25 Yıllık Arkadaşlık...

optikmouse · 2026-07-21T17:40:35+00:00

Kırk yaşın getirdiği o tatlı olgunluk, üç kadının arkadaşlığını daha da sarsılmaz bir yere taşımıştı. Gözde, Elif ve Yıldız... Üniversite yıllarından beri yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen, hayatın tüm fırtınalarını birlikte göğüslemiş üç dost. Yıldız ve Elif evlenip boşanmış, Gözde ise o bildim bileli özgür ruhlu, bağlardan hoşlanmayan, anı yaşayan tarzını hiç bozmamıştı. Gözde ve Yıldız aynı büyük mimarlık firmasında çalışıyordu; Gözde yaratıcı tasarımların başındayken, organizasyon ve yönetim dehası olan Yıldız projelerin hayata geçmesini sağlıyordu. Elif ise uluslararası bir lojistik firmasında planlama müdürüydü. Gün boyu yüzlerce insanı yönetiyor, bütçeler yapıyor, sert ve disiplinli duruşuyla şirkette adeta kök söktürüyordu. Ama Elif’in içinde, o sert kurumsal zırhın altında, kırkından sonra keşfettiği bambaşka bir dünya vardı. İtiraf Gecesi O cuma akşamı, Yıldız’ın geniş balkonunda, hafif bir müzik eşliğinde şaraplarını yudumluyorlardı. Haftanın yorgunluğu ve şarabın verdiği o gevşeme hissiyle sohbet derinleşti. Konu bir şekilde hayattaki rollerden ve beklentilerden açıldığında, Elif derin bir nefes aldı. Gözlerini kadehine dikerek konuştu: "Kızlar, size bir şey söyleyeceğim. Muhtemelen şok olacaksınız ama... artık bunu içimde tutmak istemiyorum. Ben son bir yıldır D/s dünyasını, submissive (itaatkar) olmayı araştırıyorum. Ve kendimi orada buldum." Gözde elindeki kadehi masaya bırakıp kaşlarını kaldırdı. Yıldız ise şaşkınlıkla Elif’in yüzüne baktı. Şirkette masaya yumruğunu vuran Elif, itaat etmekten mi bahsediyordu? Elif, arkadaşlarının yargılamayacağını bildiği için rahatça devam etti: "Yani öyle insanlık dışı, garip şeyler değil kastettiğim. Sadece... gün boyu karar vermekten, yönetmekten çok yoruluyorum. Birinin beni yönlendirmesini, bana emir vermesini, onun hizmetinde olmayı özlüyorum. Hatta... hafifçe aşağıda konumlanmak, o hiyerarşiyi hissetmek beni inanılmaz rahatlatıyor. Bir nevi zihinsel teslimiyet." Şakayla Karışık Bir Teklif Gözde, o her zamanki patavatsız ama sevimli neşesiyle araya girdi: "Valla yabancıya gitme Elif! Benim ev biliyorsun nanay, darmadağın. Gel bu hafta sonu bendeki işlerden başla, emir kölesi ol!" Üçü birden kahkahayı bastı. Balkon o saniyede kahkahalarla çınladı. Elif, Gözde’nin bu ani çıkışına gülerken yanaklarının alev alev yandığını hissetti. İşte tam o anda, organizasyonların kadını, insanların mimiklerini okuma ustası Yıldız’ın gözünden hiçbir şey kaçmadı. Yıldız, Elif’in o kızaran yanaklarında, gözlerindeki o mahcup ama derinden gelen rahatlama ve heyecan parıltısını yakaladı. Elif bu fikirden gerçekten, kalben hoşlanmıştı. Yıldız, kadehinden bir yudum alıp, ses tonuna hafif, muzip bir otorite katarak Gözde’nin şakasına katıldı: "E tabi Gözde, Elif gelmişken öyle sadece evi toplamakla kalmaz. Kapıdaki o çamurlu ayakkabılarını da siler artık, değil mi Elif?" Elif’in nefesi anlık olarak kesildi. Yıldız’ın bu doğrudan, yarı emir kipi içeren ve onu alt bir konuma yerleştiren cümlesi kalbini hızlandırmıştı. Başını öne eğip, "Silerim valla..." diye fısıldadı, yüzünde utangaç bir gülümsemeyle. Gözde ve Yıldız tekrar güldüler, ama ortamdaki hava çoktan değişmişti. Zararsız bir şakayla başlayan şey, üç eski dostun arasında tamamen güvene dayalı, rızai ve heyecan verici yeni bir oyunun kapısını aralamıştı. Oyun Başlıyor Ertesi cumartesi öğleden sonra, Elif söz verdiği gibi Gözde’nin evine geldi. Üzerinde ev işlerine uygun rahat kıyafetler vardı. Kapıyı açan Gözde, içeride kahvesini içmekte olan Yıldız’ı işaret etti. Yıldız, elindeki kahve kupasıyla salondaki tekli koltukta adeta bir "yönetici" gibi oturuyordu. Yıldız, Elif içeri girerken hafifçe gülümsedi ama sesindeki o ciddi ve oyunbaz tonu korudu: "Hoş geldin Elif. Gözde ile konuştuk, madem bu hafta sonu bizim kurallarımız geçerli, o zaman ilk görevini veriyorum. Gözde’nin dünkü topukluları koridorda. Önce onları temizle, sonra bize güzel birer kahve yap ve biz sohbet ederken mutfaktaki tezgahı hallet. Biz sinyal verene kadar da salondaki sohbete izinsiz dahil olma, tamam mı?" Elif, kalbinin göğüs kafesinde hızla çarptığını hissetti. Kurumsal hayattaki o güçlü kadın, şu an iki en yakın arkadaşının gözü önünde, onların yönlendirmesiyle tamamen alt bir konumdaydı. Bu durum üzerindeki tüm o ağır sorumluluk stresini bir anda eritip götürdü. "Tamam Yıldız. Hemen başlıyorum," dedi Elif, saygılı bir ses tonuyla ve başını hafifçe eğerek. Gözde, Elif’in bu itaatkar ve mutlu halini görünce Yıldız’a göz kırptı. Yıldız ise planlama dehasını bu kez arkadaşının içsel huzuru ve eğlencesi için devreye sokmuştu. Üç kadın arasındaki bu derin dostluk, artık birbirlerinin en gizli psikolojik ihtiyaçlarına da şefkatle ve oyunla alan açan bambaşka bir boyuta evriliyordu.

optikmouse

Gözde’nin şık dairesinin kapısı açıldığında, içerideki havanın ne kadar değiştiği hemen hissediliyordu. Elif’in saatler boyu titizlikle temizlediği antre pırıl pırıldı; banyodan hafif, taze bir temizlik kokusu koridora yayılmıştı.

Gözde ve Yıldız, yan yana, acele etmeden içeri adım attılar. Elif ise onların hemen arkasından içeri süzüldü, kapıyı sessizce kapattı ve trençkotlarını almak için elini uzatacaktı ki, Gözde koridorun ortasında aniden durup arkasına döndü.

Gözde, kollarını göğsünde kavuşturdu. Bakışları o kadar dik, o kadar buyurgandı ki, Elif olduğu yerde kalakaldı.

"Eve giriş," dedi Gözde, sesindeki o tavizsiz, sert tonu koridorun duvarlarında yankılatarak. "Karşıla bakalım arkadaşım. Nasıl karşılanır benim arkadaşım geldiğinde, göster bakayım bana."

Antredeki Mutlak Teslimiyet

Elif, Hanımım’ının ağzından çıkan bu komutla birlikte ruhunun en derin köşesine kadar sarsıldı. Yıldız Hanım’ının restoranda kurduğu o "köpekten beter ederler" cümlesi ve Gözde’nin arabada çizdiği o kesin sınır, Elif’in zihnindeki tüm kurumsal zırhları tamamen eritmişti. Arkadaş grubunun bu yeni, dikey hiyerarşisinde tam olarak nerede durması gerektiğini artık çok iyi biliyordu.

Elif, tek bir saniye bile tereddüt etmedi. Gözde ve Yıldız’ın önünde, o pırıl pırıl parlattığı parkelerin üzerine dizlerinin üzerine çöktü.

Başını tamamen öne eğdi, bakışlarını iki kadının ayakkabılarının hizasına sabitledi. Ellerini dizlerinin üzerinde saygıyla birleştirerek, sesindeki o mutlak, pürüzsüz adanmışlıkla fısıldadı:

"Hoş geldiniz Hanımım... Hoş geldiniz Yıldız Hanım. Eviniz, emrettiğiniz gibi kusursuz ve emrinize amadedir."

Yıldız’ın Hayranlığı ve Yeni Düzen

Yıldız, Gözde’nin yanından bu manzarayı izlerken içten içe büyülenmişti. Elif gibi bir kadının, kendi evinin antresinde bu şekilde diz çökerek onları karşılaması, oyunun psikolojik gücünü inanılmaz bir boyuta taşımıştı. Yıldız, Gözde’nin omzuna dokunarak muzipçe gülümsedi:

"Valla az bile yaptın demiştim Gözdem, haklıymışım. Baksana şunun zarafetine... Karşılamayı nihayet öğrenmiş."

Gözde, Elif’in bu tamamen bükülmüş, teslim olmuş ve aldığı komutla ruhu huzurla dolmuş halini yukarıdan süzdü. İçindeki o hükmetme arzusu ve ego tatmini tavan yapmıştı.

"Güzel," dedi Gözde, Elif’e tepeden bakarak. "Şimdi dizlerinin üzerinde geri çekil, Yıldız Hanım’ının ve benim ayakkabılarımı çıkar, terliklerimizi ayağımıza geçir. Sonra da salona geçip biz izin verene kadar yerde, ayak ucumuzda bekleyeceksin. Hadi, başla."

