydu, soğukkanlı bir sesle cevap verdi:

“Ece ne derse yapacaksın, Ömer. Karşılığında sana para da veriyorum. Beğenmiyorsan kovarım seni, bu kadar basit.”

Ömer’in yüzü kızardı, sesi yükseldi:

“Para için kendimi ezdirmem, Taner Abi! Zincirledi beni, kırbaçladı, penis kelepçesi taktı, iğrençti! Kaçmaya çalıştım, ama bırakmadı!”

Taner omuz silkti, gözlerini deftere çevirdi:

“Müşteri ne isterse o olur, Ömer. Ece en değerlilerimden, ona hayır diyemem. İstemezsen kapı orada.”

Ömer yumruklarını sıktı, masaya vurdu, sesi titrek:

“Bu mu yani? İnsan değil miyim ben? Bir daha asla o kadının yanına gitmem!”

Taner’in odasından yükselen bağırışlar koridorda yankılandı. Ayşe, mekânın girişinde çizmelerini temizlerken sesleri duydu. Siyah deri ceketinin fermuarını çekti, sigarasını yere atıp topuğuyla ezdi. Hızlı adımlarla odaya yürüdü, kapıyı açıp içeri girdi:

“Neler oluyor burada?”

Ömer ve Taner sustu, Ayşe’ye döndü. Ömer’in yüzü öfkeden kıpkırmızıydı, Taner’in ise dudaklarında alaycı bir gülümseme vardı. Ayşe ellerini beline koydu, çizmelerinin topukları zeminde tok bir ses çıkardı:

“Konuşsanıza, ne bu gürültü?”

Ömer derin bir nefes aldı, Ayşe’ye döndü, sesi çaresiz:

“Ayşe, Taner Abi beni Ece diye bir kadına gönderdi. Köle yaptı beni, zincirledi, kırbaçladı, penis kelepçesi taktı, aşağıladı. İğrendim, kaçmaya çalıştım ama olmadı. Şimdi de istemezsem kovacağını söylüyor!”

Ayşe’nin gözleri kısıldı, dudakları gerildi. Taner’e döndü, dominant tavrıyla sesi yükseldi:

“Nasıl garsonuna böyle muamele yaparsın, Taner? Amına koyim, bu ne rezillik! Ömer’i köpek gibi mi satıyorsun sen?”

Taner sandalyesinde geriye yaslandı, viskisinden bir yudum aldı, sakin:

“Parasını veriyorum, Ayşe. Tabii ki gidecek, en önemli müşterilerimi kırmam. Ece’ye hizmet etmek Ömer’in işi.”

Ayşe sinirle masaya yaklaştı, Taner’in üstüne yürüdü, parmağını Taner’in yüzüne doğrulttu:

“Ben olmasam senin Kara Kutu’n olmazdı, Taner! Çoğu müşteri benim için geliyor, bunu unutma! Ömer işine garson olarak devam edecek ve bundan sonra bana emanet. İstemediği bir şeye zorlarsan karşında beni bulursun, anladın mı, amına koyduğum?”

Taner’in gözleri Ayşe’nin tehdidiyle irileşti, viski bardağı elinde titredi. Ayşe devam etti, sesi odayı doldurdu:

“Ömer’e bir daha böyle bok yedirmeye kalkarsan bu mekânı başına yıkarım! Sikik müşterilerin için garsonumu harcamana izin vermem!”

Taner yutkundu, alnında ter damlaları belirdi. Ayşe’nin çizmeleri masanın kenarına kadar gelmişti, gölgesi Taner’in üstüne düşüyordu. Ömer köşede durmuş, Ayşe’nin bu dominant tavrına şaşkınlıkla bakıyordu. Taner’in soğukkanlılığı erimişti, gözlerini kaçırdı, sesi çıkmadı. Ayşe masaya vurdu, bardak devrildi, viski yere aktı:

“Anladın mı, Taner? Cevap ver, yoksa çizmelerimi götüne sokarım!”

Taner başını salladı, kekeledi:

“Tamam, Ayşe. Ömer garson olarak kalır, Ece’ye göndermem.”

Ayşe sırıttı, ama gözleri hâlâ öfkeliydi:

“İyi, öyle olsun. Ömer’e dokunma, yoksa boku yersin.”

Taner sustu, ellerini masaya koydu, bakışlarını yere indirdi. Ayşe’nin tehdidi onu sindirmişti, sesini bile çıkaramadı. Ömer rahat bir nefes aldı, Ayşe’nin bu koruyuculuğu içini ısıtmıştı, ama şaşkındı.

Ayşe Taner’e son bir sert bakış attı, sonra Ömer’e döndü. Ömer hâlâ köşede duruyordu, elleri cebinde, gözleri yere bakıyordu. Ayşe yanına yürüdü, sesi yumuşadı:

“İyi misin, Ömer?”

Ömer başını kaldırdı, Ayşe’ye baktı, minnettar bir gülümseme:

“İyiyim, Ayşe. Sağ ol, ama buna gerek yoktu. Kendim çözerdim bi şekilde.”

Ayşe elini Ömer’in omzuna koydu, sert ama samimi:

“Ben köylümü ezdirmem, Ömer. Sen benim köyden en yakınımsın. Taner’e haddini bildirmek lazımdı.”

Ömer duygulandı, Ayşe’nin elini tuttu, gözleri doldu:

“Teşekkür ederim, Ayşe. Gerçekten. Bunu unutmam.”

Ayşe başını salladı, gülümsedi:

“Unutma zaten. Hadi, işine hazırlan, mesai başlıyo.”

Ömer montunu düzeltti, Ayşe’yle odadan çıktı. Taner masasında yalnız kaldı, devrilen viski bardağını kaldırdı, ama elinin titremesi geçmemişti. Ömer mekândaki masaları silmeye başladı, Ayşe kapıya yürüdü, çizmelerinin sesi koridorda yankılandı. Ömer’in içi huzurluydu, Ayşe’nin sayesinde kendini güvende hissediyordu.

Fetishli

Bölüm 24: "Beklenmeyen Haber"

Bir hafta geçmişti. Ömer sabahları okula gidiyor, ders çıkışı Zeynep’le kantinde buluşuyor, akşamları Kara Kutu’da garsonluk yapıyordu. Ece’nin villasında yaşadığı iğrenç geceyi unutmaya çalışıyor, Ayşe’nin koruması altında kendini biraz daha güvende hissediyordu. Zeynep’le ilişkileri tatlı bir rutine dönüşmüştü; okulun bahçesinde el ele yürüyorlar, Ömer’in bodrum katında kahve içip sohbet ediyorlardı. Ömer’in aklına arada hapın işe yarayıp yaramadığı takılıyordu, ama “Bir şey olmaz,” diye kendini avutuyordu.

Pazar akşamı Ömer bodrum katında yatağına uzanmış, telefonunda sınav notlarına bakıyordu. Masada boş bir kahve fincanı, köşede dağınık bir yorgan vardı. Lamba loş bir ışık yayıyordu, dışarıdan cırcır böceklerinin sesi geliyordu. Ömer’in içi rahattı, Zeynep’le geçirdiği hafta ona iyi gelmişti. “Belki her şey yoluna girer,” diye düşündü.

Kapı sertçe çalındı. Ömer irkildi, yatağından kalktı, kapıyı açtı. Zeynep karşısında duruyordu; yüzü solgundu, gözleri kızarmış, elleri titriyordu. Pijamalarının üstüne aceleyle geçirdiği bir hırka, saçları dağınıktı. Ömer şaşırdı:

“Zeynep? Ne oldu, niye böyle geldin?”

Zeynep içeri daldı, kapıyı kapattı, ağlamaklı bir sesle patladı:

“Ömer, hamileyim! Verdiğin hap işe yaramadı!”

Ömer’in nefesi kesildi, olduğu yere çöktü, elleri dizlerinde titredi:

“Ne? Emin misin, Zeynep?”

Zeynep çantasından bir hamilelik testi çıkardı, iki kırmızı çizgi net bir şekilde görünüyordu. Testi Ömer’in eline tutuşturdu, sesi öfkeliydi:

“Bak işte! Test yaptım, iki çizgi çıktı! Kızıyorum sana, Ömer, o hap niye işe yaramadı?”

Ömer teste baktı, çizgiler gözüne bir hançer gibi saplandı. Telefonunu yere düşürdü, kalkıp odada volta atmaya başladı, ayakkabılarının tabanı betonda yankılandı:

“Bilmiyorum, Zeynep! Ayşe kesin olur demişti, niye böyle oldu?”

Zeynep yatağa çöktü, ellerini yüzüne kapattı, gözyaşları parmaklarının arasından süzüldü:

“Ne biliyosun ki sen, Ömer? Aptal gibi inandım sana! Şimdi ne yapacam ben?”

Ömer durdu, Zeynep’in yanına diz çöktü, ellerini tutmaya çalıştı, ama Zeynep geri çekildi:

“Panik yapıyorum, Zeynep! Ben de bilmiyorum ki ne olur, ilk kez böyle bi şey yaşıyorum!”

Ömer’in aklı karıştı, nefesi hızlandı, çaresizce mırıldandı:

“Çocuğu aldırsak mı, Zeynep? Başka ne yapabiliriz ki?”

Zeynep’in gözleri öfkeyle parladı, ayağa fırladı, Ömer’in göğsüne vurdu:

“Sen benden bir canı aldırmayı nasıl istersin, Ömer? Bu benim bebeğim! Böyle bi şeyi nasıl söylersin?”

Ömer hemen geri adım attı, ellerini kaldırdı, sesi titrek:

“Haklısın, özür dilerim! Bir canı senden aldırmak ben de istemem, Zeynep. Aklıma başka bi şey gelmedi, korktum!”

Zeynep gözyaşlarını sildi, yatağa geri oturdu, hırkasını sıkıca sardı:

“Korktum diyosun, ben napayım, Ömer? Karnımda bi bebek var, ne dicem aileme?”

Ömer Zeynep’in yanına oturdu, bu kez elini tutmasına izin verdi. Ömer’in parmakları soğuktu, Zeynep’in elleri ise sıcaktan terlemişti. Ömer yutkundu:

“Bilmiyorum, Zeynep. Ailelerimiz duyarsa… Babam beni evden atar, senin ailen de…”

Zeynep başını salladı, sesi kırık:

“Öldürürler beni, Ömer. Köylüler, bilirsin. Hamile bi kızı ne yaparlar sence?”

Ömer sustu, gözleri yere kaydı. Zeynep’in karnına baktı, hırkanın altında henüz düz bir karın vardı, hiçbir şey belli değildi. Ama aklına birkaç ay sonrası geldi, karnı büyüyecek, herkes anlayacaktı. Ömer mırıldandı:

“Şimdi bi şey belli değil, ama ya karnın büyürse? Ne deriz o zaman?”

Zeynep ağlamaya başladı, Ömer’e sarıldı, başını göğsüne yasladı:

“Bilmiyorum, Ömer. Ne yaparız biz? Okul var, para yok, nasıl bakarız bi bebeğe?”

Ömer ve Zeynep yatağın kenarında sustu, sadece birbirinin nefesini duyuyorlardı. Ömer Zeynep’in elini sıktı, parmakları birbirine kenetlendi. Zeynep’in gözyaşları Ömer’in gömleğine damladı, Ömer’in kalbi göğsünde çarpıyordu. Ömer derin bir nefes aldı, kararlı bir sesle:

“Bi çaresini buluruz, Zeynep. Seni yalnız bırakmam, söz.”

Zeynep başını kaldırdı, Ömer’in gözlerine baktı, dudakları titredi:

“Söz mü, Ömer? Çünkü ben çok korkuyorum.”

Ömer Zeynep’in alnına bir öpücük kondurdu:

“Söz, Zeynep. Ne olursa olsun yanındayım.”

Zeynep göğsüne yaslandı, elleri Ömer’in koluna dolandı. Oda sessizdi, lamba titrek bir ışıkla yanıyordu. Zeynep’in karnı şimdilik düzdü, ama birkaç ay sonra büyüyecekti ve bu gerçek ikisini de bekliyordu. Gelecek korkusu gözlerinden okunuyordu, ama birbirine tutunmuşlardı.

Ömer ve Zeynep yatağın kenarında oturuyordu, elleri birbirine kenetlenmiş, loş lambanın ışığı yüzlerine vuruyordu. Zeynep’in gözyaşları Ömer’in gömleğinde ıslak lekeler bırakmıştı, Ömer’in kalbi hâlâ hızlı çarpıyordu. Zeynep’in karnında bir bebek olduğu gerçeği odayı ağır bir sessizlikle doldurmuştu. Ömer, Zeynep’in titreyen elini sıkıca tuttu, derin bir nefes aldı, gözlerini Zeynep’inkilere kilitledi:

“Zeynep, sana söz veriyorum. Asla ailene karşı mahcup etmeyeceğim seni. Ne olursa olsun, yanında olacağım.”

Zeynep başını kaldırdı, gözleri yaşlıydı, ama Ömer’in sesindeki kararlılık onu durdurdu:

“Söz mü, Ömer? Çünkü ailem… bilirsin, köylüler. Hamile olduğumu öğrenirlerse beni öldürürler.”

Ömer yutkundu, boğazı kurumuştu, ama devam etti:

“Söz, Zeynep. Gerekirse seninle evlenirim. Ailene karşı seni yalnız bırakmam, bebeğimizi de.”

Zeynep’in dudakları titredi, şaşkınlıkla Ömer’e baktı:

“Evlenmek mi? Ömer, ciddi misin? Biz öğrenciyiz, nasıl evleniriz ki?”

Ömer elini Zeynep’in omzuna koydu, sesi titrek ama kararlı:

“Bilmiyorum nasıl olur, Zeynep. Ama seni ve bebeğimizi yüzüstü bırakmam. İş bulurum, çalışırım, bi şekilde yaparız. Seni seviyorum.”