Elif, aldığı bu yeni, bedensel ve net emirle birlikte yanakları alev alev yanarak, "Emredersiniz Hanımım, hemen yapıyorum," dedi. Yirmi beş yıllık dostluk, iki kadının mutlak hakimiyeti ve bir kadının bu hakimiyetin altında bulduğu o sonsuz, zihinsel hafiflikle yepyeni ve sarsılmaz bir döneme girmişti.

optikmouse

Elif, aldığı emirle iki yakın arkadaşının ayakkabılarını bağcıklarından çözüp büyük bir özenle çıkardıktan sonra pofuduk ev terliklerini ayaklarına geçirdi. Görevini kusursuz yapmanın getirdiği o zihinsel hafiflikle, dizlerinin üzerinde hafifçe geri çekilip salona doğru geçmek üzere hareketlendi. Tam o sırada Gözde ve Yıldız birbirlerine baktılar. İkisinin de gözlerinde, az önceki o sert, kurgulanmış rollerin ötesinde, yirmi beş yıllık sarsılmaz bir dostluğun şefkati parlıyordu.

Gözde, üzerindeki o ağır trençkotu çıkarıp vestiyere astıktan sonra Elif’e doğru eğildi. Kolundan nazikçe kavrayarak onu yerden kaldırdı. Yıldız da hemen diğer koluna girdi. İkisi birlikte, Elif’i salondaki o geniş, rahat koltuğun tam ortasına, aralarına çektiler ve sıkıca oturttular.

O an salondaki o buz gibi, keskin hiyerarşik hava bir anda dağıldı. Gözde, Elif’in heyecandan ve utançtan hâlâ titreyen ellerini kendi ellerinin arasına aldı. Gözlerinin içine sevgiyle bakarak konuştu:

"Şimdi dinle beni Elif. Maskeler yok artık. Rol bitti," dedi sesi yumuşacık bir tona bürünerek. "Biz bu oyunu oynuyoruz, çünkü senin buna ne kadar ihtiyacın olduğunu, bu teslimiyetin seni ne kadar mutlu ettiğini görüyoruz. Ve biz de senin o gözlerindeki huzuru gördükçe inanılmaz mutlu oluyoruz."

Yıldız da Elif’in omzuna sarıldı, gözleri dolmuştu: "Aynen öyle Elifçim. Ne restorandaki o sert sözler ne de bu antredeki durum... Hiçbiri gerçek bir öfke değildi, biliyorsun değil mi? Biz senin sınırlarını çizmeni istediğin için o rollere girdik. Ama şunu asla unutma: Ne olursa olsun, sen bizim canımızsın, yirmi beş yıllık arkadaşımızsın ve her anlamda bizim dengimizsin. İstediğin an, tek bir kelimenle, tek bir hareketinle her şey bir saniyede eskisine döner. Eğer bir gün bu durum canını yakarsa ya da durmak istersen, sadece 'dur' demen yeterli."

Gözde, Elif’in yanağından süzülen yaşları şefkatle sildi ve ekledi: "Hatta sana bir şey söyleyeyim mi? İçindeki bu gizli, hassas tarafı bizimle paylaşacak kadar bize güvendiğin için, o kurumsal zırhını sadece bizim yanımızda çıkarabildiğin için... Sen artık bizim gözümüzde eskisinden de çok daha saygın, çok daha değerlisin. Lütfen bunu iyi bil."

Elif, duyduğu bu sözlerle birlikte hıçkırıklarını daha fazla tutamadı. Ama bu kez akan yaşlar utancın ya da korkunun değil, tamamen güvende olmanın, koşulsuz kabul edilmenin ve sevilmenin getirdiği o muazzam rahatlamanın yaşlarıydı. İki en yakın arkadaşının göğsüne doğru sokuldu, ikisine de sıkı sıkı sarıldı.

"Teşekkür ederim... Çok teşekkür ederim," diye fısıldadı Elif, sesi ağlamaktan boğuklaşmıştı. "Beni yargılamadığınız, bana bu güvenli alanı açtığınız için çok teşekkür ederim. Kendimi hayatımda hiç bu kadar hafiflemiş ve ait hissetmemiştim."

Salonda inanılmaz duygusal, sıcak bir an yaşanıyordu. Üç kadın, hayatın fırtınalarına karşı kurdukları o sarsılmaz dostluk bağının, artık birbirlerinin en gizli psikolojik ihtiyaçlarını bile şefkatle, oyunla ve sonsuz bir güvenle sarmalayacak kadar büyüdüğünü derinden hissediyorlardı.

optikmouse

Gözde, Elif’in bu içten ve duygu dolu itirafını sonuna kadar büyük bir dikkat ve şefkatle dinlemişti. Ancak Elif’in sözleri bittiğinde, salondaki o yumuşak ve duygusal atmosferi tam da Elif’in arzuladığı o güvenli, otoriter limana geri çekmenin zamanının geldiğini fark etti.

Gözde ellerini Elif’in ellerinden yavaşça çekti, sırtını dikleştirdi ve yanaklarındaki o şefkatli tebessümü saniyeler içinde silerek yüzüne o çok sevilen, buz gibi mesafeli "Hanımım" maskesini taktı.

Ses tonu anında keskin, tavizsiz ve emir kipiyle salonun duvarlarında yankılandı:

"Tamam, çok konuşma. Yeter bu kadar duygusallık."

Elif, bu ani ton değişimiyle birlikte adeta bir elektrik akımına kapılmış gibi irkildi. Gözlerindeki yaşlar anında kurudu, yüzüne o çok özlediği mutlak itaat ve odaklanma ifadesi geri geldi.

Gözde, parmağıyla kapıyı işaret ederek emirlerini sıralamaya devam etti:

"Yıldız Hanım’ın eşyaları aşağıda, arabanın bagajında duruyor. Hemen şimdi aşağı iniyorsun, o eşyaları yukarı taşıyorsun. Sonra da onun kalacağı misafir odasını baştan aşağı eksiksiz bir şekilde hazırlıyorsun. Havlularından çarşaflarına kadar her şey kusursuz olacak. Hadi bakayım, marş marş!"

Bu sert, tavizsiz ve son derece net komut, Elif’in ruhundaki o duygusal karmaşayı bir anda silip süpürdü. Aradığı o muazzam zihinsel hafiflik, Hanımım’ın bu kelimeleriyle geri dönmüştü.

Elif, oturduğu koltuktan adeta askeri bir disiplinle fırladı. Gözde ve Yıldız’ın karşısında ellerini önünde birleştirip başını saygıyla eğdi. Yüzünde, aldığı bu yeni emirlerin getirdiği o saf, teslimiyetçi mutlulukla parıldayan kocaman bir gülümseme belirdi:

"Emredersiniz Hanımım! Hemen aşağı iniyorum, Yıldız Hanım’ın odasını kusursuz bir şekilde hazırlayacağım. Çok teşekkür ederim."

Elif hızla antreye doğru koşturup dış kapıya yönelirken, koltukta yan yana kalan Gözde ve Yıldız birbirlerine bakıp muzipçe gülümsediler. Yıldız, Gözde’nin bu ani ve profesyonel geçişine hayranlıkla bakarak kadehini kaldırdı. Üç arkadaşın arasındaki bu sarsılmaz güven oyunu, her birinin tam olarak istediği rolde, kusursuz bir uyumla akıp gitmeye devam ediyordu.

optikmouse

Elif’in içindeki o kurumsal, maskeli kadın tamamen yıkılmış; yerini mutlak itaatin, teslimiyetin ve hizmet etmenin getirdiği saf huzura bırakmıştı. Gözde’nin (Hanımım) koyduğu sert kurallar ve Yıldız Hanım’ın bunu destekleyen muzip otoritesi, Elif’in submissive ruhunu adeta coşturmuştu. Artık hayatlarının her anı, Elif’in bu adanmışlığı en uç noktalarda sergilediği bir ritüele dönüşmüştü.

İşte Elif’in coşan teslimiyet ruhunu, hizmet odaklılığını ve aşağıda konumlanma arzusunu gösteren 15 çarpıcı örnek:

1. Geri Geri Yürüyerek Odadan Çıkma

Hanımım’dan veya Yıldız Hanım’dan yeni bir emir aldığında ya da onların huzurundan ayrılacağı zaman, onlara asla arkasını dönmüyor; saygısından ötürü başı eğik bir şekilde, adeta bir saray görevlisi gibi geri geri adımlarla odadan çıkıyordu.

2. Kapı Eşiğinde Diz Çökerek Karşılama

Gözde’nin evine her gittiğinde ya da onlar eve geldiğinde, kapı açılır açılmaz antredeki parkelerin üzerine diz çöküyor; başını tamamen yere eğerek onların eve adım atmasını bir itaat gösterisiyle bekliyordu.

3. Ayak Ucunda Hazırolda Bekleme

Salonda Gözde ve Yıldız koltukta kahve içip sohbet ederken, Elif asla başka bir koltuğa oturmuyor; onların oturduğu yerin hemen yanındaki halının üzerinde, dizlerinin üzerinde ve elleri önünde birleşik şekilde emir bekliyordu.

4. Her İzin İsteyişinde Ayaklara Kapanma

"Lavaboya gidebilir miyim Hanımım?" veya "Bir şey arz eder misiniz Yıldız Hanım?" diye her soru soruşunda, oturdukları koltuğun önüne kadar gelip diz çöküyor, ellerini onların ayak bileklerine koyarak izin istiyordu.

5. Sabah Terliği ve Ayakkabı Ritüeli

Gözde yatağından kalktığı an, Elif çoktan yatak ucunda diz çökmüş, elinde ev terlikleriyle bekliyor oluyordu. Gözde’nin ayaklarını kendi elleriyle kaldırıp terlikleri giydirmeden güne başlamasına izin vermiyordu.

6. "Hanımım" ve "Yıldız Hanım" İsminin Ev İçinde Yankılanması

Konuşurken kurduğu her cümlenin başına ve sonuna mutlaka "Hanımım" veya "Yıldız Hanım" hitaplarını ekliyor; sıradan bir "Evet" yerine, "Emredersiniz Hanımım" ya da "Nasıl uygun görürseniz Yıldız Hanım" kalıplarını askeri bir disiplinle kullanıyordu.

7. Kusursuz Elbise ve Palto Askılığı Rolü

Dışarıdan eve dönüldüğünde, Gözde ve Yıldız’ın trençkotlarını veya paltolarını çıkarmaları için arkalarında bir heykel gibi dikiliyor; giysileri omuzlarından nazikçe alıp önlerinde hafifçe eğilerek askıya taşımayı en büyük görevi sayıyordu.

8. Masada Ayakta Servis ve Göz Teması Yasağı

Üçü birlikte yemek yerken, Gözde emir vermedikçe masaya oturmuyor; arkalarında elinde sürahi ve servis tabağıyla dikiliyordu. Onların kadehlerini tazelerken gözlerinin içine doğrudan bakmıyor, bakışlarını hep masada tutuyordu.

9. Çöp ve Kirli Sepeti Takibi

Gözde’nin elindeki en ufacık bir kağıt parçasını, bitmiş bir mendili ya da üzerindeki kirli bir kıyafeti gördüğü an, adeta yer çekimini hiçe sayarak fırlıyor; "Müsaadenizle Hanımım, bunu hemen ortadan kaldırmama izin verin," diyerek ayaklarına kapanırcasına o şeyi elinden alıyordu.

10. Araba İçi "Ayna" İtaati

Arabayı sürerken, arka koltukta oturan Gözde ve Yıldız Hanım’ına dikiz aynasından her bakışında başını hafifçe öne eğerek selam veriyor; dikiz aynasını bile onlara olan saygısını ve konumunu hatırlatacak bir araç olarak kullanıyordu.

11. Evdeki Her Eşyanın Düzenini Sorma Mahcubiyeti

Gözde’nin evindeki sehpanın üzerindeki bir derginin yerini değiştireceği zaman bile diz çöküp, "Hanımım, bu dergiyi alt rafa koyma cüretinde bulunabilir miyim, yoksa gözünüzün önünde mi kalmalı?" diye en ince detaya kadar emir ve onay alıyordu.

12. "Haddimi Aşarsam Cezalandırın" Yalvarması

En ufak bir arkadaşlık refleksiyle eski günlerden bahsetmeye kalktığında ya da ses tonu yanlışlıkla normal çıktığında, hatasını anında fark edip Gözde’nin ayak ucuna kapanıyor; "Çok özür dilerim Hanımım, haddimi aştım, lütfen beni cezalandırın, yerimi unuttum," diye yalvarıyordu.

13. Yıldız Hanım’ın El Çantası Taşıyıcılığı

Dışarıda yürüdükleri anlarda, Yıldız’ın elindeki çantayı taşımak için ısrar ediyor; Yıldız çantayı ona uzattığında sanki kutsal bir emanet almış gibi iki eliyle göğsüne bastırarak, onların bir adım arkasından yürüyordu.

14. Telefon Bildirimlerine Anında Çökme

Gruptan ya da Gözde’den şahsi bir mesaj geldiğinde, nerede olursa olsun (evde yalnızken bile) telefonu eline aldığında oturduğu yerden kalkıp dizlerinin üzerine çöküyor, mesajı o şekilde okuyup "Emredersiniz Hanımım" yazıyordu.

15. Temizlik Sonrası "Teftiş" Bekleyişi

Gözde’nin banyosunu diş fırçasıyla temizlemeyi bitirdikten sonra salona dönüyor; Gözde ve Yıldız’ın karşısında, halının üzerinde dizlerinin ve ellerinin üzerinde kapaklanarak, "Hanımım, görevimi tamamladım. Teftiş etmeniz ve eksiklerim için bana haddimi bildirmeniz için hazırım," diyerek mutlak bir teslimiyetle bekliyordu.

servant

çok değişik ve sürükleyici emeğine sağlık dostum

shoelover

Çok ama çok iyi,kalemine,emeğine sağlık...

optikmouse

çok teşekkürler @shoelover @servant @maskelisinek @Manan @Scatlove57
çok vaktimi alıyor, ama yazmadan da duramadım ne yalan söyleyeyim. Sağolun yorumlarınız için.

optikmouse

yazmaya devam ediyorum 1 2 güne 4 5 yeni bölüm gelir. umarım sever okuyanlar.

Femdom26

Eline sağlık heyecanla bekliyoruz harikasın

optikmouse

Aradan geçen aylar, bu üç kadının hayatındaki o gizli dengeyi tamamen kurumsallaştırmıştı. Gözde, artık evinde ve hayatının her alanında sadık, mutlak itaatkar bir hizmetçisi olan bir "Kraliçe" gibi yaşıyordu.

Özgür ruhlu, kurallardan hoşlanmayan o eski Gözde gitmiş; yerini gücü, otoriteyi ve mesafeyi bir kıyafet gibi üzerine kusursuzca dikmiş, bundan da muazzam bir psikolojik doyum alan bir kadın almıştı. Günlük hayatındaki hiçbir ayak işine elini bile sürmüyordu. Evin market alışverişinden faturaların takibine, çizim masasının temizliğinden gardırobunun düzenine kadar her şey Elif’in o adanmış, pürüzsüz organizasyonuyla tıkır tıkır işliyordu.

Yıldız’ın Konuk Otoritesi

Yıldız da bu yeni düzenin keyifli bir parçası olmaya devam ediyordu. Gözde’nin evine her geldiğinde, Elif’in antrede kendisini diz çökerek karşılamasının, montunu huşu içinde almasının ve kendisine "Yıldız Hanım" diye hitap etmesinin tadını çıkarıyordu. Yıldız arada bir bu lüksün ortaklığına katılıyor, Elif’e Gözde’nin gözü önünde küçük görevler veriyor ya da onun o abartılı itaatini muzipçe izliyordu. Ancak bu hayatın asıl hakimi, Elif’in mutlak sahibi artık tamamen Gözde’ydi.

Sert, Mesafeli ve Kusursuz Bir Düzen

Gözde bu güce o kadar alışmıştı ki, Elif’le olan ilişkisindeki o yirmi beş yıllık arkadaşlık tonunu neredeyse tamamen rafa kaldırmıştı. Aralarındaki bağ artık tamamen dikey, sert ve mesafeli bir protokole bağlıydı. Gözde, Elif salondayken onun yüzüne bile bakmadan konuşuyor, emirlerini kısa ve keskin cümlelerle veriyordu.

"Elif, kahvem soğumuş. Dök ve yenisini getir. Bu sefer içine buz koymayı unutursan sonucuna katlanırsın." "Elif, şu dosyaları tasnif et, gözümün önünden kaldır, odalarda dolanıp durma."

Gözde, en ufak bir gecikmede ya da Elif’in heyecanla yaptığı küçük bir hatada onu bol bol, sertçe azarlıyordu. "Sen koskoca şirketi nasıl yönetiyorsun bu kafayla Elif? Bir banyoyu parlatmayı, bir sehpanın tozunu düzgün almayı bile beceremiyorsun. Haddini bil ve işini doğru düzgün yap," diyerek sesini yükselttiğinde, salonda adeta fırtınalar kopuyordu.

İki Tarafın Saf Mutluluğu

Dışarıdan bakan biri için bu durum katlanılmaz görünebilirdi, ancak bu odanın içinde yaşanan şey saf bir psikolojik iyileşmeydi. Gözde bu azarlamaları yaparken, hayatın getirdiği tüm o yaratıcı ve mesleki streslerin ruhundan uçup gittiğini, mutlak bir gücün doruklarında gezindiğini hissediyor ve hayatından inanılmaz bir memnuniyet duyuyordu.

Elif ise... Elif bu sert azarlamaları duydukça, Gözde’nin o mesafeli ve buyurgan ses tonu kulaklarında çınladıkça adeta dünyadaki en huzurlu kadın oluyordu. Hanımım’ının ayak ucunda, aldığı her fırçayla ruhundaki o kurumsal yüklerden arınıyor, bükülmenin ve mutlak olarak birine ait olmanın getirdiği o zihinsel hafiflikle parıldıyordu.

Üç eski dost, toplumsal kalıpların tamamen dışında, birbirlerinin en uç psikolojik ihtiyaçlarını muazzam bir gizlilik, rıza ve sarsılmaz bir güvenle besledikleri bu yeni hayat düzeninde, hayatlarının en tatmin edici ve mutlu dönemini yaşıyorlardı

optikmouse

Gözde, salondaki geniş ve şık tasarım deri koltuğuna tamamen yayılmış, arkasına yaslanmıştı. Kulağında kulaklığı, elinde kahvesiyle büyük bir projede birlikte çalıştığı baş müteahhitle son derece sert, profesyonel ve tavizsiz bir iş görüşmesi yapıyordu. İş hayatındaki o güçlü, ödün vermeyen kadın imajı ses tonundan net bir şekilde okunuyordu.

Ancak o esnada, koltuğun altındaki pufun kenarında, halının üzerinde tamamen bambaşka bir dünya yaşanıyordu. Elif, Hanımım’ının ayak ucunda, adeta törensel bir dikkat ve adanmışlıkla en derin hizmetlerinden birini sunuyordu.

Törensel Hazırlık ve Mutlak Sessizlik

Gözde telefonda, "Hayır Ahmet Bey, o cephe tasarımında tek bir santim bile esneme yapamam, çizim neyse o uygulanacak," diye diklenirken, Elif elinde ılık, aromatik yağlarla dolu özel bir kaseyle çoktan yerini almıştı. Gözde’nin uzun, yorucu bir günün ardından şişen ve yorulan ayaklarını büyük bir huşuyla kasenin içine yerleştirdi.

Elif, Hanımım’ının dikkatini veya telefon konuşmasını en ufak bir sesle bile bölmemek için adeta nefes bile almıyordu. Gözde, telefonda konuşmaya devam ederken ayaklarını tamamen Elif’in o usta, adanmış ellerine bırakmıştı. Bu, aralarında artık kelimelere dökülmeyen, alışılmış bir rutindi.

Adım Adım Kusursuz Hizmet

Gözde telefonda hararetli bir bütçe tartışmasına girdiğinde, Elif ayak bakımının en detaylı aşamalarına geçti:

Ilık Masaj ve Arındırma: Elif, önce Gözde’nin ayaklarını lavanta ve okaliptüs yağlarıyla ovarak yumuşattı. Parmak uçlarıyla Gözde'nin ayak bileklerinden topuklarına kadar olan tüm gerginliği tek tek eritmek ister gibi dairesel hareketler yapıyordu.
Detaylı Tırnak Bakımı: Gelişmiş kitleri ve özel törpüleri çıkaran Elif, Gözde’nin ayak tırnaklarını milimetrik bir özenle şekillendirmeye başladı. En ufak bir pürüz kalmaması için büyüteçli masa lambasını hafifçe yaklaştırıp, Gözde'nin en küçük parmağına kadar her detayı ince ince törpüledi, tırnak etlerini özel yağlarla geriye itti.
Nemlendirme ve Peeling: Ardından, kayısı çekirdeği özlü özel bir peeling ile Gözde’nin ayak tabanlarını, topuklarını pürüzsüzleşene kadar, canını hiç yakmadan dairesel hareketlerle ovdu. En ufak bir sertliğe bile tahammülü yoktu; Hanımım'ın ayakları kusursuz olmalıydı.
Oje ve Cila: Bakımın son aşamasında Elif, Gözde'nin en sevdiği koyu bordo rengi ojeyi aldı. Gözde yukarıda hararetle koordinatları anlatırken, Elif aşağıda nefesini tutmuş, ojenin fırçasını Gözde'nin tırnaklarına taşırmadan, profesyonel bir manikürcüden çok daha büyük bir sadakatle sürüyordu. Üzerine sürdüğü parlatıcı cilayla her tırnak adeta birer mücevher gibi parladı.