Zeynep ağlamaya başladı, ama bu kez gözyaşları öfkeden değil, Ömer’in sözlerinden gelen bir rahatlama hissiyleydi. Ömer’e sarıldı, başını göğsüne yasladı:

“Seni seviyorum, Ömer. Ama çok korkuyorum. Karnım büyüyünce ne dicem insanlara?”

Ömer yavaşça Zeynep’in hırkasını araladı, elini Zeynep’in karnına koydu. Karın hâlâ düzdü, hiçbir şişlik yoktu, ama Ömer’in parmakları altında bir hayatın varlığını hissetti. Zeynep’in teni sıcaktı, Ömer’in eli titriyordu. Yumuşak bir sesle:

“Korkma, Zeynep. Burda bi bebek var, bizim bebeğimiz. Ne olursa olsun, onu da seni de korurum.”

Zeynep elini Ömer’in elinin üstüne koydu, gözlerini kapadı. Ömer’in dokunuşu onu sakinleştirmişti, ama korkusu hâlâ içindeydi. Mırıldandı:

“Nasıl koruycan, Ömer? Paran yok, işin garsonluk, benim ailem… her şey karışık.”

Ömer Zeynep’in saçlarını okşadı, alnına bir öpücük kondurdu:

“Haklısın, her şey karışık. Ama bi yol buluruz. Belki Ayşe’ye sorarız, o bi şeyler bilir. Kara Kutu’da daha çok çalışırım, para biriktiririm. Seni mahcup etmem.”

Zeynep hafifçe gülümsedi, Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Ayşe mi? Bana kızar herhalde, hamile olduğumu duyarsa.”

Ömer güldü, sesi biraz rahatlamıştı:

“Kızar, evet. Ama köylü dayanışması var, bizi satmaz. Bi çaresini düşünürüz.”

Zeynep başını salladı, Ömer’in elini karnında sıkıca tuttu:

“Tamam, Ömer. Sana güveniyorum. Ama lütfen, sözünü tut.”

Ömer Zeynep’in gözlerine baktı, içten bir sesle:

“Tutacağım, Zeynep. Seninle evlenmek bile olsa, sözümü tutacağım.”

Ömer ve Zeynep yatağa uzandı, birbirine sarıldı. Zeynep’in gözyaşları kurumuştu, Ömer’in eli hâlâ Zeynep’in karnındaydı. Oda sessizdi, sadece dışarıdan gelen rüzgârın uğultusu duyuluyordu. Zeynep’in karnı şimdilik düzdü, ama birkaç ay sonra büyüyecekti ve bu gerçek onları bekliyordu. Ömer’in sözleri Zeynep’e umut vermişti, ama ikisinin de aklında aynı soru dönüyordu: “Bundan sonra ne olacak?” Yine de o an için birbirlerine tutunmuşlardı, aşkları korkularını bastırmıştı.

Ömer ve Zeynep yatağa uzanmış, birbirine sarılmıştı. Zeynep’in başı Ömer’in göğsündeydi, Ömer’in eli hâlâ Zeynep’in karnında, düz teninde geziniyordu. Loş lamba odanın köşesini aydınlatıyor, masadaki boş kahve fincanı gölgede kalmıştı. Ömer’in verdiği söz, evlenme vaadi, Zeynep’i bir anlığına sakinleştirmişti, ama ikisinin de aklı ailelerinde takılı kalmıştı. Sessizliği Zeynep bozdu, sesi titrek:

“Ömer, ailem bunu öğrenirse ne olur sence?”

Ömer yutkundu, gözleri tavana kaydı. Babasının öfkeli yüzü aklına geldi; bağıran sesi, elindeki kemer. Nefesi hızlandı, ama Zeynep’e belli etmemeye çalıştı:

“Bilmiyorum, Zeynep. Ama… babam duyarsa bittim ben. Evden atar, belki daha kötüsünü yapar.”

Zeynep başını kaldırdı, Ömer’in gözlerindeki korkuyu gördü. Kendi ailesini düşündü; annesinin ağlayışı, babasının köylü öfkesi, kardeşlerinin utanç dolu bakışları. Gözyaşları yeniden doldu:

“Benimkiler de öyle, Ömer. Köyde hamile bi kız… bilirsin ne derler. Babam beni öldürür, annem yüzüme bakmaz. Akrabalar, komşular, herkes üstüme gelir.”

Ömer Zeynep’in elini sıktı, parmakları birbirine geçti:

“Biliyorum, Zeynep. Köylü milleti affetmez. Ama onlara söylemek zorunda değiliz, değil mi? Şimdilik saklarız.”

Zeynep hırkasını çekiştirdi, karnına baktı, sesi kırık:

“Şimdilik saklarız, evet. Ama karnım büyüyünce? Ömer, birkaç ay sonra bu hırkayla kapanmaz. Okulda, sokakta, herkes anlar. O zaman ne dicem babama? ‘Baba, hamileyim’ mi diyim?”

Ömer’in boğazı düğümlendi, Zeynep’in babasını hayal etti; iri yarı, sert bakışlı bir adam, elinde sopayla kapıda duruyor. Ömer’in kendi babası da farklı değildi, “Namusumuzu kirlettin!” diye bağırırdı kesin. Ömer mırıldandı:

“Benim babam da aynı. ‘Oğlum dedim, okutayım dedim, bu mu namus?’ der, gebertir beni. Aile baskısı… Zeynep, bu işin sonu kötü.”

Zeynep ağlamaya başladı, Ömer’e daha sıkı sarıldı:

“Ömer, ailem beni eve kilitler, belki köye geri gönderir. Orda ne yaparım ben? Bebekle yalnız başıma? Köylüler taşlar beni, ‘orospu’ derler.”

Ömer Zeynep’in saçlarını okşadı, ama kendi korkusu da büyüyordu. Ailelerinin baskısı gözünün önünde canlandı: Babasının öfkeli tokadı, annesinin sessiz ağlayışı, mahallelinin dedikodusu. Sesini zorlayarak:

“Öyle deme, Zeynep. Taşlamazlar. Bi çare buluruz. Belki… bilmiyorum, başka şehre gideriz?”

Zeynep gözyaşlarını sildi, Ömer’e baktı, alaycı bir gülümseme:

“Başka şehir mi? Ömer, paran var mı ki? Garsonlukla mı geçiniriz? Ailelerimiz bizi bulmaz mı sanıyorsun?”

Ömer sustu, haklıydı. Cebinde üç kuruş para, önünde sınavlar, üstüne bir bebek. Aile baskısı bir gölge gibi üstlerine çökmüştü. Ömer elini tekrar Zeynep’in karnına koydu, teninin sıcaklığı ona güç verdi:

“Haklısın, para yok, plan yok. Ama Zeynep, bu bebek bizim. Ailelerimiz ne derse desin, seni bırakmam. Onların baskısına göğüs gereriz, bi şekilde.”

Zeynep iç çekti, Ömer’in elini tuttu, mırıldandı:

“Göğüs gereriz diyosun, Ömer. Ama babamın öfkesi… annemin gözyaşları… düşüncesi bile içimi yakıyo. Köyde hamile bi kızı ne hale getirirler, biliyor musun?”

Ömer başını salladı, kendi köyünü hatırladı; dedikoducu teyzeler, camiden çıkan adamların iğneleyici bakışları. Yutkundu:

“Biliyorum, Zeynep. Benim köy de farklı değil. Babam namus davası yapar, ‘Oğlumu sildim’ der. Ama biz güçlüyüz, değil mi? Birlikte dayanırız.”

Zeynep hafifçe gülümsedi, Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Birlikte… Evet, Ömer. Ama keşke bu kadar korkmasam.”

Ömer Zeynep’in alnına bir öpücük kondurdu, sesi kararlı:

“Korksan da ben yanındayım. Ailelerimize karşı da, köylülere karşı da. Seni ve bebeğimizi korurum.”

Ömer ve Zeynep sarılmış halde yatağa uzandı. Zeynep’in gözyaşları kurumuştu, ama aile baskısının korkusu hâlâ içlerindeydi. Ömer’in eli Zeynep’in karnında, Zeynep’in eli Ömer’in göğsündeydi. Oda sessizdi, sadece lambanın cızırtısı duyuluyordu. Ailelerinin öfkesi, köyün dedikodusu, gelecekteki belirsizlik bir bulut gibi üstlerinde geziniyordu. Ama o an için birbirlerine tutunmuşlardı, aşkları korkularını bir nebze gölgeliyordu.

Fetishli

Bölüm 25: "Yeni Bir Çıkış Yolu"

Pazartesi akşamı Kara Kutu’da mesai bitmişti. Mekânın loş ışıkları sönmüş, masalardaki içki lekeleri hâlâ nemliydi. Ömer, son tepsiyi mutfağa taşıdı, ama aklı Zeynep’taydı. Hamilelik haberi göğsüne bir yumruk gibi inmişti; ailelerinin öfkesi, köyün dedikoduları, bebeğin masrafları onu köşeye sıkıştırmıştı. Montunu aldı, ama çıkmadan Ayşe’yi gördü. Ayşe, deri ceketini omzuna atmış, tahtında sigara içiyordu, çizmeleri masanın kenarına dayalıydı. Ömer’i fark etti, sırıttı:

“Ömer, niye öyle dalgınsın? Gel, konuşalım, ne bok yedin bu sefer?”

Ömer, Ayşe’nin samimi sesinden cesaret aldı, yanına yürüdü, sandalyeye oturdu. Ellerini dizlerinde ovuşturdu, boğazı kurumuştu. Derin bir nefes aldı:

“Ayşe, Zeynep hamile. Ailelerimiz duyarsa bittik. Babam beni gebertir, Zeynep’in ailesi onu köye kilitler. Gerekirse evlenirim, ama onu yalnız bırakmam. Çok paraya ihtiyacım var, ne yapayım?”

Ayşe sigarasını masaya bastı, dumanı üfledi, kaşlarını kaldırdı:

“Amına koyim, köylüm, cidden mi? Hamile ha? Ne halt ettiniz siz?”

Ömer başını salladı, gözleri yere kaydı:

“Ciddiyim, Ayşe. Hap aldık, ama işe yaramadı. Bebek var şimdi, para lazım. Doktor, bez, her şey… Garsonlukla olmaz bu.”

Ayşe bir an sustu, Ömer’in endişeli yüzüne baktı. Sonra iç çekti, sesi yumuşadı:

“Tamam, köylüm, panik yapma. Bi bok yemişsin, ama çaresiz değilsin. Bana bırak, bi yol buluruz.”

Ömer umutla başını kaldırdı:

“Ne yapayım, Ayşe? Bi fikrin var mı?”

Ayşe çizmelerini masadan indirdi, Ömer’e doğru eğildi, sigarasını küllüğe attı:

“Bak, Ömer. Ben OnlyFans’ta fetiş videolarla para kırıyorum. Ayak muhabbeti, rol oyunu, hafif şeyler. Ama bi erkeğe ihtiyacım var, şovlarımı renklendirmek için. Başkasına vereceğime sana veririm parayı, köylüm.”

Ömer kaşlarını çattı, merakla:

“Video mu? Ne tür videolar, Ayşe? Ece gibi bi şey mi?”

Ayşe kahkaha attı, Ömer’in omzuna hafifçe vurdu:

“Sikeyim Ece’yi, köylüm! Onun gibi değil. Sikik işler yapmıycaz. Mesela, garson gibi davranırsın, sert bakarsın, ayaklarını masaya koyarsın. Yüzün görünmez, kimse seni tanımaz. Temiz iş.”

Ömer yutkundu, Ece’nin zincirleri aklına geldi:

“Ama iğrenç olmaz di mi? Ece’den nefret etmiştim, o zincirler, kırbaçlar…”

Ayşe elini kaldırdı, ciddi bir sesle:

“Ömer, söz. Senin sınırlarını ben korurum. Bu senin günahın değil, çaren. Bi de, sana ayrı bi OnlyFans hesabı açalım. Fetiş videolarla para basarsın. İçeriklerinde bol bol ayak yalarsın, millet buna bayılır. Çevrem geniş, müşteri bulurum.”

Ömer’in dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi. Zeynep’in ayaklarını yaladığı geceler aklına geldi; onun yumuşak teni, gülüşü, o anki zevk. Hoşuna gitmişti, inkar edemezdi. Ayşe’ye döndü:

“Ayak yalamak mı? Aslında… fena fikir değil, Ayşe. Zeynep’le denemiştim, hoşuma gitmişti.”

Ayşe sırıttı, göz kırptı:

“Bak sen köylüme! Demek zevk aldın ha? O zaman bu iş tam senlik. Temiz ayak, güzel çorap, iki yala, para cepte. Ece’nin bokları gibi değil, sen kontrol edersin.”

Ömer sustu, Zeynep’in yüzü aklına geldi. Bebek için doktor parası, bez, kıyafet… Garsonlukla mümkün değildi. Ayak yalama fikri onu rahatsız etmemişti, aksine Zeynep’le yaşadığı anılar yüzünden cazip geliyordu. Ama bu işi Zeynep’e söyleyemezdi; bir “günah” gibi saklaması gerekecekti. Ayşe’ye döndü:

“Kimse yüzümü görmez di mi? Zeynep duymasın sakın.”

Ayşe başını salladı, kendinden emin:

“Zeynep ruhunu bilmez, köylüm. Her şey gizli kalır. Videolarda yüzün çıkmaz, sadece ayak, omuz, öyle şeyler. Ayak yalarken kamerayı ayarlarız, kimse seni tanımaz. Güven bana.”

Ömer sandalyesinde kıpırdandı, boğazı sıkıştı:

“Peki, bu videolarda başkaları da olur mu? Kimlerle çalışıcam?”

Ayşe omuz silkti, rahat bir sesle:

“Merak etme, oynayacak tipleri ben bulurum. Çevrem geniş, fetiş piyasasını avucumun içi gibi bilirim. Müşteri de, oyuncu da benden. Sen sadece dediklerimi yap.”

Ömer derin bir nefes aldı, Zeynep’in karnındaki bebek aklına geldi. Ailesinin öfkesi, köyün dedikoduları onu korkutuyordu, ama ayak yalama fikri Zeynep’le yaşadığı güzel anıları hatırlattı. “Bu günah mı sahiden?” diye düşündü, ama para lazımdı. Başını salladı:

“Tamam, Ayşe. Yapalım. Ama seninle çalışırım, başkasıyla değil.”

Ayşe kahkaha attı, Ömer’in sırtına vurdu:

“Anlaştık, köylüm! Yarın başlıyoruz. Seni zengin edicem, bebek de baksın kendine.”

Ömer gülümsedi, içinde bir heyecan vardı. Ayak yalamak ona Zeynep’i hatırlatıyordu, bu işte bir sakınca görmemişti. Ama Zeynep’e söylemeyecekti, bu sır onun yeni “günahı” olacaktı.

Ayşe, Ömer’le plan yapmaya başladı. Kara Kutu’nun arka odasında oturdular, Ayşe telefonundan OnlyFans hesabını gösterdi:

“Bak, köylüm. İlk videon şu: Garson rolü yap, bi müşteriye sert bak, ayaklarını masaya koy. Sonra bi ayak yalama sahnesi çekeriz, temiz çorapla, millet bayılır.”

Ömer başını salladı, içinde bir kıpırcıklık vardı:

“Tamam, Ayşe. Ayak yalamak fena değil, Zeynep’le güzeldi. Ama yavaş gidelim, alışayım.”

Ayşe sırıttı, çizmelerini masaya uzattı:

“Yavaş, hızlı, ne istersen. Sen bana bırak, köylüm. Bu iş seni uçurur.”

Ömer eve döndü, bodrum katına adım atar atmaz Zeynep’i düşündü. Telefonunda Zeynep’ten gelen bir mesaj vardı: “Ömer, iyi misin? Bebek için endişeleniyorum.” Ömer cevap yazarken gözleri yere kaydı, suçluluk hissi göğsünü sıktı: “İyiyim, sevgilim. Seni seviyorum.” OnlyFans işini, hele ayak yalama planını söylemedi, bu sır onda ağır bir yük oldu. Yatağa uzandı, “Bebek için,” diye mırıldandı, ama Zeynep’le yaşadığı ayak yalama anıları yüzünden içinde bir heyecan da vardı. Yeni bir yola girmişti, ama bu yolun sonu belirsizdi.

Salı akşamı Kara Kutu’nun arka odası bir film setine dönüşmüştü. Normalde fetiş seanslarının yapıldığı odada bir masa, üstünde loş bir lamba, köşede tripodlu bir telefon duruyordu. Yere kırmızı bir halı serilmiş, duvarda sahte bir bar posteri asılıydı. Ayşe, deri ceketini çıkarmış, siyah bir bluz ve çizmelerle odanın ortasında duruyordu. Ömer’e seslendi:

“Hadi, köylüm! Hazır mısın? İlk videonu çekiyoruz, benim hesaba koyucaz.”

Ömer, garson üniformasını giymişti; siyah pantolon, beyaz gömlek, kravatı hafif gevşekti. Zeynep’in ayaklarını yalarken hissettiği tatlı heyecanı hatırladı, şimdi bir kameranın önünde olacaktı. Elleri terliydi, ama gülümsedi:

“Tamam, Ayşe. Ne yapıyorum, anlat bakalım.”

Ayşe sırıttı, telefonu tripoda sabitledi:

“Videonun konusu şu: Sen sapık bi garsonsun, köylüm. Ben müşteri oluyorum, barda içki istiyorum. Sen pis pis bakıyorsun, sonra masanın altına kayıp ayaklarıma dadanıyorsun. Fetişçiler buna bayılır, bol bol ayak yalarsın.”

Ömer başını salladı, köyde Ayşe’nin ayaklarına gizlice baktığı o yaz günü aklına geldi. Köy yolunda Ayşe yalınayak yürürken, Ömer uzaktan izlemiş, kalbi hızlanmıştı. O anı düşününce ayak yalama fikri daha da hoşuna gitti, Zeynep’le yaptığı gibiydi:

“Ayak yalamak ha? Zeynep’le denemiştim, güzeldi. Fena değil, Ayşe. Ama yüzüm görünmeyecek di mi?”

Ayşe göz kırptı, çizmelerini işaret etti:

“Söz, köylüm. Yüzün çıkmaz, sadece omzun, ellerin, belki çenen. Zeynep ruhunu bilmez. Hadi, başlıyoruz!”

Ömer derin bir nefes aldı, gömleğinin kollarını sıvadı. Ayşe kamerayı açtı, “Kayıt!” dedi. Video başladı.

Sahne 1: Bar Ortamı

Ayşe masaya oturdu, müşteri rolündeydi. Elinde boş bir viski bardağı, çizmeleri masanın altında sallanıyordu. Ömer, elinde bir tepsiyle yaklaştı, sapık garson havasına büründü. Gözlerini Ayşe’nin bacaklarına dikti, dudaklarında hafif bir sırıtış:

“Ne içersiniz, hanımefendi?”

Ayşe kaşlarını kaldırdı, alaycı bir sesle:

“Bi viski, ama çabuk ol, garson.”

Ömer tepsiyi masaya koydu, yavaşça eğildi, Ayşe’nin çizmelerine bakarken rol gereği dilini dudağında gezdirdi. Ayşe kameraya oynadı, bacaklarını çaprazladı, çizmeler ışıldadı. Ömer’in kalbi hızlandı, ama Zeynep’in ayaklarını yaladığı anılar onu rahatlattı. Bu bir oyun gibiydi, hoşuna gidiyordu.

Sahne 2: Masanın Altı

Ömer, rol gereği masanın altına kaydı. Kamera, Ömer’in ellerini ve Ayşe’nin çizmelerini yakaladı. Ömer, Ayşe’nin çizmelerini yavaşça çıkardı, altında temiz siyah çoraplar vardı. Ayşe’nin ayakları bakımlıydı, Zeynep’in tenini hatırlattı. Ömer, çoraplı ayağı avucuna aldı, hafifçe kokladı, sonra dudaklarını yaklaştırdı. Ayşe, masanın üstünden seslendi:

“Ne yapıyorsun sen, sapık herif?”

Ömer, rol gereği sırıttı, kameraya bakmadan:

“Bi şey yapmıyorum, hanımefendi. Sadece… kontrol ediyorum.”

Sonra Ayşe’nin ayağını yalamaya başladı, yavaş ve dikkatli. Çorabın dokusu, sıcaklık, Zeynep’le yaşadığı o geceleri anımsattı. Ömer’in hoşuna gitti, içinde bir kıpırcıklık hissetti, ama profesyonel kaldı. Ayşe, masanın üstünden kahkaha attı, rolüne devam etti:

“Defol git, garson! Ama fena değilsin ha!”

Kamera, Ömer’in dudaklarının çorapta gezindiğini yakaladı, yüzü görünmüyordu. Sahne bitti, Ayşe “Kes!” dedi.

İkinci Video: "Dominant Müşterinin Ayakları"

Ayşe, Ömer’e ikinci bir video için yeni bir fikir sundu. Odadaki dekor değişti; masa kenara çekildi, ortaya deri bir koltuk kondu, lamba daha parlak bir ışık verdi. Ayşe, dominant bir müşteri kılığına girdi; siyah bir elbise, topuklu ayakkabılar, ama ayakkabıları çıkararak yalınayak kaldı. Ömer’e anlattı:

“Bu videoda ben dominant müşteriyim, köylüm. Sen yine garsonsun, ama bu sefer ben seni azarlıyorum, sonra ayaklarımı yalatıyorum. Fetişçiler bu güç oyunu muhabbetine bayılır.”

Ömer başını salladı, köyde Ayşe’nin ayaklarına gizlice baktığı o anı hatırladı. O yaz günü, Ayşe’nin yalınayak yürümesi onu büyülemişti, kalbi hızlanmıştı. Bu video, o hissi yeniden canlandıracak gibiydi:

“Tamam, Ayşe. Güzel fikir. Ayak yalamak… Zeynep’le de güzeldi, bu da fena olmaz.”

Ayşe sırıttı, kamerayı ayarladı:

“Aynen, köylüm. Yüzün gene görünmüyo, rahat ol. Hadi, başla!”

Sahne: Dominant Müşteri

Kamera, Ayşe’nin deri koltukta oturduğunu yakaladı. Ayşe, bacak bacak üstüne atmış, yalınayak, parmakları hafifçe kıpırdıyordu. Ömer, garson olarak yaklaştı, elinde bir tepsi, rol gereği çekingen duruyordu. Ayşe, sert bir sesle:

“Garson, niye bu kadar yavaşsın? Çabuk, içkimi getir!”

Ömer tepsiyi koydu, rol gereği yere bakarak:

“Hemen, hanımefendi.”

Ayşe, ayağını uzattı, Ömer’in önüne getirdi:

“Önce şu ayaklarıma bak bakalım. Beğendin mi, garson?”

Ömer, rol gereği diz çöktü, Ayşe’nin ayaklarını avucuna aldı. Ayaklar tertemizdi, tırnakları kırmızı ojeliydi. Ömer, Zeynep’in ayaklarını yaladığı anları düşündü, köyde Ayşe’yi izlediği o günü hatırladı. Yavaşça dudaklarını yaklaştırdı, Ayşe’nin ayağını yalamaya başladı. Tuzlu tat, sıcak ten, Ömer’in hoşuna gitti, kalbi hızlandı. Ayşe, rolüne devam etti:

“İyi yala, garson! Böyle hizmete alışığım!”

Kamera, Ömer’in dudaklarının Ayşe’nin ayaklarında gezindiğini yakaladı, yüzü yine görünmedi. Ömer, rolün ötesine geçti, zevk alıyordu, ama kamerayı unutmadı. Ayşe kahkaha attı, videoyu bitirdi:

“Kes! Mükemmel, köylüm! Bu video patlar!”

Ömer gömleğini düzeltti, yüzünde bir gülümseme vardı. Ayşe, telefonu kontrol etti, videoları düzenlemek için notlar aldı:

“Bak, Ömer, bu iki video benim hesaba gider. Sapık garson ve dominant müşteri, fetişçiler bayılacak. Sonra senin hesabına geçeriz, kendi içeriğini üretirsin.”

Ömer başını salladı, ama içindeki heyecan hâlâ canlıydı. Ayşe’nin ayaklarını yalamak, Zeynep’le yaşadığı anıları canlandırmıştı, köyde gizlice izlediği o günü hatırlatmıştı. Ayşe’ye döndü, çekingen bir sesle:

“Ayşe, bi şey sorcam… Çekim bitti ya, ayaklarına… şey, dokunsam olur mu? Yani, öyle kamerasız.”

Ayşe kahkaha attı, koltuğa yayıldı, ayaklarını Ömer’e uzattı:

“Bak sen köylüme! Beğendin di mi? Hadi, dokun bakalım, ama abartma, Zeynep’e ayıp olmasın.”

Ömer sırıttı, Ayşe’nin ayaklarını avucuna aldı, parmaklarını yavaşça okşadı. Zeynep’in tenini hatırlatan o yumuşaklık, köydeki o yaz gününün hayali, içini ısıttı. Yalamadı, sadece dokundu, ama bu bile hoşuna gitti. Ayşe alaycı bir sesle:

“Tamam, köylüm, yeter bu kadar. Bebek için para kazanmaya odaklan!”

Ömer gülerek ellerini çekti, ama Zeynep aklına geldi. Bu iş hoşuna gitmişti, ama ona söyleyemeyecekti:

“Haklısın, Ayşe. Ama Zeynep duymasın, lütfen. Bebek için yapıyorum, ama yine de…”

Ayşe elini Ömer’in omzuna koydu, ciddi bir sesle:

“Söz, köylüm. Bu senin sırrın, Zeynep’in haberi olmaz. Günahın bende kalsın.”

Kara Kutu’nun arka odasında ikinci video çekimi yeni bitmişti. Ömer, gömleğini ilikledi, nefesi hâlâ hızlıydı. Ayşe’nin ayaklarını yalamak, Zeynep’le yaşadığı zevkli anıları canlandırmıştı; köyde, o yaz günü Ayşe’nin yalınayak yürüdüğünü gizlice izlediği anı hatırlatmıştı. Ayşe, deri koltukta oturuyordu, yalınayak ayakları yerdeydi, telefonu kontrol ediyordu. Ömer, garson üniformasının içinde terlemişti, ama yüzünde bir gülümseme vardı.

Ayşe, Ömer’e bakarken gözleri garson pantolonuna kaydı. Siyah kumaş daralmıştı, Ömer’in ereksiyonu net bir şekilde belli oluyordu. Ayşe sırıttı, kaşlarını kaldırdı:

“Oha, köylüm, ne bu şimdi? Ayaklarım seni bu kadar mı azdırdı?”

Ömer’in yüzü anında kıpkırmızı oldu, elleriyle önünü kapatmaya çalıştı, kekeledi:

“Ayşe, şey… yani, bilerek olmadı, kusura bakma.”

Ayşe kahkaha attı, koltuktan kalktı, Ömer’in omzuna hafifçe vurdu:

“Utanma, köylüm! Bu işin doğası. Madem bu kadar keyif aldın, bi video daha çekelim. Fetişçiler buna bayılır.”

Ömer yutkundu, hem utandı hem meraklandı:

“Ne videosu, Ayşe? Daha ne yapayım ki?”