İki Dünyanın Muazzam Uyumu

Gözde, telefon konuşmasının sonlarına doğru, "Tamam Ahmet Bey, revize edilmiş planı yarın sabah masamda istiyorum, iyi akşamlar," diyerek hattı kapattı. Telefonu yanına bırakıp başını geriye attığında, Elif çoktan ojelerin kuruması için elinde küçük, şık bir yelpazeyle Gözde'nin ayak ucunda diz çökmüş, hafifçe yelpaze sallayarak bekliyordu. Bakışları her zamanki gibi hiyerarşiye uygun olarak aşağıdaydı.

Gözde, ayaklarındaki o muazzam hafifliği, pürüzsüzlüğü ve Elif’in kendisi için gösterdiği bu olağanüstü, detaylı çabayı süzdü. Yüzüne o alışık olunan mesafeli ama memnun "Hanımım" ifadesini takındı.

"Fena olmamış Elif," dedi Gözde, sesindeki o sert ve buyurgan tonu koruyarak. "Ama sol başparmağın kenarında milimetrik bir kuruluk seziyorum. Bir dahakine oraya daha fazla nemlendirici süreceksin. Şimdi kurumasını bekle, sonra bana içeriden temiz çoraplarımı getir."

Elif, aldığı bu hem onaylayan hem de anında kusur bulan sert emirle birlikte ruhunun en derinlerinde o tarif edilmez mutluluk dalgasını bir kez daha hissetti. Başını daha da çok eğip, "Emredersiniz Hanımım, hemen kurutup çoraplarınızı getireceğim, kusurumu telafi edeceğim," diye fısıldadı. Gözde üstünlüğün ve mutlak hizmetin tadını çıkarırken, Elif bu kusursuz dikey düzenin içinde zihnini tamamen boşaltmış olmanın huzuruyla işine adanmışlıkla devam etti.

optikmouse

Elif, içindeki o teslimiyetçi ruhun coşkusunu ve Gözde Hanım’ına olan adanmışlığını en üst seviyeye taşımak için kurumsal planlama zekasını devreye soktu. Kendi kendine günlerce çalışarak, hayatının her anını mutlak bir itaat ritüeline bağlayacak 100 maddelik bir "İtaat ve Protokol Anayasası" hazırladı.

Amacı, Hanımım dediği kadının önünde sıfır hata ile hareket etmek ve Yıldız Hanım’ın önündeki konumunu sabitlemekti. Elif, hazırladığı bu listeyi şık bir dosya içinde, dizlerinin üzerinde Gözde’nin ayak ucuna kapanarak onayına sundu.

İşte Elif’in kendi elleriyle yazdığı o 100 maddelik liste:

I. Hitap ve Ses Tonu Kuralları

Gözde Hanım’a sadece ve sadece "Hanımım" diye hitap edilecektir.
Yıldız Hanım’a kesinlikle ismiyle hitap edilmeyecek, her zaman "Yıldız Hanım" denilecektir.
Hanımım’ın adı tek başına asla telaffuz edilmeyecektir.
Konuşurken ses tonu her zaman alçak, uysal ve saygılı olacaktır.
Hanımım’ın sözü hiçbir şartta kesilmeyecek, cümleleri bitene kadar nefes bile sessiz alınacaktır.
Her emrin başında ve sonunda "Emredersiniz Hanımım" kalıbı kullanılacaktır.
Hanımım soru sormadıkça veya izin vermedikçe sohbete asla dahil olunmayacaktır.
Hanımım’ın ve Yıldız Hanım’ın yanında asla yüksek sesle gülünmeyecek, sadece tebessüm edilecektir.
Kurumsal hayattaki ünvanlar ev kapısından girildiği an tamamen unutulacaktır.
Hanımım beni azarlarken asla savunma yapılmayacak, sadece "Haklısınız Hanımım, özür dilerim" denilecektir.

II. Göz Teması ve Beden Dili

Hanımım’ın ve Yıldız Hanım’ın gözlerinin içine asla doğrudan ve dik dik bakılmayacaktır.
Bakışlar her zaman onların ayak hizasında veya yerde tutulacaktır.
Hanımım konuşurken baş her zaman hafifçe öne eğik pozisyonda olacaktır.
Odada bulunulduğu sürece eller her zaman ön tarafta, saygıyla birleşik tutulacaktır.
Hanımım’ın karşısında asla bacak bacak üstüne atılmayacak, yayılınmayacaktır.
Görev bitip odadan çıkılacağı zaman asla arkasını dönerek çıkılmayacak, geri geri yürünecektir.
Hanımım’ın ani hareketlerinde veya yerinden kalkışlarında anında hazır ol pozisyonuna geçilecektir.
Yüz ifadesi her zaman mahcup, uysal ve hizmete amade bir teslimiyet içerecektir.
Hanımım’ın yakınından geçerken vücut hafifçe eğilerek saygı duruşu yapılacaktır.
Yıldız Hanım’ın önünde de aynı beden dili kuralları eksiksiz uygulanacaktır.

III. Eve Giriş ve Karşılama Ritüelleri

Hanımım eve geldiğinde, kapı açılır açılmaz antrede diz çökülecektir.
Hanımım’ın adımıyla birlikte baş yere kadar eğilerek karşılama yapılacaktır.
Hanımım’ın ve Yıldız Hanım’ın paltoları/trençkotları arkalarından huşuyla çıkarılacaktır.
Çıkarılan kıyafetler anında askıya asılacak, asla ortalıkta bırakılmayacaktır.
Hanımım’ın ayakkabıları diz çökülerek bizzat çözülecek ve ayaklarından çıkarılacaktır.
Ev terlikleri önceden ısıtılmış olarak Hanımım’ın ayak ucuna yerleştirilecektir.
Aynı ayakkabı ve terlik ritüeli misafir gelen Yıldız Hanım için de yapılacaktır.
Hanımım’ın el çantası iki elle teslim alınacak, incitmeden ait olduğu yere koyulacaktır.
Karşılama esnasında "Hoş geldiniz Hanımım, eviniz emrinize amadedir" denilecektir.
Hanımım salona geçene kadar dizlerin üzerindeki pozisyon bozulmayacaktır.

IV. Salon ve Oturma Düzeni

Salonda bulunulduğu sürece asla koltuklara veya sandalyelere oturulmayacaktır.
Oturma yeri her zaman Hanımım’ın ayak ucundaki halı veya küçük puf olacaktır.
Hanımım uzandığında veya dinlendiğinde, bacaklarının altındaki puf hemen düzeltilecektir.
Salonda boş boş oturulmayacak, her an Hanımım’ın bir ihtiyacı varmış gibi tetikte beklenecektir.
Hanımım’ın sehpasındaki küllük, bardak veya peçete her kullanımda anında temizlenecektir.
Hanımım televizyon izlerken kumanda asla ele alınmayacak, kanal seçimi sorulmayacaktır.
Yıldız Hanım geldiğinde, iki üstün kadının rahatça konuşması için salonun en uzak köşesinde diz çökerek beklenecektir.
Salondaki şömine veya ısıtma her zaman Hanımım’ın ten sıcaklığına göre ayarlanacaktır.
Hanımım’ın okuduğu dergi veya kitaplar bittiği an iki elle teslim alınıp kaldırılacaktır.
İzin verilmedikçe salondaki hiçbir kişisel eşyaya dokunulmayacaktır.

V. Detaylı Ayak ve Cilt Bakımı Ritüelleri

Her cuma akşamı Hanımım’ın ayak bakımı detaylıca yapılacaktır.
Ayak banyosu suyu tam 38 derecede ve lavanta özlü yağlarla hazırlanacaktır.
Hanımım telefonda veya iş toplantısındayken bile ayak bakımı sessizce sürdürülecektir.
Tırnaklar milimetrik olarak törpülenecek ve etleri özel yağlarla temizlenecektir.
Topuklar ve ayak tabanları pürüzsüz olana kadar peeling ile ovulacaktır.
Ojeler sürülürken milimetrik taşırma yapılmayacak, fırça büyük bir dikkatle kullanılacaktır.
Ojelerin kuruması için el yelpazesiyle ayak ucunda beklenerek yelpaze yapılacaktır.
Bakım bittiğinde Hanımım’ın temiz çorapları diz çökerek ayaklarına giydirilecektir.
Hanımım’ın yorulduğu günlerde el ve omuz masajı emir beklemeden teklif edilecektir.
Masaj esnasında Hanımım’ın canını yakacak en ufak sert bir hareketten kaçınılacaktır.

VI. Mutfak, Yemek ve Servis Kuralları

Yemekler her zaman Hanımım’ın en sevdiği menülere göre, tam saatinde pişirilecektir.
Masa düzeni kusursuz, örtüler lekesiz ve ütülü olacaktır.
Hanımım ve Yıldız Hanım masaya oturmadan önce sandalyeleri arkalarından çekilerek buyur edilecektir.
Servis her zaman sol taraftan yapılacak ve tabaklar yavaşça bırakılacaktır.
Hanımım yemek yerken arkasında el pençe divan şeklinde beklenecektir.
Hanımım’ın kadehinden her yudum alındığında, şarap veya su anında tamamlanacaktır.
Masadaki boşalan meze tabakları Hanımım talimat vermeden anında tazelenecektir.
Hanımım "Otur" demedikçe masaya kesinlikle oturulmayacak, yemek yenmeyecektir.
Yemek bittiğinde tabaklar masada bekletilmeden hızla mutfağa taşınacaktır.
Mutfakta en ufak bir bulaşık veya dağınıklık bırakılmadan her yer pırıl pırıl yapılacaktır.