Ayşe, kendinden emin bir sesle:

“Footjob garson olacaksın, köylüm. Soyunacan, biraz açık bi iş, ama para basar. Senin zevkin de cabası.”

Ömer’in gözleri faltaşı gibi açıldı:

“Soyunmak mı? Ayşe, cidden mi? Kameranın önünde…”

Ayşe elini kaldırdı, sakin bir sesle:

“Kimse seni tanımaz, köylüm. Kamera sadece sikini ve ayaklarımı çeker, yüzün çıkmaz. Zeynep’le yaşadığın o zevki düşün, aynısını yaparız, ama para kazanırız. Ne dersin?”

Ömer sustu, Zeynep’in ayaklarının tenindeki his aklına geldi, köyde Ayşe’nin ayaklarına bakarken hissettiği o kıpırcıklık. Utansa da, bu fikir hoşuna gitmişti; Zeynep’le yaptığı gibi, ama bu kez para da kazanacaktı. Bebek için paraya ihtiyacı vardı. Derin bir nefes aldı:

“Tamam, Ayşe. Ama yavaş gidelim, utanırım yoksa.”

Ayşe sırıttı, kamerayı yeniden kurdu:

“Anlaştık, köylüm. Hadi, hazırlan!”

Üçüncü Video: "Footjob Garson"

Oda yeniden düzenlendi. Deri koltuk ortaya çekildi, lamba yumuşak bir ışık verdi, tripod telefonu koltuğun tam önüne yerleştirildi. Ayşe, siyah elbisesiyle dominant havasını korudu, ayakkabılarını çıkardı, yalınayak kaldı. Ömer’e döndü:

“Hadi, köylüm. Gömleği, pantolonu çıkar. Boxer da gider, tamamen soyun.”

Ömer’in yüzü kızardı, elleri gömleğinin düğmelerinde titredi:

“Hepsini mi, Ayşe? Boxerle olmaz mı?”

Ayşe omuz silkti, alaycı bir sesle:

“Boxerle footjob mu olur, köylüm? Fetişçiler gerçek ister. Utanma, ben senin köylünüm, sikini görmem sorun değil.”

Ömer yutkundu, gömleğini yavaşça çıkardı, pantolonunu sıyırdı. Boxerını indirirken gözlerini yere dikti, utançtan kulakları yanıyordu. Ama sikini havada hissettiğinde, Zeynep’le yaşadığı zevkli anılar aklına geldi, içinde bir heyecan uyandı. Ayşe, Ömer’in sikine baktı, sırıttı:

“Bak sen köylüme! Fena değil, Ömer. Fetişçiler bunu sevecek.”

Ömer’in siki, sertleşmiş halde dimdikti. Ortalama uzunlukta, yaklaşık 15 santimetre, ama kalın damarlıydı; damarlar deri altında belirgin, ucu hafif pembemsi ve gergindi. Tüyleri düzenliydi, garsonluk için her zaman temiz olmaya özen gösterirdi. Utancı hâlâ vardı, ama Ayşe’nin rahat tavrı onu sakinleştirdi. Ayşe koltuğa oturdu, kamerayı açtı:

“Kayıt! Hadi, köylüm, başla.”

Sahne: Footjob Garson

Kamera, Ayşe’nin yalınayak oturduğu koltuğu yakaladı. Ömer, çıplak halde koltuğun önünde diz çöktü, sikini kameraya dönük tuttu, ama yüzü kadraj dışındaydı. Ayşe, dominant bir müşteri rolündeydi, sesi sert:

“Garson, hizmetin berbat! Ama şanslısın, sana bi fırsat vericem. Sikini hazırla.”

Ömer, rol gereği çekingen bir sesle:

“Nasıl yani, hanımefendi?”

Ayşe, ayağını yavaşça Ömer’in sikine uzattı. Kırmızı ojeli parmakları, Ömer’in sikinin başına hafifçe dokundu. Ömer’in nefesi kesildi, Zeynep’in ayaklarının yumuşak hissi aklına geldi, ama Ayşe’nin dokunuşu daha kararlıydı. Ayşe’nin parmakları, sikinin gövdesinde yavaşça kaydı, kalın damarların üstünde gezindi. Ömer’in siki zonkluyordu, her dokunuşta daha sertleşti, ucunda küçük bir zevk damlası parladı, ışığa yansıdı.

Ayşe, diğer ayağını da getirdi, Ömer’in sikini iki ayağıyla kavradı. Parmakları sikinin çevresini sardı, başparmağıyla ucundaki hassas noktaya hafifçe baskı yaptı. Ömer inledi, zevk dalgası bedenine yayıldı, omuzları titredi. Ayşe’nin ayakları yumuşaktı, tabanları pürüzsüz, ama baskısı kendinden emindi; bir ileri bir geri hareket ediyor, Ömer’in sikini sıkıca tutuyordu. Ömer, Zeynep’le yaşadığı anıları düşündü, ama bu his daha yoğun, daha kontrolsüzdü. Kalçaları istemsizce kıpırdadı, zevk onu ele geçiriyordu.

Ayşe, parmaklarını daha hızlı oynattı, Ömer’in sikinin başına odaklandı, sonra gövdesine indi, damarların üstünde kaydı. Ömer’in nefesi hızlandı, gözlerini kapadı, ağzından hafif bir inleme kaçtı. Ayşe’nin ayakları, sikini bir ritimle sıkıyor, bırakıyor, tekrar sarıyordu, parmak uçları sikinin ucunda daireler çiziyordu. Ömer’in siki, zevk suyundan kayganlaşmıştı, Ayşe’nin kırmızı ojeli parmakları bu kayganlıkta daha kolay hareket ediyordu. Ömer’in kalçaları titremeye başladı, zevkin doruğuna yaklaşıyordu, elleri yumruk oldu.

Aniden, Ömer’in siki kasılmaya başladı. Dölleri fışkırdı, önce güçlü bir jet halinde Ayşe’nin ayaklarına sıçradı, beyaz, yapışkan sıvı kırmızı ojeli parmaklara yayıldı. İkinci dalga daha yavaş geldi, Ayşe’nin tabanlarına damladı, sonra yere süzüldü. Ömer’in siki hâlâ zonkluyordu, son damlalar yere düştü, küçük bir leke oluşturdu. Ömer inledi, bedeni sarsıldı, zevk dalgası onu sarhoş etmişti; dizleri titriyor, nefesi kesik kesikti. Zevk, bedeninde bir ateş gibi yayılmış, her kasını gevşetmişti. Siki, boşalmanın ardından yarı sert, hâlâ hassastı.

Ayşe kahkaha attı, kamerayı kapattı:

“Kes! Amına koyim, köylüm, bu video patlar! Fetişçiler buna deli olur!”

Ömer, yere çöktü, nefesini topladı. Siki hâlâ yarı sertti, dölleri yerde küçük bir leke bırakmıştı. Utançtan yüzü kızardı, ama zevk hâlâ bedenindeydi, onu sarmıştı. Ayşe, bir havlu attı:

“Temizlen, köylüm. Fena değildin, doğrusu.”

Ömer havluyu aldı, siki ve bacaklarını sildi, boxerını aceleyle giydi. Ayşe, telefonu kontrol ederken konuştu:

“Üç video çektik: Sapık garson, dominant müşteri, şimdi de footjob garson. Benim hesaba gider, ama merak etme, paranı veriyorum.”

Ömer başını kaldırdı, hâlâ utanıyordu:

“Para mı? Ne kadar, Ayşe?”

Ayşe cüzdanını çıkardı, birkaç yüzlük saydı, Ömer’e uzattı:

“Üç içerik için 1500 TL, köylüm. İlk işin, fena değil. Senin hesabı açınca daha çok kazanırsın.”

Ömer parayı aldı, elleri titredi. Bebek için doktor parası, Zeynep’in ihtiyaçları aklına geldi, ama bu sırrı saklamak zorundaydı. Ayşe’ye döndü:

“Sağ ol, Ayşe. Ama Zeynep duymasın, lütfen. Bebek için yapıyorum, ama yine de…”

Ayşe elini Ömer’in omzuna koydu, ciddi bir sesle:

“Söz, köylüm. Bu senin sırrın, Zeynep’in haberi olmaz. Günahın bende kalsın.”

Ömer üniformasını giydi, odadan çıkarken karışık duygular içindeydi. Ayşe’nin ayaklarıyla yaşadığı zevk, Zeynep’le anılarını canlandırmıştı, ama bu sır onun “günahı”ydı. Kara Kutu’nun kapısından çıktı, soğuk hava yüzüne çarptı. Telefonunda Zeynep’ten gelen bir mesaj vardı: “Ömer, seni özledim.” Ömer, cevap yazmadan telefonu cebine koydu, suçluluk hissi göğsünü sıktı. Bebek için para kazanmıştı, ama bu sır yeni bir yük olmuştu.

Fetishli

Bölüm 26: "Yeni Bir Hayat"

Nisan sonu gelmişti, bahar İstanbul’u sarmıştı. Ömer, üniversitenin kantininde Mert’le oturuyordu, masada iki çay bardağı, bir tabak simit kırıntıları vardı. Kantin kalabalıktı, öğrencilerin gürültüsü kahve kokusuna karışıyordu. Mert, telefonunda bir maçı izlerken Ömer’e döndü:

“Naber, kanka? Yüzün niye düşük yine? Sınavlar mı sardı?”

Ömer çayından bir yudum aldı, gülümsemeye çalıştı. Zeynep’in hamileliği, OnlyFans sırrı, aile baskısı korkusu aklındaydı, ama Mert’e anlatamazdı:

“Yok be, Mert. Dersler işte, bunalttı biraz.”

Mert kaşlarını kaldırdı, sırıtarak:

“Zeynep’le aran nasıl? Hâlâ prenses gibi mi bakıyosun ona?”

Ömer’in boğazı düğümlendi. Zeynep’le her şey güzeldi, ama OnlyFans parasıyla doktor masraflarını ödediğini saklıyordu. Başını salladı:

“İyi, kanka. Her şey yolunda.”

Mert omuz silkti, maçına döndü:

“Tamam, ama bi derdin varsa anlat, köylü inadı yapma.”

Ömer sustu, çay bardağını çevirdi. Mert’in samimiyeti içini ısıtsa da, sırrını kimseyle paylaşamazdı.

O akşam Zeynep’le parkta buluştu. Hava ılıktı, kuş sesleri bankların üstüne süzülüyordu. Zeynep, hırkasını sıkıca çekmiş, elini karnına koymuştu. Ömer’e bakıp gülümsedi:

“Ömer, bebek büyüyo. Bugün tekme attı, hissettin mi?”

Ömer elini Zeynep’in karnına koydu, sıcaklık içini doldurdu. Ama OnlyFans’tan kazandığı para aklına geldi, suçluluk hissi göğsünü sıktı:

“Hissettim, sevgilim. Çok güzel.”

Zeynep başını Ömer’in omzuna yasladı:

“Doktor paralarını nerden buluyorsun, Ömer? Garsonlukla bu kadar nasıl yetiyo?”

Ömer yutkundu, gözleri yere kaydı:

“Şey… fazla mesai yapıyorum, Zeynep. Merak etme, hallediyorum.”

Zeynep iç çekti, Ömer’in elini sıktı:

“Sana güveniyorum, ama kendine dikkat et, tamam mı?”

Ömer başını salladı, ama vicdanı sızladı. Zeynep’e yalan söylemek, onun “günahı” olmuştu.

Ömer, haftada birkaç akşam Kara Kutu’nun arka odasında Ayşe’yle buluşuyordu. Loş ışık, deri koltuk, tripodlu telefon; artık bu ortam ona tanıdık geliyordu. Ayşe’nin OnlyFans kanalına bolca içerik çekmişlerdi: Sapık garson rolleri, dominant müşteri sahneleri, footjob videoları. Ömer, her içerik için Ayşe’den 1500 TL alıyordu. Son birkaç haftada yedi içerik çekmişlerdi, cüzdanında 10,500 TL birikmişti. Parayı harcamaya korkuyor, çoğu bankada duruyordu; bebek için, Zeynep için saklıyordu.

İlk çekimlerde titreyen elleri artık sakindi. Ayşe’nin ayaklarını yalamak, Zeynep’le yaşadığı o zevkli geceleri hatırlatıyordu, hoşuna gidiyordu. Footjob sahnelerinde Ayşe’nin kırmızı ojeli parmakları sikinde gezdiğinde, utancı zevke dönüşüyordu. Ayşe, Ömer’in rahatlığına gülüyordu. Bir akşam, çekim öncesi sigarasını yakarken sırıttı:

“Köylüm, fetiş piyasasının kralı oldun! İlk geldiğinde kıpkırmızı oluyordun, şimdi pozları sen veriyon!”

Ömer güldü, gömleğinin kollarını sıvadı:

“Alıştım, Ayşe. Ama Zeynep duymasın yeter. Bu iş bebek için.”

Ayşe dumanı üfledi, göz kırptı:

“Merak etme, köylüm. Sırrın bende kalsın. Ama baya para kırdık, di mi?”

Ömer başını salladı, içinde bir rahatlama hissetti. Ayşe’nin OnlyFans’ı ona nefes aldırmıştı, ama bu sır her geçen gün ağırlaşıyordu.

Ömer’in kendi OnlyFans hesabı bir hafta önce açılmıştı. Ayşe, hesabı anonim bir isimle kurmuştu: “KöyünGarsunu”. Ömer’in yüzü görünmüyordu, sadece bedeni ve Ayşe’nin ayakları kadrajdaydı. Dört footjob videosu çekmişlerdi, hepsinde Ayşe oynuyordu. Videolar 3-5 dakika sürüyor, Ayşe’nin kırmızı ojeli parmakları Ömer’in sikinde ritmik hareketlerle geziniyordu. Ömer, ilk başta utanmış, ama Zeynep’le yaşadığı anıları hatırlatan bu sahneler hoşuna gitmişti.

OnlyFans’ın sistemi basitti: Her video 20 dolar, platform %20 kesiyor, Ömer’e 16 dolar kalıyordu. Bir video 10 kişi izlerse 160 dolar, 100 kişi izlerse 1600 dolar kazanıyordu. Ömer’in videoları beklenmedik bir hızla popüler olmuştu. İlk haftada her video ortalama 500 kişi tarafından izlendi. Hesap basit: 4 video x 500 kişi x 16 dolar = 32,000 dolar. Nisan 2025 kuruyla yaklaşık 1,120,000 TL. Ömer, parayı bankada tutuyor, Zeynep’e çaktırmıyordu.

Fetiş camiasında “KöyünGarsunu” lakabı yayılmaya başlamıştı. OnlyFans yorumlarında Ömer’in videoları övülüyordu: “Bu garsonun footjob kimyası efsane!” “Sikinin damarları ve o ayaklar, mükemmel!” Ömer, yüzü görünmediği için rahattı, ama bu popülerlik onu şaşırtıyordu. Ayşe, hesabı yönetiyor, videoları yüklüyor, müşteri çekiyordu. Bir akşam, çekim sonrası Ömer’e sırıttı:

“Köylüm, senin sik fetişçilerin rüyası! Yorumları görsen gülmekten ölürsün.”

Ömer utanarak güldü:

“Ayşe, ciddiye alma onları. Para gelsin yeter.”

Ayşe telefonu Ömer’e uzattı, bir yorumu okudu:

“‘KöyünGarsunu’nun her videosu altın değerinde!’ Bak, köylüm, tanındın bile!”

Ömer başını kaşıdı, garip bir gurur hissetti, ama hemen Zeynep aklına geldi:

“Ayşe, kimse beni bulamaz di mi? Zeynep duymasın sakın.”

Ayşe elini Ömer’in omzuna koydu:

“Söz, köylüm. Sen çek, gerisini bana bırak.”

Ömer, OnlyFans’tan kazandığı parayla Zeynep’in doktor masraflarını ödüyordu. Geçen hafta ultrason için 2000 TL, bebek kıyafetleri için 1000 TL harcamıştı. Zeynep, “Ömer, bu parayı nerden buluyorsun?” diye sorunca, “Garsonluktan biriktirdim,” demişti. Her yalan, Ömer’in vicdanını biraz daha sıkıyordu.

Bir akşam, odasında yalnızken banka hesabına baktı: 1 milyon TL’yi geçmişti. Bebek için her şey hazırdı, ama bu para “günah” kokuyordu. Zeynep’in masum gülüşü aklına geldi, “Bu günah mı sahiden?” diye mırıldandı. OnlyFans’a alışmıştı, Ayşe’nin ayakları ona zevk veriyordu, ama Zeynep’e yalan söylemek ağır geliyordu.

Ertesi gün Ayşe’yle buluştu. Ayşe, yeni videolar için fikir sunuyordu:

“Footjob’a devam, köylüm, ama belki bi tık daha ileri gideriz? Mesela, bi rol oyunu, sen patron olursun, ben sekreter?”

Ömer tereddüt etti, Zeynep’in yüzü gözünün önüne geldi:

“Bilmiyorum, Ayşe. Footjob tamam, ama daha ileri… Zeynep için kötü hissediyorum.”

Ayşe iç çekti, sigarasını yaktı:

“Tamam, köylüm. Senin tempona uyarız. Ama bu iş seni kurtardı, unutma.”

Ömer sustu, başını salladı. Okula, Mert’le muhabbete, Zeynep’le bebek hayallerine dönüyordu, ama OnlyFans dünyası onu başka birine dönüştürüyordu. İki hayat arasında sıkışmıştı: Biri masum, diğeri “günah” dolu.

Cuma akşamı Kara Kutu’nun arka odası sakindi, ama Ayşe’nin enerjisi odayı dolduruyordu. Loş ışıklar deri koltuğu aydınlatıyor, tripodlu telefon masanın üstünde hazır bekliyordu. Ömer, garson üniformasını çoktan bırakmış, siyah bir tişört ve kot pantolonla içeri girmişti. OnlyFans çekimleri artık onun için bir rutindi; utanç yerini heyecana, hatta bir tür tutkuya bırakmıştı. Ayşe, telefonu kurcalarken Ömer’e sırıttı:

“Köylüm, bugün senin hesabına efsane bi video çekiyoruz. Hazır mısın?”

Ömer sandalyesine yayıldı, gülerek:

“Ne buldun bu sefer, Ayşe? Yine footjob mu, yoksa başka bi numaran var?”

Ayşe kahkaha attı, masaya hafifçe vurdu:

“Footjob tabii, köylüm, ama bu çok özel. İstanbul’da, halka açık bi parkta çekicez. Kirli ayak muhabbeti yaparız; öpücen, yalıycan, koklıycan, sonra parkta footjob. Fetişçiler bu riskli işlere bayılır!”

Ömer kaşlarını kaldırdı, gözlerinde bir merak parladı:

“Parkta mı? Ayşe, cidden mi? Yakalanmaz mıyız?”

Ayşe omuz silkti, kendinden emin:

“Merak etme, köylüm. Sessiz bi köşe buluruz, kimse çakmaz. Kamerayı gizlerim, sen sadece rolüne bak. Ne dersin, var mısın?”

Ömer sırıttı, bu fikir onu heyecanlandırmıştı. Halka açık bir yerde çekim yapmak riskliydi, ama fetiş dünyasının sınırlarını zorlamak hoşuna gidiyordu:

“Varım, Ayşe. Hadi, yapalım şovu!”

Ayşe telefonu aldı, planı detaylandırdı:

“Yarın akşam, Göztepe Parkı’nda buluşuyoruz. Loş bi köşe var, kimse takmaz. Ben yalınayak dolanıcam, ayaklarım kirli olcak. Sen öp, yala, kokla, sonra footjob’a geçeriz. Anlaştık mı?”

Ömer başını salladı:

“Anlaştık, Ayşe. Bu video patlar!”

Cumartesi akşamı hava serindi, Göztepe Parkı’nın ağaçları hafifçe sallanıyordu. Ömer ve Ayşe, parkın tenha bir köşesine yerleşmişti; çalılarla çevrili, loş bir alan, birkaç bank ve çimlik bir zemin. Ayşe, yırtık bir kot şort ve tişörtle gelmişti, yalınayak dolaşarak ayaklarını bilerek kirletmişti. Ömer, rahat bir kot ve kapüşonluyla sakindi, ama içinde bir adrenal patlaması vardı. Ayşe, küçük bir el kamerasını çalıların arasına gizledi, açıyı ayarladı:

“Kayıt hazır, köylüm. Kimse görmez, sadece biz ve fetişçiler. Başla!”

Sahne: Parkta Kirli Ayak Fetişi

Kamera, Ayşe’nin banka oturduğunu yakaladı, yalınayak ayakları çimlere değiyordu. Ayşe’nin tabanları tozlu, parmak araları hafif kirliydi; parkın toprağı ve çimi ayaklarına yapışmıştı. Ömer, rol gereği bir yabancı gibi yaklaştı, bankın yanına çömeldi, sesi alçak:

“Pardon, hanımefendi, ayaklarınız… çok dikkat çekici.”

Ayşe, rolüne büründü, alaycı bir sesle:

“Öyle mi? Ne yapcan, sadece bakıcan mı?”

Ömer, Ayşe’nin ayağını eline aldı, kirli tabanları inceledi. Toz ve çim izleri, ayakların doğal kokusunu keskinleştirmişti. Ömer burnunu yaklaştırdı, derin bir nefes aldı; toprak, ter ve açık havanın karışımı onu tahrik etti. Bu his, fetiş dünyasının ham, gerçek bir parçasıydı. Dudaklarını Ayşe’nin kirli tabanına bastırdı, hafifçe öptü, sonra dilini gezdirdi. Kirin hafif kumluluğu, tuzlu tatla karıştı; Ömer bu vahşi hissi sevdi. Ayşe’nin parmaklarını tek tek yaladı, kirli araları temizler gibi emdi, her yalamada zevk dalgası bedenine yayıldı.

Ayşe, bankta yayıldı, diğer ayağını Ömer’in omzuna koydu:

“Devam et, yabancım. Fetişçisin sen, belli!”

Ömer, ikinci ayağı kokladı, burnu tabanda gezindi, sonra tekrar yalamaya başladı. Kirli ayaklar, fetişin sınırlarını zorluyordu; Ömer’in siki kotunun içinde sertleşti, bu anın riski ve açıklığı onu uçuruyordu. Kamera, Ömer’in dudaklarının kirli ayaklarda gezindiğini yakaladı, yüzü görünmüyordu.

Ayşe, Ömer’e işaret etti, sesi alçak:

“Hadi, köylüm, finale geçelim.”

Ömer kotunu ve boxerını sıyırdı, çıplak kaldı, siki dimdik havadaydı. Ortalama uzunlukta, kalın damarlı, ucu gergin ve hafif nemliydi. Ayşe, bankta pozisyon aldı, bir ayağını Ömer’in sikine uzattı. Kirli parmaklar, sikinin başına dokundu, tozlu his Ömer’i titretti. Ayşe’nin tabanı sikinin gövdesinde kaydı, damarların üstünde gezindi. Ömer inledi, parkın sessizliği bu sesi daha belirgin yaptı. Ayşe, diğer ayağını da getirdi, sikini iki ayağıyla sardı; kirli tabanlar, zevki daha yoğun, daha gerçek kılıyordu.

Ayşe’nin parmakları ritmik hareket etti, sikinin ucunda daireler çizdi, sonra gövdesine baskı yaptı. Ömer’in nefesi hızlandı, kalçaları istemsizce kıpırdadı. Kirli ayakların kumluluğu, zevk suyunun kayganlığıyla karıştı, Ayşe’nin parmakları sikinde daha kolay kayıyordu. Ömer, bankın kenarına tutundu, zevk dalgası onu ele geçirdi. Ayşe hızlandı, bir ayağı sikinin başında, diğeri gövdesinde; bu ritim Ömer’i doruğa taşıdı.

Aniden, Ömer’in siki kasılmaya başladı. Dölleri fışkırdı, önce güçlü bir jet Ayşe’nin kirli ayaklarına sıçradı, beyaz sıvı tozlu tabanlarda damlalar oluşturdu. İkinci dalga yere damladı, çimlere karıştı. Ömer’in bedeni sarsıldı, inlemeleri parkın sessizliğinde yankılandı, zevk onu adeta yuttu. Son damlalar sikinden süzüldü, yere düştü. Ömer nefes nefese banka çöktü, siki hâlâ zonkluyordu, kirli ayakların hissi zihninde canlıydı.

Ayşe kamerayı kapattı, sırıttı:

“Kes! Köylüm, bu video senin hesabını uçurur! Parkta kirli ayak fetişi, fetişçilerin rüyası!”

Ömer, nefesini topladı, kotunu giydi, yere damlayan döllerini çimle örttü. Ayşe, kamerayı toplarken Ömer’e döndü:

“Bak, köylüm. ‘KöyünGarsunu’ zaten patladı, bu beşinci videon olur. Fetişçiler bu riskli muhabbete bayılacak.”

Ömer sırıttı, bu işten keyif alıyordu:

“Ne diyorlar, Ayşe? Merak ettim.”

Ayşe, telefonundan yorumları açtı, birini okudu:

“‘KöyünGarsunu’nun footjob’ları efsane, ama bu adam bi başka!’ Köylüm, adın fetiş forumlarında dönüyo!”

Ömer omuz silkti, ama bu popülerlik hoşuna gidiyordu:

“Para getirsin yeter, Ayşe. Seninle çekmek zaten zevkli.”

Ayşe cüzdanını çıkardı, Ömer’e 1500 TL uzattı:

“Bu, geçen çekimlerden. Senin hesabın kazancı ayrı, bu haftaki 32,000 doları gördün di mi?”

Ömer parayı aldı, başını salladı:

“Evet, Ayşe. Sağ ol, seninle bu iş baya sardı.”

Ayşe sigarasını yaktı, yeni bir fikir attı:

“Köylüm, senin hesabına bi çeşit daha katalım mı? Mesela, bi otel odasında çekim, sen temizlikçi olursun, ben müşteri. Footjob’la bitiririz. Ne dersin?”

Ömer güldü, bu macera onu çekiyordu:

“Olur, Ayşe. Farklı bi şeyler deneyelim, niye olmasın?”

Ömer, çekimden sonra parktan ayrıldı, serin hava yüzüne çarptı. Pazartesi okulda Mert’le kantinde muhabbet etti, Zeynep’le akşam dondurma yedi. OnlyFans, onun gizli dünyasıydı; orada “KöyünGarsunu”ydu, fetiş camiasının yıldızı. Bu iki dünya, Ömer’in hayatında bir denge kurmuştu. Artık çekingen değildi; OnlyFans onun için bir iş, bir tutku, bir sahneydi.

Cumartesi gecesi Göztepe Parkı’ndaki çekimden sonra Ömer, Kara Kutu’ya dönmüştü. Parktaki kirli ayak fetişi ve footjob sahnesi, OnlyFans dünyasında sınırları zorlamanın tadını ona iyice tattırmıştı; bu artık bir işten çok, bir tutku haline gelmişti. Pazar akşamı Ayşe’yle yeniden buluştular, Kara Kutu’nun arka odasında. Loş ışıklar deri koltuğu aydınlatıyor, tripodlu telefon masada hazır bekliyor, yerde Ayşe’nin çizmeleri duruyordu. Ömer, siyah bir tişört ve kotla içeri girdi, bu oda onun fetiş sahnesiydi. Ayşe, telefonu kurcalarken sırıttı:

“Köylüm, park videosu ‘KöyünGarsunu’yu zirveye taşıdı! Fetiş forumları seni konuşuyo! Hazır mısın, bi bomba daha patlatalım mı?”