VII. Temizlik ve Ev İşleri Standartları

Evin temizliği Hanımım’ın yüksek standartlarına uygun olarak her gün yapılacaktır.
Haftada iki kez tuvalet ve banyo fayansları, klozetin arkası diş fırçasıyla ovulacaktır.
Hanımım’ın yatak çarşafları her üç günde bir gergin ve kusursuz şekilde değiştirilecektir.
Gardıroptaki kıyafetler renklerine ve türlerine göre milimetrik olarak hizalanacaktır.
Hanımım’ın kuru temizleme işleri gün sektirilmeden takip edilecek ve askıda getirilecektir.
Evde tek bir toz zerresi veya saç teli bırakılmaması için günde iki kez süpürge açılacaktır.
Aynalar ve camlar lekesiz, parmak izsiz olacaktır.
Temizlik bitiminde Hanımım’ın teftiş etmesi için kapıda diz çökerek hazır beklenecektir.
Teftişte bulunan eksikler için Hanımım’a minnetle teşekkür edilip anında düzeltilecektir.
Hanımım’ın çalışma masası ve çizim aletleri strictly onun istediği düzende korunacaktır.

VIII. Yıldız Hanım’ın Önündeki Protokol

Yıldız Hanım eve geldiğinde, Hanımım’a gösterilen saygının aynısı ona da gösterilecektir.
Yıldız Hanım’ın önünde asla Hanımım ile eski arkadaşlık diliyle konuşulmayacaktır.
Yıldız Hanım’ın verdiği tüm ara emirler, Hanımım’ın emriymiş gibi anında yerine getirilecektir.
Yıldız Hanım’ın şakalarına veya azarlarına karşı mutlak bir itaatle boyun eğilecektir.
Yıldız Hanım arabadayken ön koltuğa kesinlikle oturulmayacak, o arkada Hanımım’ın yanında olacaktır.
Yıldız Hanım’ın çantası, montu ve eşyaları her zaman el üstünde taşınacaktır.
Yıldız Hanım "Haddini bil" dediğinde anında ayak ucuna kapanarak özür dilenecektir.
İki üstün kadın konuşurken odada bir gölge gibi sessiz kalınacaktır.
Yıldız Hanım’ın odası, havluları ve ikramları o eve gelmeden saatler önce hazır edilecektir.
Yıldız Hanım’ın her ziyareti sonrasında evdeki konforu için kendisine gruptan teşekkür mesajı atılacaktır.

IX. WhatsApp Grubu ve Dijital İletişim

WhatsApp grubundan yazarken Hanımım’a asla "Gözde" denmeyecek, "Hanımım" yazılacaktır.
Yıldız Hanım’a grupta her zaman "Yıldız Hanım" olarak hitap edilecektir.
Hanımım’dan gelen mesajlara maksimum 30 saniye içinde, "Emredersiniz Hanımım" diye yanıt verilecektir.
Grupta asla gereksiz samimiyet içeren emojiler kullanılmayacaktır (sadece mahcubiyet içerenler hariç).
Hanımım gruptan azarladığında anında uzun ve detaylı bir özür metni yazılacaktır.
Hanımım’ın dijital emirleri yazılı birer kanun olarak kabul edilecektir.
Hanımım "vazgeçtim" veya "bekle" dediğinde araba içinde veya bulunulan yerde hareket etmeden beklenecektir.
Yıldız Hanım gruptan durumu kaşıdığında asla üste çıkılmayacak, boyun eğilecektir.
Gruptaki profil resmi veya durum bilgisi Hanımım’ın onayladığı şekilde sade olacaktır.
Hanımım’dan gelen her bildirim, hayatın en öncelikli işi sayılacaktır.

X. Genel Davranış, Dış Mekan ve Sadakat Kuralları

Dışarıda, ormanda veya restoranda Hanımım’ın ayakkabı bağcığı çözüldüğü an saniyeler içinde yere çöküp bağlanacaktır.
Hava soğuk olduğunda Hanımım ve Yıldız Hanım sıcakta bekleyecek, araba önden gidip ısıtılacaktır.
Topluluk içinde Hanımım sertçe bozduğunda veya had bildirdiğinde yüz asılmayacak, minnetle baş eğilecektir.
Hanımım’ın çantası veya poşetleri dışarıda her zaman Elif tarafından taşınacaktır.
Restoranda garsonlardan önce Hanımım’ın ve Yıldız Hanım’ın istekleri kollanacaktır.
Dışarıdayken Hanımım’ın bir adım arkasından yürünecek, asla hizasına geçilmeyecektir.
Hanımım’ın hayatını kolaylaştırmak için her gün "Bugün benim için bir emir veya görev var mı Hanımım?" diye sorulacaktır.
Kurumsal hayattaki tüm stres ve yorgunluk, Hanımım’ın ayak ucunda bir ödül gibi eritilecektir.
Hanımım’ın üstünlüğü ve Yıldız Hanım’ın otoritesi altındaki bu hiyerarşik konum her gün şükranla kabul edilecektir.
Bu 100 maddelik anayasaya mutlak bir sadakatle uyulacak, Hanımım’ın tek bir kelimesiyle pervane oluncaktır.

optikmouse

Elif’in Ankara’da yaşayan yaşlı annesinin ani rahatsızlığı, üç arkadaşın aylardır tıkır tıkır işleyen o gizli, dikey dünyasında mecburi bir duraklamaya neden oldu. Telefonu aldığında eli ayağı titreyen Elif, kurumsal zırhını çoktan unuttuğu için hemen Gözde’nin evine koştu. Antrede her zamanki gibi dizlerinin üzerine çöktü ama bu kez gözlerinde derin bir endişe vardı.

"Hanımım... Çok özür dilerim, yerimi sarsmak istemem ama annem aniden rahatsızlanmış. İzniniz olursa, bir hafta boyunca Ankara’da onun yanında kalabilir miyim? Emrettiğiniz hiçbir görevi aksatmak istemezdim ama..." diye fısıldadı, başı önde.

Gözde, Elif’in bu gerçek insani telaşını gördüğü an o soğuk, mesafeli "Hanımım" maskesini saniyeler içinde indirdi. Özgür ruhunun altındaki o kocaman, şefkatli kalbi devreye girmişti. Elif’i hemen omuzlarından tutup kaldırdı, sarıldı.

"Saçmalama Elif, ne izni, ne görevi? Hemen toparlan ve git. Annen her şeyden önemli. Ben Yıldız’la da konuşurum, aklın burada kalmasın. Sonsuz iznin var, ne zaman iyi olursa o zaman dönersin," dedi büyük bir anlayışla.

Ancak bu bir haftalık ayrılık, ikisinin de beklemediği devasa bir psikolojik boşluğu beraberinde getirecekti.

Elif’in Büyük Boşluğu

Ankara’daki hastane odasında, annesinin baş ucunda bekleyen Elif için günler adeta bir işkenceye dönüşmüştü. Annesi iyileşiyordu, hayati tehlikesi yoktu ama Elif’in ruhu bomboştu. Aylardır Gözde’nin sert emirleriyle, yönlendirmeleriyle zihnini tamamen sıfırlamaya, o ağır sorumluluklardan kaçıp teslimiyetin huzuruna sığınmaya öyle alışmıştı ki... Şimdi yeniden her şeye tek başına karar vermek, taksi çağırmak, doktorlarla konuşmak, kurumsal maillere cevap vermek zorunda kalmak onu feci şekilde yoruyordu.

Geceleri hastane koltuğunda otururken içten içe Gözde’nin o buz gibi sesini, "Elif, çabuk ol!", "Hadisizliğini cezasını ödeyeceksin" deyişlerini özlüyordu. WhatsApp grubuna girip eski mesajları okuyor, Hanımım’ın otoritesinin altında ezildiği o güvenli limanı deli gibi arıyordu. Bir haftada ruhu adeta kurumuş, Gözde’nin ayak ucundaki o huzurlu küçülmenin hayatındaki en büyük kıymet olduğunu çok daha derinden anlamıştı.

Gözde’nin Dağılan Düzeni

İstanbul’da kalan Gözde için de durum hiç kolay değildi. Elif gittikten sonraki ilk iki gün "Oh be, biraz yalnız kaldım" diye düşünse de, üçüncü gün gerçekle yüzleşti. Ev darmadağın olmaya başlamıştı. Çizim masasının üzerindeki kahve bardakları birikiyor, kuru temizlemeden alınması gereken ipek elbiseler bekliyor, faturalar gözüne batıyordu.

Gözde, aylardır Elif’in o adanmış pervaneliği sayesinde hayatta hiçbir ayak işine elini sürmemeye o kadar alışmıştı ki, şimdi kendi çöpünü atmak bile ona dünyanın en ağır yükü gibi geliyordu. Ama asıl eksiklik fiziksel işler değildi. Gözde, salondaki o büyük deri koltuğa oturduğunda ayak ucundaki o boşluğa bakıyor ve içindeki o hükmetme, yönlendirme arzusunun ne kadar yalnız kaldığını hissediyordu. Telefonda müteahhitleri azarlamak ona yetmiyordu; Elif’in o saf, adanmış, saygılı teslimiyeti karşısında hissettiği o muazzam ego tatminini ve gücü özlemişti. Gözde, Elif’in hayatındaki varlığının ve kendisine sunduğu o krallığın kıymetini ilk kez bu kadar net anlıyordu.

Yıldız’ın Tespiti

Hafta ortası Yıldız, Gözde’nin evine uğradığında manzarayı gördü. Gözde koltukta somurtarak oturuyor, salondaki sehpaların üzerinde tozlar birikiyordu. Yıldız kahkahayı bastı:

"Kızım, Gözdem... Ne bu halin? Karalar bağlamışsın resmen. Bizim sadık hizmetçi gidince elin ayağın felç olmuş."

Gözde oflayarak arkasına yaslandı: "Valla Yıldız, hiç sorma. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Evin bereketi kaçtı resmen. Elif’in o 'Emredersiniz Hanımım' deyişini, etrafımda sessizce pervane oluşunu öyle özledim ki... Meğer hayatımın ne büyük bir lüksü haline gelmiş."

Yıldız gülümsedi, kadehini kaldırdı: "E o zaman dua et annesi çabuk iyileşsin. Çünkü bence Elif de orada 'Hanımım bana bir emir verse de yapsam' diye kıvranıyordur. Bu bir hafta ikinize de yaradı, birbirinizin kıymetini çok iyi anladınız."

İki eski dost, Elif’in dönüşünü ve o muazzam dikey hiyerarşinin yeniden, çok daha güçlü bir tutkuyla başlayacağı o günü sabırsızlıkla beklemeye koyuldular.

optikmouse

Yıldız o gece Gözde’nin evinden çıkıp kendi dairesine döndüğünde, içindeki o her zamanki neşeli, fırlama hava yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Trençkotunu asıp mutfağa geçti, kendine sakinleştirici bir bitki çayı doldurdu ve salonundaki geniş pencereden şehrin ışıklarına baktı.

Zihni tamamen Gözde ve Elif’le doluydu. Ama bu kez Elif’in o sevimli yalakalıklarını düşünüp gülmüyordu. Aklı Gözde’de kalmıştı.

"Ben Ne Yaptım?"

Yıldız çayından bir yudum alırken arkasına yaslandı ve her şeyin başladığı o ilk geceyi hatırladı. Elif’in o mahcup itirafını, Gözde’nin tamamen şakayla karışık attığı o ilk pası... Ve en çok da kendisinin o durumu nasıl kaşıdığını düşündü. WhatsApp grubunda attığı mesajları, ormandaki o baskın yönlendirmelerini, restoranda Gözde’yi "Hadi kızım, haddini bildir, az bile yaptın" diyerek nasıl gaza getirdiğini tek tek tarttı zihninde.

"Ben başlattım," diye fısıldadı kendi kendine. "Gözde’yi bu işin içine, bu Dominant rolünün tam göbeğine biraz da ben ittim."

Asalet ve Yalnızlık

Yıldız, yirmi beş yıldır Gözde’nin her halini bilirdi. Gözde özgür ruhluydu, kimseye müdanası yoktu, evet; ama aynı zamanda doğuştan gelen, her ortamda fark edilen muazzam bir asaleti ve zarafeti vardı. Bu oyunda da o asaletini hiç bozmamış, Elif’in o yoğun teslimiyet arzusunu yönetirken adeta gerçek bir Kraliçe gibi durmuştu.

Ama Yıldız bu akşam Gözde’nin gözlerinde başka bir şey görmüştü: Zorlanma.

Gözde bu güce, bu lükse, Elif’in etrafında kul köle olmasına çok alışmıştı, orası kesindi. Ama Elif gidince, o asil ve güçlü Kraliçe tahtında yapayalnız ve eli kolu bağlı kalmıştı. Hayatındaki en ufak bir ayak işini bile yapamayacak kadar o dikey hiyerarşinin esiri olmuştu. Gözde, kurduğu o sert ve mesafeli otoritenin ağırlığı altında aslında gizliden gizliye eziliyor muydu? Elif’e karşı sürekli o mesafeli, sert ve azarlayan kadını oynamak, yirmi beş yıllık arkadaşını sürekli aşağıda tutmak Gözde’nin o özgür ruhunu yormaya mı başlamıştı?

O Tehlikeli "Acaba?"

Yıldız kupayı masaya bırakırken yatağına doğru yürüdü ama kafasındaki o tehlikeli soru işaretleri bir türlü susmuyordu.

"Acaba?" dedi içinden, gözlerini tavana dikerek. "Acaba bu oyun üçümüzün arasındaki dengeyi sandığımdan daha mı çok bozdu? Elif kendi dünyasında mutlu, teslim olmanın hafifliğini yaşıyor... Ama Gözde? Gözde gerçekten göründüğü kadar güçlü mü bu rolde, yoksa sırf Elif mutlu olsun ve ben bu durumu eğlenceli buluyorum diye o asil omuzlarına taşımak zorunda olmadığı bir yük mü bindirdi?"

Ve en can alıcı, en gizemli "acaba" tam o an kalbine düştü: "Acaba Elif döndüğünde, Gözde’nin bu zorlandığını ve aslında o mutlak gücün altında ne kadar yalnız kaldığını fark edersem... Bu oyuna müdahale etmeli miyim? Yoksa... Yoksa.. Dur böyle şeyler düşünme Yıldız"

Yıldız, kendi zihninin derinliklerinde uyanan bu yeni, oyunbaz ve hafifçe sub düşünceyle ürperdi. Üç arkadaşın arasındaki o güvenli oyun, Yıldız’ın bu içsel sorgulamasıyla birlikte, Elif’in Ankara’dan dönüşünde çok daha karmaşık ve heyecan verici bir viraja girmek üzereydi.

optikmouse

Yıldız, kafasındaki o yoğun sorgulamaların ardından iki gün sonra tekrar Gözde’nin evinin zilini çaldı. Amacı hem arkadaşına yoldaşlık etmek hem de kafasındaki o "Acaba?" sorularının cevabını yerinde gözlemlemekti. Gözde kapıyı açtığında üzerinde rahat bir eşofman vardı ama yüzünde hâlâ Elif’in yokluğunun verdiği o gergin, iş yapmaktan hoşlanmayan ifade okunuyordu.

İki arkadaş salona geçip her zamanki gibi şaraplarını açtılar ve koltuğa yerleştiler. Sohbet normal bir şekilde başladı; projelerden, Ankara’dan gelen son haberlerden konuşuyorlardı. Ancak dakikalar ilerledikçe, Yıldız’ın radarları tamamen açıldı.

Farkında Olmadan Çıkan Emirler

Gözde, aylardır Elif’e mutlak bir hükümdar gibi emir vermeye, ev içinde sürekli komut tabanlı konuşmaya o kadar alışmıştı ki, bu dil artık onun hücrelerine işlemişti. Elif’in yokluğunda bu baskılanmış yönlendirme arzusu, salonda yan yana oturduğu yirmi beş yıllık dengi olan Yıldız’a karşı sızmaya başladı. Hem de Gözde bunun tamamen bilincinde bile değildi.

Sohbetin bir yerinde Gözde, gözünü televizyondan ayırmadan elindeki boş kadehi Yıldız’a doğru uzattı: "Yıldız, şarabı tazele. Az koyma."

Yıldız bir an duraksadı. Normalde "Kızım bardağını uzatsana, doldurayım" denirdi. Ama Gözde resmen direktif vermişti. Yıldız bozuntuya vermedi, kalktı ve kadehi doldurdu.

Birkaç dakika sonra Gözde elini şıklatarak sehpayı işaret etti: "Şu yanındaki kraker kutusunu bana uzat. Önüme koy, uzanamıyorum."

Yıldız yine sustu. İçindeki o oyunbaz zeka, durumu analiz etmek için adeta pusuda bekliyordu. Gözde’nin farkında olmadan kurduğu cümlelerin neredeyse tamamı emir kipiyle bitiyordu: "Işığı kapat, gözümü alıyor." "Müziğin sesini kıs, kafam şişti." "Telefonumu şarjdan çıkar, getir."

Dehşet Verici Keşif: Yıldız’ın İtaati

Yıldız, salonun ortasında durmuş Gözde’nin şarj olan telefonunu ona doğru götürürken aniden içinde bir şeylerin sarsıldığını hissetti. Sırtından aşağı soğuk bir ter damlası indi.

"Bir dakika," dedi içinden Yıldız. "Ben ne yapıyorum?"

Fark ettiği şey sadece Gözde’nin bir diktatöre dönüşmüş olması değildi; asıl dehşet verici olan, kendisinin de ne dese harfiyen ve sorgulamaksızın yapıyor oluşuydu. Gözde "Tazele" demişti, doldurmuştu; "Uzat" demişti, uzatmıştı; "Getir" demişti, işte şu an elinde telefonla ona doğru yürüyordu.

Elif’in aylardır salonda yarattığı o yoğun submissive enerji, Gözde’yi öyle bir Dominant haline getirmişti ki, Gözde’nin aurası artık sadece Elif’i değil, odadaki herkesi, yani Yıldız’ı bile fark ettirmeden altına alıyordu. Gözde’nin doğuştan gelen o muazzam, asil otoritesi, Elif’in eğitimiyle birleşip devasa bir güce dönüşmüştü. Ve Yıldız, bu gücün karşısında farkında olmadan tıpkı Elif gibi uysallaşmış, onun ayak işlerini yaparken bulmuştu kendini.

Güç Dengeleri Sarsılıyor

Yıldız telefonu Gözde’nin eline uzatırken, Gözde yüzüne bile bakmadan, teşekkür bile etmeden telefonu aldı ve "Tamam, geç otur şimdi," dedi.

Yıldız koltuğa yavaşça otururken kalbi hızla çarpmaya başladı. Kafasındaki o "Acaba Gözde zorlanıyor mu, ipleri elime almalı mıyım?" düşüncesi tamamen yön değiştirmişti. Gözde zorlanmıyordu; aksine, o mutlak güç Gözde’yi o kadar büyütmüştü ki, Yıldız’ı bile kendi dikey hiyerarşisinin içine çekmeye başlamıştı.

Yıldız şarap kadehini kavradı, gözlerini Gözde’nin o mağrur, her şeyi doğal bir hakmış gibi kabul eden asil yüzüne dikti. İçindeki o fırlama ruh, bu yeni tehlikeli durum karşısında ne yapacağını düşünüyordu: Bu tatlı itaatin akıntısına kapılıp Gözde’nin ikinci hizmetkarı mı olacaktı, yoksa bu gidişata dur deyip krallığı sarsacak bir hamle mi yapacaktı? Oyun, Elif daha Ankara’dan dönmeden, İstanbul’daki bu salonda çok daha tehlikeli ve çekici bir boyuta evriliyordu.

optikmouse

Yıldız, kendi dairesinin kapısını kapatıp sırtını ahşap yüzeye yasladığında kalbi sanki göğüs kafesinden fırlayacak gibi çarpıyordu. Evin içi zifiri karanlıktı ama o ışığı açmaya cesaret edemedi. Nefes nefeseydi, sanki dünyanın en büyük suçunu işlemiş gibi elleri titriyordu.