Ömer sandalyesine yayıldı, gülerek:

“Ne buldun bu sefer, Ayşe? Parkta uçtuk, şimdi sıra neyde?”

Ayşe kahkaha attı, masaya hafifçe vurdu:

“Bu baya özel, köylüm. Senin hesaba uç bi video çekeriz. Ayaklarıma işeyecen, ben çişli ayağımı yalıycam, sonra sikinle oynayıp footjob yapıcam. Fetişçiler bu hardcore muhabbete çıldırır!”

Ömer kaşlarını kaldırdı, şaşkın ama tahrik olmuş bir ifadeyle:

“Ciddi misin, Ayşe? İşemek, yalamak, footjob… Bu baya ileri!”

Ayşe omuz silkti, kendinden emin:

“Sınırları zorlamazsak fetişçi niye izlesin, köylüm? Arka odada çekeriz, rahat ol. Sen zevkine bak, gerisini bana bırak. Var mısın?”

Ömer sırıttı, bu fikir onu ateşlemişti:

“Varım, Ayşe. Hadi, sahneyi kuralım!”

Ayşe kahkaha attı, tripodlu kamerayı deri koltuğun önüne yerleştirdi:

“Anlaştık, köylüm. Bu video senin hesabını efsane yapar!”

Ömer başını salladı, ama aklına bir şey takıldı:

“Ayşe, bu videolar seninle çektiğimiz işler. Para muhabbeti yapmıyorsun, ama ben de senden bi şey almıycam. Bu bizim ortak işimiz, zevki yeter.”

Ayşe sırıttı, elini Ömer’in omzuna koydu:

“Bak sen köylüme! Tamam, köylüm, bu senin hesabına gider, para muhabbeti yok. Zevkine çekelim, fetişçiler bayılsın!”

Oda, fetiş sahnesine hazırlandı. Deri koltuk ortaya çekildi, lamba loş bir ışık verdi, yere plastik bir örtü serildi, temizlik kolay olsun diye. Ayşe, ince bir tişört ve yırtık kot şortla koltuğa yayıldı, yalınayak ayakları açıkta, kırmızı ojeli parmakları ışıldıyordu. Ömer tişörtünü ve kotunu çıkardı, boxerını da sıyırdı, tamamen çıplak kaldı. Artık soyunurken çekingenlik yoktu; bu onun alanıydı. Siki, yarı sert halde bekliyordu, kalın damarları hafif belirgindi.

Ayşe kamerayı açtı, açıyı ayarladı ki sadece Ömer’in belden aşağısı ve kendi ayakları görünecekti:

“Kayıt! Hadi, köylüm, başla!”

Sahne: İşeme, Yalama, Sikiyle Oynama ve Footjob

Kamera, Ayşe’nin yalınayak uzandığı koltuğu yakaladı. Ayşe’nin tabanları pürüzsüzdü, hafif ter kokusu odayı dolduruyordu; fetiş için doğal bir detay. Ömer koltuğun önüne geçti, siki elinde, rol gereği sakin bir sesle:

“Hazır mısın, hanımefendi? Bu… özel bi hizmet.”

Ayşe, rolüne büründü, alaycı bir sesle:

“Hadi bakalım, yabancım. Ayaklarımı ıslat, göster kendini!”

Ömer derin bir nefes aldı, siki titredi. Hafifçe ıkındı, önce birkaç damla, sonra sarımsı bir idrar akışı başladı. Sıvı, Ayşe’nin ayaklarına sıçradı, kırmızı ojeli parmaklara damladı, tabanlarda ince yollar çizdi. İdrar, parmak aralarına süzüldü, topuklarına aktı, plastik örtüde küçük bir gölcük yaptı. Ömer’in siki, işerken sertleşti, damarları kabardı, ucu gergin ve hafif nemliydi. Bu yasak his, Ömer’in bedenini ateşle doldurdu; fetişin ham enerjisi kasıklarından omurgasına yayıldı, zevk onu tahrik etti.

Ayşe, ıslak ayaklarını havaya kaldırdı, idrar damlaları parmaklarından süzülüyordu. Bir ayağını ağzına götürdü, kamera kırmızı ojeli parmakları yakaladı. Dilini tabana değdirdi, idrarın keskin, tuzlu tadını aldı, parmak aralarını yaladı. Diğer ayağını da yaladı, topuklarını emdi, her yalamada kameraya oynadı. Ömer’in siki zonkluyordu, bu sahne onun zevkini katladı; Ayşe’nin kendine hâkimiyeti, fetişi adeta bir sanat gibi sunması Ömer’i çıldırttı.

Ayşe koltukta doğruldu, ıslak bir ayağını Ömer’in sikine uzattı. Parmakları, sikinin başına dokundu, idrarın kayganlığıyla kaydı. Ömer’in nefesi hızlandı, zevk dalgası bedenine yayıldı, dizleri hafif titredi. Ayşe’nin parmakları damarlarına bastırdı, ucunda daireler çizdi, sonra sikini tek ayağıyla okşadı, hafifçe sıktı. Ömer’in siki, yaklaşık 15 santimetre, kalın damarlı, ucu gergin ve nemliydi; Ayşe’nin her dokunuşu onu daha sert yapıyordu. Ayşe, diğer ayağını getirdi, parmak uçlarıyla sikinin gövdesinde gezindi, kasten yavaş hareket ederek Ömer’in zevkini artırdı. Ömer’in kalçaları istemsizce kıpırdadı, zevk onu ele geçirmişti.

Sonra Ayşe footjob’a geçti, iki ayağını birden Ömer’in sikine sardı. Islak tabanlar, sikini sıkıca tuttu, ritmik bir şekilde hareket etti. Parmakları sikinin ucunda dans etti, tabanları gövdesini sıktı, idrarın kayganlığı her hareketi daha yoğun kıldı. Ömer’in nefesi kesik kesik çıkıyordu, zevk dalgası onu doruğa taşıyordu. Siki zonkluyordu, her baskıda kasılmalar başladı, boşalmak üzereydi. Ama tam o anda Ayşe ayaklarını çekti, Ömer’in siki havada kaldı.

Ömer’in bedeni titredi, sik zonkluyordu, ucundan zevk damlaları sızıyordu, ama patlama kesilmişti. Zevk, içinde birikmiş, patlamaya hazır bir enerji gibiydi. Ömer inledi, nefes nefese:

“Ayşe… hadi, devam et!”

Ayşe sırıttı, hiçbir şey söylemeden ayaklarını geri getirdi, ama bu kez daha yavaş. Parmakları sikinin başında gezindi, hafifçe sıktı, sonra bıraktı. Ömer’in kalçaları titriyordu, zevk onu kıvrandırıyordu, her dokunuş doruğa yaklaştırıyor, ama Ayşe tam kasılacağı anda yine çekiliyordu. Ömer’in elleri yumruk oldu, bedeni zevkten kasılıp gevşiyor, sik öyle hassastı ki en ufak hareket bile onu inletiyordu.

Ayşe bu oyunu dört kez tekrarladı. Her seferinde Ömer’in sikini ayaklarıyla sardı, hızlandı, doruğa taşıdı, ama tam boşalacağı anda durdu. Ömer’in nefesi hırıltıya dönüştü, inlemeleri odayı doldurdu, zevk onu adeta esir aldı. Bedeninde biriken enerji, onu çaresiz bir haz noktasına getirdi; sikinin her damarı şişmiş, ucu zevk suyundan parlıyordu. Ömer, “Ayşe… lütfen!” diye yalvardı, sesi çatallıydı, ama Ayşe sadece sırıttı, kontrolü bırakmadı.

Sonunda, Ayşe ayaklarını tekrar Ömer’in sikine sardı, bu kez ritmi hızlandırdı. Parmakları sikinin ucunda dans etti, tabanları gövdesini sıkıca kavradı, hareketleri kararlıydı. Ömer’in bedeni zevkle sarsılıyordu, her kasılma onu doruğa taşıdı. Siki kasılmaya başladı, bu kez Ayşe çekilmedi. Dölleri fışkırdı, öyle güçlü bir patlama ki Ömer’in dizleri çözüldü. Beyaz, yapışkan sıvı, Ayşe’nin ıslak ayaklarına sıçradı, kırmızı ojelere damladı, sonra yere aktı. İkinci dalga geldi, siki hâlâ zonkluyordu, döller plastik örtüye yayıldı. Üçüncü dalga daha yavaş, son damlalar süzüldü, Ömer’in bedeni sarsıntıyla gevşedi. Zevk, onu adeta yuttu; nefes nefese koltuğa yığıldı, siki hassas, hâlâ titriyordu, haz dalgaları bedeninde yankılanıyordu.

Ayşe kamerayı kapattı, kahkaha attı:

“Kes! Köylüm, bu video fetiş tarihine geçer! İşeme, yalama, footjob… efsane!”

Ömer nefesini topladı, koltuğa çöktü. Siki yarı sertti, döller örtüde birikmişti. Ayşe bir havlu attı, Ömer temizlendi, boxerını giydi. Ayşe, kamerayı toplarken sırıttı:

“Bak, köylüm. ‘KöyünGarsunu’ zaten kral, bu video tahtı sağlamlaştırır. Fetişçiler bu hardcore muhabbete çıldırır!”

Ömer sırıttı, bu iş onun için bir tutku olmuştu:

“Ne yazıyolar, Ayşe? Gene mi abartıyolar?”

Ayşe telefonunu açtı, bir yorumu okudu:

“‘KöyünGarsunu’nun her sahnesi ateş! Bu adam fetişin kralı!’ Köylüm, adın her yerde!”

Ömer güldü, bu popülerlik onu havaya sokuyordu:

“Ayşe, seninle çekmesem bu kadar uçamazdım. Para olmasa da bu zevk yeter!”

Ayşe sigarasını yaktı, sakin bir sesle:

“Köylüm, seninle ortaklık bu işte. Para muhabbeti yok, zevkine uçalım, fetişçiler kudurtsun!”

Ömer başını salladı, bu macera kanına işliyordu:

“Tamam, Ayşe. Ne istersen, varım!”

O gece Ömer, Kara Kutu’dan çıktı, serin hava ciğerlerini doldurdu. Pazartesi okulda Mert’le kantinde muhabbet etti, akşam Zeynep’le sahilde yürüdü. OnlyFans, onun gizli dünyasıydı; orada “KöyünGarsunu”ydu, fetiş camiasının yıldızı. Normal hayatıyla bu dünya arasında bir denge kurmuştu. Çekingenlik yoktu; OnlyFans onun için bir tutku, bir sahneydi.

Fetishli

Bölüm 27: "Bir Aşıklar Günü"

Mayıs başıydı, bahar İstanbul’u sarmıştı. Cumartesi sabahı Zeynep’in küçük dairesinde yumuşak bir ışık pencereden süzülüyordu, dışarıda kuş sesleri yankılanıyordu. Ömer, geceyi Zeynep’le geçirmişti; yatağın sıcaklığı, Zeynep’in nefesiyle doluydu. Ömer, gözlerini açtığında Zeynep’i gördü, hâlâ uyuyordu, yüzünde hafif bir gülümseme. Zeynep’in tişörtü hafif sıyrılmış, karnında küçük bir şişlik belirginleşmeye başlamıştı; henüz çok değil, ama Ömer’in gözünden kaçmadı. Usulca elini koydu, sıcaklık avucuna yayıldı, gülümsedi.

Zeynep kıpırdandı, gözlerini araladı, Ömer’in elini fark etti:

“Ömer… sabah sabah ne yapıyorsun?”

Ömer sırıttı, şımarık bir sesle:

“Günaydın, prensesim! Bebekle ikiniz de mi uyudunuz? Küçük, uyan, baban burda!”

Zeynep kahkaha attı, yastığı Ömer’e fırlattı:

“Ömer, daha erken! Bebek de ben de uyumak istiyoruz!”

Ömer yastığı tuttu, Zeynep’in karnına küçük bir öpücük kondurdu, gıdıklar gibi yaptı:

“Yok, bugün benden kaçış yok! Prensesimle tam gün takılıyoruz!”

Zeynep güldü, Ömer’in saçlarını karıştırdı:

“Tamam, tamam, kalkıyorum. Ama önce kahvaltı, açım!”

Ömer yataktan fırladı, mutfağa koştu:

“Sen yat, prenses! Kahvaltıyı baban hazırlar!”

Zeynep başını salladı, gülümseyerek yorganı çekti, ama Ömer’in enerjisi onu çoktan neşelendirmişti.

Mutfakta kahve kokusu yayılıyordu. Ömer, tezgahta tost hazırlıyordu; ekmekler kızarmış, peynir erimiş, domates dilimleri hazırdı. Zeynep, pijamalarıyla mutfağa geldi, saçları dağınık, ama yüzü sıcaktı. Çaydanlık fokurdadı, Zeynep iki bardak çay koydu, masaya geçti. Ömer, tost tabağını önüne koydu, sırıttı:

“Aç ağzını, prenses! İlk lokma benden!”

Zeynep kahkaha attı, başını eğdi, Ömer’in uzattığı tostu ısırdı:

“Ömer, niye bu kadar şımarık oldun bugün?”

Ömer sandalyesini Zeynep’e yaklaştırdı, elini omzuna koydu:

“Seninle olunca başka türlü olmuyo ki! Hem bebek de tost sever, di mi?”

Zeynep karnını tuttu, gülerek:

“Sanırım sever. Ama senin kadar yaramaz olmaz umarım!”

Kahvaltı muhabbetle geçti, Ömer her fırsatta Zeynep’e sarıldı, gıdıkladı, Zeynep’in kahkahaları mutfağı doldurdu. Tostlar bitti, çay bardakları boşaldı, ama Ömer’in enerjisi bitmiyordu.

Öğleye doğru dışarı çıktılar, el ele. Moda Sahili’nde yürümeye karar verdiler. Deniz kokusu havayı dolduruyor, dalga sesleri martı çığlıklarına karışıyordu. Zeynep’in hırkası rüzgârda uçuşuyordu, Ömer onun elini hiç bırakmadı. Sahil boyunca yürüdüler, banklardan birinde dondurma molası verdiler. Ömer, Zeynep’in vanilyalı dondurmasından çalmaya çalıştı:

“Bi lokma versene, prenses! Bebek de paylaşmayı öğrensin!”

Zeynep dondurmayı kaçırdı, güldü:

“Ömer, senin paylaşmayı bildiğin yok! Kendi dondurmanı ye!”

Ömer sırıttı, Zeynep’in yanağına bir öpücük kondurdu:

“Tamam, ama senin dondurman daha tatlı!”

Yürüyüş devam etti, bebek isimleri üzerine şakalaştılar. Zeynep, “Ece nasıl?” dedi, Ömer kaşlarını kaldırdı:

“Oha, Ece mi? Benden güzel isim buluruz! Mesela… Ömer Jr.!”

Zeynep kahkaha attı, Ömer’in koluna vurdu:

“Ömer, ciddiyim! Jr. ne ya?”

Ömer, Zeynep’in beline sarıldı, kulağına fısıldadı:

“Şaka yaptım, prenses. Sen ne istersen o olsun.”

Zeynep gülümsedi, Ömer’in elini sıktı, deniz kenarında bir an durdular, birbirlerine sarıldılar.

Öğleden sonra Maçka Parkı’na gittiler. Ağaçların gölgeleri çimlere uzanıyordu, kuş sesleri havayı dolduruyordu. Ömer, sırt çantasından bir battaniye çıkardı, yere serdi, Zeynep’in oturmasına yardım etti. Zeynep uzandı, hırkasını yastık yaptı, Ömer yanına oturdu, elini Zeynep’in hafif şişmiş karnına koydu. Şımarık bir sesle:

“Küçük prens mi, prenses mi? Baban burda, söyle bakalım!”

Zeynep güldü, Ömer’in elini tuttu:

“Ömer, yavaş! Bebek uyanır, sonra ikimizle de uğraşır!”

Ömer sırıttı, Zeynep’in karnına eğildi, mırıldanır gibi:

“Sana neler öğretcem, bilsen! Ama önce babanın şarkısını dinle!”

Ömer, uyduruk bir ninni mırıldanmaya başladı, Zeynep kahkahalarla battaniyeye yattı:

“Ömer, bu ne biçim ninni? Bebek korkar!”

Ömer, Zeynep’in saçlarıyla oynadı, gıdıkladı:

“Korkmaz, babanın kanı var onda!”

Zeynep karnını tuttu, gözleri parladı:

“Hafif kıpırdıyor galiba… Ömer, bak!”

Ömer hemen elini koydu, şımarıkça sırıttı:

“Tabii, babanın sesini duydu! Hadi, küçük, bi daha kıpırda!”

Zeynep gülümsedi, Ömer’in elini sıktı. Battaniyede uzandılar, Ömer, Zeynep’e sarıldı, saçlarını okşadı. Bir an sustular, sadece kuş sesleri ve rüzgâr vardı. Ömer, Zeynep’in gözlerine baktı, sesi yumuşadı:

“Seninle her an başka güzel, Zeynep.”

Zeynep duygulandı, elini Ömer’in yüzüne koydu:

“Seninle her şey tamam, Ömer.”

Ömer, Zeynep’in alnına bir öpücük kondurdu, göğsüne yasladı. Zeynep’in kokusu, karnındaki küçük hayat, Ömer’in içini ısıttı. Parkta saatler geçti, Ömer bir an bile Zeynep’in yanından ayrılmadı; el ele, sarılarak, gülerek.

Akşamüstü eve döndüler, Zeynep’in küçük dairesine. Zeynep yorgundu, ama yüzü mutlulukla parlıyordu. Ömer, mutfakta çay koydu, Zeynep koltuğa yayıldı. Ömer, battaniye getirdi, Zeynep’e sarıldı, birlikte film izlemeye karar verdiler. Televizyonda hafif bir romantik komedi oynuyordu, ama Ömer’in dikkati Zeynep’taydı. Zeynep’in karnına usulca dokundu, şımarıkça:

“Bebek, filmi sevdin mi? Annenle baban burda, sıkılma ha!”

Zeynep güldü, Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Ömer, bebek seni sevdi bugün. Bence hep böyle şımarık ol!”

Ömer sırıttı, Zeynep’in saçlarını okşadı:

“Söz, prenses. Her gün böyle olcam!”

Film ilerlerken Zeynep’in gözleri kapanmaya başladı, Ömer battaniyeyi düzeltti, Zeynep’in uykuya daldığını fark etti. Ona baktı, gülümsedi; Zeynep’in sakin nefesi, karnındaki küçük şişlik, Ömer’in kalbini doldurdu. Elini Zeynep’in karnına koydu, parmakları usulca okşadı, bebekle geçecek bir geleceği hayal etti. Gün boyunca Zeynep’ten bir an bile ayrılmamıştı; bu anlar, Ömer’in dünyasını tamamlıyordu.

Zeynep’in küçük dairesinde akşam derinleşiyordu. Film hâlâ televizyonda oynuyordu, ama sesi bir fısıltıya dönüşmüştü. Ömer, Zeynep’e sarılmış, koltuğa yayılmıştı; battaniye ikisini sarmış, loş ışık odayı ısıtıyordu. Zeynep’in başı Ömer’in göğsündeydi, gözleri yarı kapalı, ama yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı. Ömer, Zeynep’in hafif şişmiş karnına elini koymuş, parmakları usulca okşuyordu. Zeynep’in tişörtü sıyrılmış, karnındaki küçük kavis daha belirgin görünüyordu; Ömer’in gözleri oradaydı, kalbi bebekle ve Zeynep’le doluydu.

Zeynep kıpırdandı, Ömer’in elini hissetti, gülümseyerek:

“Ömer, hâlâ bebeği mi seviyorsun? Karnım gıdıklanıyo!”

Ömer sırıttı, şımarık bir sesle:

“Prensesim, bebek benden ilgi bekliyo! Hem sen de rahat rahat yat, baban her şeyi halleder!”

Zeynep kahkaha attı, Ömer’in koluna hafifçe vurdu:

“Baban mı? Ömer, sen daha kendin yaramazsın!”

Ömer, Zeynep’in saçlarını okşadı, alnına küçük bir öpücük kondurdu:

“Yaramazım ama sana ve küçüğe iyi bakarım, di mi?”

Zeynep gülümsedi, Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Bakarsın, biliyorum.”

Film ilerlerken Zeynep koltukta pozisyon değiştirdi, ayaklarını Ömer’in kucağına uzattı. Hamilelikten dolayı biraz yorgunluk hissediyordu, ayakları hafif şişmişti. Ömer, Zeynep’in ayaklarını fark etti; ince, narin, tırnakları doğal ve düzgündü. Zeynep’in yorgun olduğunu hissetti, içinden bir şefkat dalgası geçti. Usulca ayaklarını avuçlarına aldı, nazikçe okşadı, ama bu dokunuşta hiçbir cinsellik yoktu; sadece Zeynep’e rahatlama ve sevgi sunmak istiyordu.

Zeynep şaşırdı, kaşlarını kaldırdı:

“Ömer, ne yapıyorsun? Ayaklarım mı ilgini çekti şimdi?”

Ömer güldü, sesi yumuşacık:

“Prensesim, yorgunsun, belli. Hem bu ayaklar küçük prensi-prensesi taşıyo, onlara iyi bakmam lazım!”

Zeynep gülümsedi, Ömer’in şefkatine alışkındı, ama bu küçük jest içini ısıttı:

“Sen hep böyle mi olcaksın? Bebek doğsa da ayaklarıma mı bakıcan?”

Ömer, Zeynep’in bir ayağına hafifçe bastırdı, masaj yapar gibi nazik hareketlerle:

“Tabii, prenses! Seni de, bebeği de, her şeyinizi severim. Bu ayaklar yorulmasın, di mi?”

Zeynep kahkaha attı, ama rahatladığı belliydi:

“Ömer, sen bi tuhafsın, ama tatlısın. Devam et bakalım!”

Ömer, Zeynep’in ayaklarını nazikçe ovdu, parmaklarını yavaşça sıktı, topuklarına bastırdı. Her hareketinde Zeynep’in rahatladığını gördü, bu da onu mutlu etti. Zeynep gözlerini kapattı, koltuğa iyice yayıldı, hafif bir iç çekti. Ömer, Zeynep’in ayaklarını kucağında tutarken elini tekrar karnına götürdü, şımarıkça:

“Küçük, annen rahatladı, sıra sende! Baban burda, kıpırda bakalım!”

Zeynep güldü, gözlerini açtı:

“Ömer, bebek şimdi uyuyo! Senin yüzünden gece uyanır, haberin olsun!”

Ömer sırıttı, Zeynep’in karnına eğildi, usulca:

“Tamam, tamam, uyuyun siz. Ama baban hep burda, unutmayın!”

Zeynep’in eli Ömer’in saçlarına gitti, okşadı:

“Unutmayız, Ömer. Seninle her şey güzel.”

Oda artık tamamen loştu, televizyonun mavi ışığı koltuğa yansıyordu. Film bitmiş, yerine hafif bir müzik çalıyordu. Ömer, Zeynep’in ayaklarını hâlâ kucağında tutuyordu, ama artık masaj yapmıyor, sadece nazikçe okşuyordu. Zeynep’in yorgunluğu geçmişti, ama hâlâ Ömer’in göğsüne yaslıydı. Ömer, Zeynep’in karnına elini koydu, parmakları küçük şişlikte gezindi. Bebek henüz kıpırdamıyordu, ama Ömer o sıcaklığı hissetti, kalbi doldu. Zeynep’e baktı, gözleri kapalıydı, ama yüzünde sakin bir mutluluk vardı.

Ömer, Zeynep’in kulağına fısıldadı:

“Prensesim, seninle bugün… her şey mükemmel.”

Zeynep gözlerini araladı, gülümsedi:

“Seninle her gün mükemmel, Ömer. Bebek de bunu biliyor.”

Ömer, Zeynep’in elini tuttu, öptü:

“O zaman her gün böyle olalım. Sen, ben, küçük… hep beraber.”

Zeynep başını salladı, Ömer’in göğsüne iyice sokuldu:

“Hep beraber.”

Ömer, Zeynep’in saçlarını okşadı, battaniyeyi düzeltti. Zeynep’in nefesi ağırlaştı, uykuya dalıyordu. Ömer bir an bile yanından ayrılmadı, Zeynep’in elini tuttu, karnındaki küçük hayata bakarak gülümsedi. Gün boyunca Zeynep’le geçirdiği her an, onun dünyasını doldurmuştu; Zeynep’in ayaklarına şefkati, karnına sevgisi, hepsi aşktan geliyordu. Gece ilerledi, Ömer, Zeynep’i kollarında tuttu, bebekle kuracakları geleceği hayal etti.

Gece, Zeynep’in küçük dairesinde sakin bir huzurla geçmişti. Ömer, Zeynep’e sarılı uyumuştu, kolları hâlâ onu sarmalıyordu. Mayıs sabahının ılık ışığı perdelerden süzülüyor, odada yumuşak bir aydınlık yaratıyordu. Ömer, uyanırken Zeynep’in kokusunu hissetti; saçları yüzüne değiyor, nefesi göğsüne yayılıyordu. Zeynep hâlâ uyuyordu, yüzünde sakin bir gülümseme, karnındaki hafif şişlik battaniyenin altında belirgindi. Ömer, sabahın doğal bir sonucu olarak ereksiyonla uyandı; boxerının içinde hafif bir sertlik, bedeninin uyanışının işaretiydi. Zeynep’e daha sıkı sarıldı, ama onu uyandırmamaya özen gösterdi.

Zeynep kıpırdandı, gözlerini araladı, Ömer’in sıcaklığını hissetti. Ömer’in kollarında olmaktan mutlu, gülümsedi:

“Günaydın, şımarık… Yine mi erken kalktın?”

Ömer sırıttı, Zeynep’in alnına küçük bir öpücük kondurdu:

“Günaydın, prensesim. Seninle uyanmak varken uyur muyum?”

Zeynep, Ömer’in kucağında doğrulurken battaniye sıyrıldı, ayakları ortaya çıktı. Narin, hafif pembemsi tabanları sabah ışığında yumuşak görünüyordu. Ömer, Zeynep’in ayaklarını gördü, içinden bir şefkat geçti; hamilelikten dolayı Zeynep’in yorgun olduğunu biliyordu, bu ayaklar ona ve bebeğe destek oluyordu. Usulca bir ayağını eline aldı, nazikçe okşadı, parmaklarını hafifçe sıktı. Bu, sadece sevgi dolu bir jestti; Ömer’in Zeynep’e olan hayranlığının bir yansıması.

Zeynep güldü, kaşlarını kaldırdı:

“Ömer, sabah sabah ayaklarımı mı sevmeye karar verdin?”

Ömer, şımarık bir sesle:

“Prensesim, bu ayaklar seni ve küçük prensi taşıyo. Baban iyi bakar, merak etme!”

Zeynep kahkaha attı, ama Ömer’in nazik dokunuşları hoşuna gitmişti:

“Sen hep böyle mi olcaksın? Bebek doğsa da ayak masajı mı yapacan?”