Gözde... O gerçekten hiçbir şeyin farkında değildi. Salonda öylece oturmuş, Elif’e emir vermeye alışmış o doğal, asil ve umursamaz tavrıyla Yıldız’ı parmağında oynatmıştı. Yıldız ise o sarsıcı auranın karşısında adeta büyülenmiş, o otoriter akıntıya kapılıp gitmişti. Gözde'nin o mesafeli, buyurgan sesi Yıldız’ın zihninde bir melodi gibi dönüp duruyordu: "Telefonu getir... Şarabı tazele... Geç otur şimdi."

Yıldız, hayatı boyunca her şeyi tiye alan, kurallarla dalga geçen o kadın, o salonda Gözde’nin karşısında tamamen uysallaştığını hissettiği an içten içe öyle bir haz ve hayranlık duymuştu ki, bundan neredeyse utanıyordu.

Ve sonra, çıkarken yapmıştı o çılgınlığı...

Çantadaki Gizli Emanet

Gözde duşa girdiğinde, Yıldız salonda yalnız kalmıştı. Koltuğun kenarında, Gözde’nin gün boyu ayağında olan ve duşa girmeden önce umursamazca oraya fırlattığı o beyaz spor çoraplarını görmüştü. O an mantığı tamamen devre dışı kalmış, sanki gizli bir el ona komut veriyormüş gibi çoraplardan birini kaptığı gibi şık deri çantasının en dip gözüne tıkıştırmıştı. Gözde duştan çıktığında hiçbir şey olmamış gibi vedalaşmış, arabasına binip evine dönmüştü.

Şimdi kendi salonunun ortasındaydı. "Ben ne yaptım? Kendime inanamıyorum... Ben ne ara bu hale geldim?" diye fısıldadı karanlığa doğru. Yirmi beş yıllık arkadaşı, dengi olan kadının çorabını çalmıştı. Tıpkı Elif’in o adanmış, submissive ruh hali gibi, Gözde’nin kokusunu, onun otoritesinin bir parçasını kendi evine taşımıştı.

İtaatin İlk Kokusu

Yıldız yavaşça yatak odasına geçti, abajurun loş ışığını yaktı. Çantasını yatağın üzerine bıraktı. Fermuarı açarken ellerinin titremesine engel olamıyordu. Parmakları çantanın dibine indi ve o yumuşak, hafifçe nemli kumaşı kavradı.

Çorabı çantadan çıkarttı.

Avucunun içindeki o beyaz spor çoraba bakarken yutkundu. Bu sıradan bir pamuklu kumaş değildi; bu, onu farkında olmadan parmağında oynatan, tek bir emriyle salonda fır dönmesini sağlayan o asil Kraliçe’nin, Gözde’nin bastığı, giydiği şeydi. Elif’in aylardır neden bu hiyerarşi için deli olduğunu, neden Gözde'nin ayak ucunda küçülürken dünyanın en mutlu kadınına dönüştüğünü şimdi ilk kez, tüm hücreleriyle anlıyordu. Dominant bir güce teslim olmak, o asalet karşısında iradesini kaybetmek inanılmaz derecede çekici ve hafifleticiydi.

Yıldız çorabı yavaşça burnuna doğru yaklaştırdı. Gözde’nin o her zamanki pahalı parfümünün kokusu, hafif bir ten kokusuyla birleşmişti. Gözlerini kapattı. İçindeki o alaycı, her şeyi yönetmek isteyen Yıldız tamamen susmuştu.

"Elif haklıymış..." diye fısıldadı Yıldız, çorabı göğsüne doğru bastırırken. "Onun altında ezilmek... Gerçekten bir uyuşturucu gibi."

Yıldız, yatağın kenarına dizlerinin üzerine çöktü. Elif Ankara’daydı ama İstanbul’daki hiyerarşi artık iki kişilik değil, üç kişilik bir teslimiyet sarmalına doğru sürükleniyordu. Ve Yıldız, Gözde’nin bu durumdan hâlâ haberi yokken, bu gizli itaatin tadını kendi dünyasında nasıl çıkaracağını düşünmeye başladı.

optikmouse

Yıldız, yatağının kenarında elinde Gözde’nin çorabıyla geçirdiği o sarsıcı gecenin sabahında, içindeki o yoğun teslimiyet hissini ve suçluluk duygusunu bastırmak için mantıklı bir çıkış yolu aradı. Zihni deli gibi dönüyordu. Gözde’nin aurasından o kadar etkilenmişti ki, ona tekrar yaklaşmak, onun etrafında olmak istiyordu. Ama yirmi beş yıllık "denk arkadaş" kimliğini bir anda bırakıp Gözde’nin önünde eğilemezdi; bunun için bir bahaneye, zihnini rahatlatacak bir meşruiyete ihtiyacı vardı.

Telefonunu aldı ve Ankara’daki Elif’i aradı.

Ankara Hattında Telaş ve Yalvarış

Elif telefonu "Yıldız Hanım! Bir sorun mu var, Hanımım iyi mi?" diye nefes nefese açtı. Sesindeki o köklü sadakat, kilometrelerce öteden bile hissediliyordu.

Yıldız, ses tonuna hafifçe endişeli ve korumacı bir hava vererek konuşmaya başladı: "Elifçim, sakin ol, kötü bir şey yok. Ama Gözde’nin yanındaydım dün... Kızım, Gözde gerçekten çok zorlanıyor. Biliyorsun, o tüm asaletiyle, o mağrur duruşuyla hayatta hiçbir ayak işini yapmaz, yapamaz. Ev darmadağın olmaya başlamış, düzeni bozulmuş. Ama o asil duruşundan ödün vermemek için elinden geleni yapıyor, çaktırmamaya çalışıyor. Yine de ben onun ne kadar yorulduğunu, o mutlak gücün altında nasıl tek başına kaldığını gördüm."

Yıldız’ın bu sözleri, Elif’in o adanmış sub ruhunda adeta bir atom bombası etkisi yarattı. Hanımım’ının zorlanması, onun düzeninin bozulması Elif için dünyadaki en büyük felaket senaryosuydu. Telefonda Elif’in hıçkırıkları ve telaşlı sesi yankılanmaya başladı:

"Yıldız Hanım, ne olursunuz yalvarırım size... Hanımımın yanında olun! Ben gelemiyorum, annem bırakamıyorum henüz. Ne olur onun her ihtiyacına siz koşun. O hiçbir işe elini sürmemeli, o bizim Hanımımız. Eğer bir şeye ihtiyacı varsa, ayak işi varsa, canı sıkılıyorsa ne olur siz onun önünde pervane olun Yıldız Hanım! Size yalvarıyorum, onun o asil elleri hiçbir şeye değmesin, benim yokluğumu hissettirmeyin ona!"

Yıldız’ın Tehlikeli Meşruiyeti

Yıldız, Elif’in bu çaresiz ve adanmış yalvarışlarını dinlerken yüzünde gizemli, karanlık bir gülümseme belirdi. Aradığı o kusursuz bahane, tam da altın tepside sunulmuştu.

"Tamam Elifçim, tamam sakin ol," dedi Yıldız, sesindeki o heyecanı gizleyerek. "Sen hiç merak etme. Madem bu kadar yalvarıyorsun, madem onun konforu senin için bu kadar önemli... Ben Gözde’yle ilgilenirim. Onun düzenini korur, isteklerini yerine getiririm. Sen annene odaklan."

Telefonu kapattığında Yıldız’ın kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Artık Gözde’ye yaklaşırken, onun emirlerini harfiyen yerine getirirken ya da onun o ezici asaletinin altında uysallaşırken suçluluk duymayacaktı. Kendine şu yalanı söyleyebilirdi: "Ben bunu kendim için yapmıyorum. Elif bana yalvardı, Elif’in ricası ve Hanımım’ın konforu için oradayım."

Bu sahte ama inanılmaz derecede rahatlatıcı meşruiyetle Yıldız, çantasını kaptığı gibi tekrar Gözde’nin evine doğru yola çıktı. Elif’in sadakati üzerinden kendine kurduğu bu oyunla, Gözde’nin o farkında olmadan hükmeden aurasına kendini tamamen teslim etmeye hazırdı.

optikmouse

Yıldız, Elif’ten aldığı o "meşru" yalvarış görevinden sonra kalbi pır pır ederek Gözde’nin evinin kapısına vardı. İçindeki o alaycı, her şeyi tiye alan kadın artık tamamen geride kalmıştı; yerine, Gözde’nin o muazzam asaletinin altında ezilmek için can atan, itaatkar bir ruh gelmişti.

Kapı açıldığında Gözde şık bir takım elbise giymiş, çantasını hazırlamış, dışarı çıkmak üzereydi. Elif’in yokluğunda kendi işini kendi görmek zorunda kalmanın verdiği o mağrur ve hafif gergin havası üzerindeydi.

"Aaa, Yıldız? Hayırdır, habersiz geldin?" dedi Gözde, sesindeki o doğal, mesafeli tonla.

Yıldız yutkundu, içeri adım atarken elindeki bilgisayar çantasını gösterdi: "Gözdem, sorma... Benim çok önemli bir online toplantım var ama ofistekiler rahat bırakmıyor. Evde de internet kesik. Dedim Gözde’ye sığınayım, o işteyken ben salonda sessizce çalışırım. Tabii eğer çıkıyorsan ve sakıncası yoksa..."

Gözde, Elif’in yokluğunda ev işleriyle uğraşmaktan zaten nefret ettiği için Yıldız’ın evde kalmasını hiç umursamadı. Hatta içten içe, evin bir şekilde canlı kalması hoşuna gitmişti. o her zamanki buyurgan, umursamaz edasıyla anahtarı sehpaya bıraktı:

"Tabii tabii, kalabilirsin, ne sakıncası olacak. Ben akşama doğru dönerim ancak. Çıkarken kapıyı çekersin," dedi ve o asil topuk tıkırtılarıyla evden çıkıp gitti.

Gizli İbadet: Dip Köşe Temizlik

Dış kapının kapanma sesi koridorda yankılandığı an, Yıldız salonda yalnız kaldı. Bilgisayar çantasını bir kenara fırlattı. Online toplantı falan tamamen yalandı; içindeki o coşan teslimiyet ruhu, Elif’in aylardır bu evde bulduğu o arınmayı deli gibi yaşamak istiyorsa tek bir şeye odaklanmıştı: Bu evi temizlemek. Gözde’nin bastığı, dokunduğu her yeri elleriyle parlatmak istiyordu ama bunu Gözde’ye asla söyleyemezdi, çünkü henüz o "denk arkadaş" zırhını tamamen yırtıp atmaya cesareti yoktu.