Ömer sırıttı, Zeynep’in topuğuna hafifçe bastırdı:

“Tabii, prenses! Seni de, bebeği de şımartırım!”

Zeynep, Ömer’in kucağında daha rahat bir pozisyona geçti, battaniyeyi düzeltti. Ömer’in boxerındaki sertliği fark etti; sabah ereksiyonu doğal bir durumdu, ama Zeynep bunu görünce gülümsedi, gözlerinde muzip bir pırıltı belirdi. Ömer’in rahat olduğunu biliyordu, ama ona küçük bir sürpriz yapmak istedi. Usulca elini Ömer’in bacağına koydu, nazikçe boxerının üstünden dokundu, hareketleri yumuşak ve sevgi doluydu.

Ömer’in nefesi bir an değişti, Zeynep’in dokunuşu bedeninde sıcak bir dalga yarattı. Zeynep, Ömer’in gözlerine baktı, fısıldadı:

“Ömer, sabahları hep böyle enerjik misin?”

Ömer güldü, hafif utanmış gibi:

“Prensesim, senin yanındayım, napsın bu garip!”

Zeynep kahkaha attı, elini yavaşça hareket ettirdi, boxerın üstünden nazikçe okşadı. Bu, cinsel bir tahrikten çok, çiftin arasındaki samimi yakınlığın bir parçasıydı. Ömer’in bedeni tepki verdi, zevk dalgaları kasıklarından yayıldı, ama bu an aşkla ve güvenle doluydu. Zeynep, Ömer’in boynuna küçük bir öpücük kondurdu, elini çekti, gülümseyerek:

“Tamam, şımarık, bu kadar yeter. Bebek uyanmadan rahat bırakayım seni!”

Ömer sırıttı, Zeynep’e sarıldı, zevk ve mutluluk karışımı bir his içindeydi:

“Prensesim, sen böyle yaparsan ben bütün gün burda kalırım!”

Zeynep güldü, Ömer’in göğsüne yaslandı:

“Kalırsın zaten, benden kaçışın yok!”

Ömer, Zeynep’in ayaklarını tekrar kucağına aldı, nazikçe okşamaya devam etti. Zeynep’in rahatladığını görmek, onun zevkini artırıyordu; bu, fiziksel bir hazdan çok, Zeynep’e duyduğu sevginin bir ifadesiydi. Zeynep gözlerini kapattı, Ömer’in dokunuşlarına teslim oldu, yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.

Bir süre sonra Zeynep aniden doğruldu, gözleri parladı:

“Ömer… Canım bi şeyler çekti!”

Ömer kaşlarını kaldırdı, merakla:

“Oha, prensesim, neymiş o? Söyle, baban koşar alır!”

Zeynep düşündü, yüzünde tatlı bir kararsızlık:

“Turşu… ama yanında dondurma. Vanilyalı. Garip mi?”

Ömer kahkaha attı, Zeynep’in elini tuttu:

“Garip mi? Prensesim, sen istersen ay ışığı ister, bulurum! Turşu ve dondurma ha? Bebek kesin senden almış!”

Zeynep güldü, karnını tuttu:

“Sanırım öyle. Ama cidden istiyorum, Ömer!”

Ömer yataktan fırladı, kotunu kaptı:

“Tamam, prenses, sen yat, ben hemen bulup geliyom! Bebekle ikiniz rahat edin!”

Zeynep, Ömer’in telaşına kahkaha attı:

“Ömer, yavaş! Beraber gideriz, hadi!”

Ömer durdu, sırıttı, Zeynep’e sarıldı:

“Haklısın, prensesim. Sensiz bi yere gitmem zaten!”

Zeynep pijamalarının üstüne hırka aldı, Ömer elini tuttu, birlikte dışarı çıktılar. Sokaklar sabahın sakinliğiyle doluydu, bahar havası ciğerlerini dolduruyordu. Yakındaki bir markete yürüdüler, Ömer her adımda Zeynep’in elini bırakmadı. Marketten turşu kavanozu ve vanilyalı dondurma aldılar, Ömer kasada şakacı bir sesle:

“Bebek benden zevkliymiş, turşu-dondurma kombosu baya iddialı!”

Zeynep güldü, Ömer’in koluna girdi:

“Sen de dene bakalım, beğenirsin belki!”

Eve döndüler, mutfakta küçük bir ziyafet kurdular. Zeynep, turşuyu dondurmayla yemeye başladı, Ömer hayretle izledi, ama Zeynep’in mutluluğu onu da neşelendirdi. Ömer, Zeynep’in karnına elini koydu, şımarıkça:

“Küçük, annen böyle yiyo, sen ne yapcan bakalım?”

Zeynep kahkaha attı, Ömer’in yanağına bir öpücük kondurdu:

“Bebek senin şımarıklığını çekecek, asıl o ne yapsın!”

Ömer sırıttı, Zeynep’e sarıldı, mutfak onların gülüşleriyle doldu.

Fetishli

Bölüm 28: "Bir Hayatın Dönüm Noktası"

Ekim sonu gelmişti, İstanbul sonbaharın serin kollarındaydı. Yapraklar sararmış, sokaklar hafif bir sisle kaplanmıştı. Ömer’in hayatı, aylar içinde bir koşuşturmacaya dönüşmüştü. Üniversitede derslere yetişmeye çalışıyor, Kara Kutu’da garsonlukla geç saatlere kadar tabak taşıyor, Zeynep’ten gizli OnlyFans çekimlerini Ayşe’yle sürdürüyordu. OnlyFans, bir zamanlar heyecanlı bir macera olsa da, artık Ömer’in omuzlarında bir yük gibiydi; her çekim sonrası vicdanı sızlıyor, ama Zeynep’e söyleyemiyordu. Yine de aklı hep Zeynep’te ve doğacak bebektaydı.

Zeynep’in küçük dairesinde akşamüstüydü. Zeynep, koltuğa yayılmış, karnı iyice şişmişti; hareketleri ağır, yüzü yorgun ama sıcaktı. Bebek eşyaları köşede birikmişti: minik patikler, renkli battaniyeler. Ömer, yere oturmuş, Zeynep’in elini tutuyordu, gülümseyerek:

“Prensesim, küçük ne zaman geliyo? Sabırsızlandım!”

Zeynep güldü, karnını okşadı:

“Ömer, sabırlı ol! Doktor birkaç gün dedi, her an olabilir.”

Ömer, Zeynep’in karnına eğildi, şımarıkça:

“Küçük, baban bekliyo, hadi çık artık!”

Zeynep kahkaha attı, Ömer’in saçlarını karıştırdı:

“Senin yaramazlığın bebeğe geçtiyse yandık!”

Ömer sırıttı, ama içten içe bir gerginlik vardı. Ailesine hâlâ hiçbir şey söylememişti; Zeynep’in doğumu yaklaşırken bu sır onu yiyip bitiriyordu. Zeynep’e baktı, kararını verdi:

“Zeynep, ben… Aileme anlatıcam. Seni, bebeği. Artık saklayamam.”

Zeynep’in gözleri parladı, elini sıktı:

“Ömer, korkuyorsun, biliyorum. Ama birlikteyiz, her şeyi çözeriz.”

Ömer başını salladı, Zeynep’in elini öptü. O gece, köydeki ailesine gitmek için otobüse bindi, kalbi sıkışıyordu.

Ömer, gece yarısı köydeki evlerine vardı. Taş duvarlı, mütevazı ev, çocukluğunun kokusuyla doluydu: odun sobası, annesinin yemekleri. Annesi Fatma, Ömer’i kapıda sarılarak karşıladı:

“Oğlum, naber? Niye böyle habersiz geldin?”

Ömer gülümsedi, ama gözleri gergindi:

“Anne, konuşmamız lazım. Baba nerde?”

Babası Hüseyin, salonda televizyon izliyordu, sakallı yüzü sertti. Ömer içeri girdi, derin bir nefes aldı:

“Baba, anne… Size bi şey anlatıcam.”

Hüseyin kaşlarını kaldırdı, televizyonu kapattı:

“N’oldu, Ömer? Yine ne belaya bulaştın?”

Ömer yutkundu, elleri terliydi:

“Bela değil, baba. Zeynep… Onu seviyorum. Ve… hamile. Bebeğimiz olcak.”

Oda bir an sessizleşti, sobanın çıtırtısı yankılandı. Hüseyin’in yüzü kaskatı kesildi, birden ayağa kalktı:

“Ne dedin sen?! Bu yaşta baba mı oluyorsun? Aklın nerdeydi, Ömer?!”

Ömer sustu, başı öne eğildi. Fatma elini ağzına götürdü, ama gözleri doldu:

“Oğlum… Ciddi misin? Zeynep nasıl biri?”

Ömer, sesi titrek:

“Anne, Zeynep her şeyim. Bebek… bizim her şeyimiz. Hata yaptım, evet, ama onları bırakmam.”

Hüseyin öfkeyle bağırdı:

“Hata mı? Bu sorumsuzluk! Köyde ne derler, düşündün mü? Evlenmeden çocuk ha!”

Fatma, kocasının kolunu tuttu:

“Hüseyin, sakin ol. Olan olmuş. Torunumuz geliyo, Ömer’i böyle bırakamayız.”

Hüseyin sustu, ama gözleri hâlâ öfkeliydi. Ömer, yalvarır gibi:

“Baba, destek olun, nolur. Zeynep’le bi hayat kurcam, bebeğimize iyi bakcam.”

Fatma, Ömer’e sarıldı, gözyaşlarını sildi:

“Oğlum, yanındayız. Zeynep’i tanımak isterim, torunumuza bakarız.”

Hüseyin homurdandı, ama sessizce başını salladı. Ömer’in göğsünden bir yük kalktı, ama babasının mesafesi yüreğini sızlattı. O gece köyde uyudu, sabah Zeynep’e döndü, ailesine açıldığı için hem rahatlamış hem yaralıydı.

Birkaç gün sonra, Zeynep’in sancıları başladı. Ömer, Zeynep’in dairesinde çay içiyorlardı; Zeynep aniden yüzünü buruşturdu, karnını tuttu:

“Ömer… Sanırım vakit geldi.”

Ömer panikledi, ama kendini topladı:

“Tamam, prensesim, hastaneye gidiyoruz! Dayan!”

Taksiyle hastaneye uçtular, Ömer, Zeynep’in elini bırakmadı. Hastane koridorları steril kokuyordu, hemşireler telaşlıydı. Ömer, Zeynep’in yanında doğuma kadar bekledi, alnındaki terleri sildi, fısıldadı:

“Prensesim, sen güçlüsün. Bebek bizimle olcak, az kaldı.”

Zeynep, sancılar arasında gülümsedi:

“Ömer… Seninle her şeye değer.”

Doğum odasında saatler geçti, Ömer dışarıda kalbinin atışını dinledi. Nihayet hemşire çıktı, gülümseyerek:

“Baba, tebrikler! Sağlıklı bir bebek!”

Ömer, doğuma alındı, Zeynep yorgun ama mutlu yatıyordu. Bebek, kucağında minik bir mucizeydi; cinsiyeti belirsiz, ama Ömer’in gözleri doldu. Bebeği kucağına aldı, Zeynep’e baktı, alnını öptü:

“Sen bir mucizesin, prensesim.”

Zeynep, zayıf bir sesle güldü:

“İkimizle de baş edeceksin artık, Ömer.”

Ömer sırıttı, bebeğin minik elini tuttu:

“Söz, küçük. Baban hep yanınızda.”

Fatma, hastaneye geldi, torununu kucağına alınca ağladı:

“Oğlum, bu ne güzel bir hediye!”

Hüseyin gelmedi, ama Ömer annesinin sevgisiyle yetindi. OnlyFans sırrı hâlâ içindeydi, ama bebek ve Zeynep, onu yeni bir yola çekiyordu.

Yıllar Sonra

2065, İstanbul. Ömer 85 yaşındaydı, beyaz saçları, kırışık yüzü, ama gözlerinde hâlâ o şımarık ışıltı vardı. Zeynep, yanında, saçları gümüş, ama gülümsemesi gençliklerindeki gibi sıcaktı. Mütevazı evlerinde, koltukta el ele oturuyorlardı, karşılarında oğulları, 40’lı yaşlarında, dikkatle dinliyordu. Ömer, geçmişe daldı, sesi titrek:

“Oğlum, baban gençken çok hata yaptı. Aptalca işler, sakladığım sırlar… Ama annenle her şey değişti.”

Zeynep güldü, Ömer’in elini sıktı:

“Baban hep yaramazdı, ama bizi hiç bırakmadı. Seni kucağıma aldığım gün, her şey tamamdı.”

Oğulları gülümsedi, gözleri doldu:

“Sizinki gerçek bir hikâye, anne, baba.”

Ömer, Zeynep’in elini öptü, gözleri İstanbul’un akşam ışıklarına kaydı:

“Her şeye değerdi, prensesim.”

Zeynep başını Ömer’in omzuna yasladı:

“Seninle her an değerdi.”

Pencereden Boğaz’ın ışıkları süzülüyordu, şehir suskundu. Ömer ve Zeynep’in aşkı, hatalarıyla, sevgiyle, bir ömürle doluydu. Hikâye, onların el ele tutuşuyla, sessizce kapandı.

Hesatie

Küçük detaylar (bodrum katı, eski çanta, annesinin sözleri gibi) karakteri daha gerçekçi hale getirmiş. Umarım ilerleyen bölümlerde Ömer’in şehirle, insanlarla ve kendi içindeki değişimle nasıl yüzleştiğini daha fazla görürüz. Devamını merak ettiren bir giriş olmuş, emeğinize sağlık.

Fetishli

Hesatie Teşekkür ederim de hikaye bitti devamı gelmeyecek zaten sonuna dikkat edersen de kapandı diye yazıyor.

« Önceki Sayfa

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.