Hızla banyoya koştu. Elif’in o 100 maddelik anayasada bahsettiği tüm temizlik malzemelerini tek tek buldu. Üzerindeki şık kıyafetleri umursamadan dizlerinin üzerine çöktü ve işe koyuldu.

Salon ve Çizim Masası: Gözde'nin projesini çizdiği masanın üzerindeki kahve lekelerini, parmak izlerini özel bezlerle milimetrik olarak sildi. Onun dokunduğu her cetveli, her kalemi adeta kutsal birer emanet gibi yerine yerleştirdi.
Mutfak ve Kadehler: Akşamdan kalan şarap kadehlerini, Gözde'nin dudak izinin değdiği yerleri büyük bir huşuyla, parlatana kadar yıkadı.
Banyo Fayansları: Elif'in maddelerini hatırlayarak, klozetin arkasını ve musluk kenarlarını titizlikle ovdu. Gözde'nin evinin kusursuz olması için parmakları su toplamana kadar çalıştı.

Bastığı Yerleri Öpe Öpe Bir Hal Olmak

Ancak Yıldız’ın içindeki o submissive kırılma, temizliğin son aşamasında, koridordaki ve salondaki o pırıl pırıl parlayan parkeleri silerken yaşandı.

Dizlerinin üzerinde, elinde bezle yerleri silerken, Gözde’nin sabah evden çıkarken topuklu ayakkabılarıyla bastığı antre zeminine baktı. İçindeki o muazzam hayranlık ve itaat duygusu öyle bir noktaya ulaştı ki, Yıldız daha fazla dayanamadı. Bezini yere bıraktı.

Yüzünü, o pırıl pırıl yaptığı soğuk parkelere tamamen yapıştırdı. Gözde’nin, o hayran olduğu, kendisini farkında olmadan parmağında oynatan kadının bastığı yerleri tek tek, deli gibi öpmeye başladı. Antreden salona kadar, Gözde'nin ev içinde yürüdüğü her adımı, onun bastığı her noktayı dudaklarıyla takip etti. Her öpücükte, içindeki o kibirli, her şeyi yöneten Yıldız’ın biraz daha eridiğini, Gözde’nin mutlak otoritesine biraz daha köle olduğunu hissediyor ve bu gizli itaatin getirdiği muazzam, günahkar hazla nefesi kesiliyordu. Yerleri öpe öpe, Gözde'nin kokusunu içine çeke çeke adeta bir hal olmuştu.

Habersiz Kraliçe

Tüm bu esnada Gözde, şantiyede ve ofiste her şeyden habersiz, toplantıdan toplantıya koşuyordu. Müteahhitlere emirler yağdırıyor, çizimlerini savunuyor, her zamanki o ulaşılmaz, asil ve güçlü iş kadını imajıyla etrafındakileri büyülüyordu. Evinde, yirmi beş yıllık en yakın arkadaşının kendi bastığı yerleri öperek evi köle gibi temizlediğinden, Elif’ten boşalan o itaat tahtına Yıldız’ın çoktan gizlice kurulduğundan tamamen habersizdi.

Akşam eve döndüğünde onu bekleyen o kusursuz temizliğin arkasındaki gizemi ve Yıldız’ın gözlerindeki o yeni, uysal parıltıyı keşfettiğinde neler olacağını ise henüz ikisi de tahmin bile edemiyordu.

optikmouse

Yıldız, parkeleri öperek bitirdiği o yoğun ve sarsıcı temizlik ayininin ardından dizlerinin üzerindeki tozları silkeleyerek ayağa kalktı. Ev pırıl pırıldı; banyodan koridora kadar her yer Elif’in o meşhur düzenindeki gibi mis kokuyordu. Tam o an içindeki o eski, rasyonel Yıldız bir anlığına geri sarsıldı. "Ben ne yapıyorum? Gözde bu halimi görse ne der?" korkusu ve henüz o "denk arkadaş" maskesini tamamen düşürme cesaretinin olmaması yüzünden panikledi. Bilgisayar çantasını kaptığı gibi, geride hiçbir iz bırakmadan aceleyle evden çıkıp kendi dairesine kaçtı.

Akşamüstü Gözde, yorucu bir şantiye gününün ardından anahtarıyla kapıyı açıp içeri adım attı. Kapıyı kapatır kapatmaz burnuna gelen o taze lavanta ve temizlik kokusuyla duraksadı.

Antre pırıl pırıldı, ayakkabılığı milimetrik olarak düzenlenmişti. Salona geçti; çizim masası lekesiz, şarap kadehleri parlatılmış, sehpaların üzerindeki tozlar tamamen yok edilmişti. Gözde’nin yüzünde anında o aylardır alıştığı, mutlak lüksün getirdiği mağrur ve memnun "Hanımım" ifadesi belirdi. Kafasında tek bir ihtimal vardı: Elif dönmüştü. Ankara'daki işini bitirmiş, kendisine haber vermeden eve sızıp görevini kusursuzca yerine getirmişti.

Ama salonda, mutfakta ya da banyoda kimse yoktu. Ev tamamen sessizdi. "Nereye gitti bu kız?" diye düşündü Gözde. Kendisine haber vermeden iş yapıp ortadan kaybolması, o alışık olduğu katı hiyerarşik protokole tamamen aykırıydı.

Gözde, üzerindeki o asil ceketini çıkarıp koltuğa fırlatırken, yüzündeki o sert ve buyurgan tavırla telefonunu eline aldı. WhatsApp grubuna değil, doğrudan Elif’in şahsi sohbetine o otoriter, tavizsiz ve hesap soran mesajı yazdı:

Gözde: Ev pırıl pırıl. Geldiğini niye haber vermiyorsun? Neredesin sen şu an? Çabuk cevap ver.

Gözde telefonu sertçe sehpaya bırakıp arkasına yaslandı, ayaklarını pufa uzattı. Elif’in kapıdan girip anında ayak ucuna kapanarak "Özür dilerim Hanımım, sürpriz yapmak istedim" diyeceği o anı, o muazzam itaatkar savunmayı sabırsızlıkla beklemeye başladı. Yıldız’ın evde gizlice fır döndüğünden ise ruhu bile duymuyordu.

optikmouse

Ankara’da, hastane odasındaki refakatçi koltuğunda oturan Elif’in telefonu titrediğinde, ekrandaki "Çabuk cevap ver" uyarısını görür görmez kalbi neredeyse göğsünden fırlayacaktı. Hanımım’ının evdeki temizliği fark ettiğini ama bunu kendisinin yaptığını sandığını görünce içini muazzam bir mahcubiyet ve telaş kapladı. Kendisine verilen bu yüksek mertebedeki görevi fiziksel olarak yapamamış olmak, dahası Hanımım’ı yanlış yönlendirmiş olmak ona büyük bir suçluluk hissettirdi. Hemen, elleri titreyerek o mutlak itaatkar, rapor veren mesajını yazdı:

Elif: Çok özür dilerim Hanımım, henüz gelemedim... Annemin yanındayım, Ankara’dayım hâlâ. Sizi asla habersiz bırakmam, haddimi aşmam Hanımım. Evdeki temizliği kimin yaptığını inan bilmiyorum, her kim yaptıysa sizin o kutsal düzeninizi bozmamıştır umarım. En kısa zamanda yerime, ayak ucunuza dönmek için can atıyorum Hanımım, lütfen beni affedin.

Gözde’nin Jettonu Düşüyor

Gözde, Elif’ten gelen bu acil ve mahcup raporu okuyunca kaşlarını çattı. Elif Ankara’daysa, bu evi bu kadar kusursuz, milimetrik ve adeta Elif’in o 100 maddelik anayasasına uygun şekilde kim temizlemiş olabilirdi?

Birden hafızasını zorladı. Sabah evden çıkarken içeri alan, "Online toplantım var, salonda çalışacağım" diyen o kadın... Yıldız!

Gözde koltukta dikleşti, yüzünde şaşkınlıkla karışık, o gücü elinde tutmanın verdiği muazzam, asil bir gülümseme belirdi. Yıldız gibi hayatta elini sıcak sudan soğuk suya sokmayan, her şeyi tiye alan bir kadının, kendisi işteyken gizlice eve temizlikçi çağırdığını düşündü. Elif'in yokluğunda arkadaşının konforu bozulmasın diye böyle bir jest yaptığını varsaymıştı.

Yüzündeki o her şeyi doğal bir hak olarak gören Kraliçe edasıyla, Yıldız’ın şahsi telefonuna o son derece rahat, mağrur ve hafif buyurgan mesajı fırlattı:

Gözde: Elif yazdı, Ankara'daymış daha. Eve temizlikçi getirmişsin gizlice, pırıl pırıl olmuş her yer. Sağ ol valla, büyük yüke sokmadın beni.

Yıldız’ın Evindeki Deprem

O esnada kendi evinde, yatağının kenarında hâlâ Gözde’nin çorabının kokusuyla ve parkeleri öpmenin verdiği o günahkar hazla titreyen Yıldız, telefonuna düşen bu mesajı görünce nefesini tamamen tuttu.

Gözde, temizliği Yıldız’ın kendi elleriyle, diz çöküp parkeleri öpe öpe yaptığını asla tahmin edememiş, arkasında bir "temizlikçi şirketi" olduğunu sanmıştı. Yıldız, bu büyük gizemin arkasında kalmanın verdiği o derin nefesle yutkundu. Gerçeği söylese "denk arkadaşlık" maskesi tamamen düşecekti; söylemese, içindeki o coşan teslimiyet ruhu Gözde’nin bu umursamaz, "Sağ ol" diyen üstenci tavrı karşısında daha da çok eziliyordu.

Yıldız telefonu elinde sıktı, gözlerini odanın karanlığına dikti. Gözde’nin bu her şeyi kendisinin hakkıymış gibi gören, teşekkür ederken bile yukarıdan bakan o asil tavrı, Yıldız’ı biraz daha o dikey hiyerarşinin içine, geri dönülmez bir şekilde çekiyordu.

« Önceki Sayfa Sonraki Sayfa »

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.