Yonca Hanım'ın Evi

Fetishli · 2026-06-03T20:18:27+00:00

Bölüm 1: Kiracı Adem'dim. Yirmi beş yaşında, İstanbul'un karmaşasında kaybolmuş bir üniversite öğrencisiydim. Beşinci katta, eski ama temiz bir apartman dairesinde tek başına yaşıyordum. Ailem Ankara'daydı, bursum ve ailemin gönderdiği az miktardaki para geçinmemi ancak sağlıyordu. Bu şehirde yalnızlık farklı bir şeydi. İnsan kalabalığın içinde yalnız kalıyordu. Ve ben... ben biraz farklıydım. Küçüklüğümden beri garip bir çekim hissediyordum. Kadınların bana üstten bakması, beni küçümsemesi, aşağılaması... Bunlar beni hem utandırıyor hem de garip bir şekilde heyecanlandırıyordu. Yıllar içinde bu hisler şekil değiştirdi, olgunlaştı. Özellikle ayaklar. Kadın ayaklarına karşı durduramadığım bir zaafım vardı. Temiz, bakımlı, oje sürmüş ayaklar. Ve onların sahibinin bana hakaret etmesi, beni bir köle gibi görmesi... Bu düşünceler bile kanımı kaynatmaya yetiyordu. Ama bunlar sadece düşünceydi. Gerçek hayatta utangaç, çekingen bir adamdım. Kızlarla konuşmakta zorlanır, yüzleri kızarınca kaçacak delik arardım. Ev sahibim Yonca Hanım ise tamamen farklı bir kategoriydi. Kırk üç yaşında, dul, kendine has bir kadındı. Orta boylu, esmer, kalçaları ve göğüsleri dolgun, zamanla kazanılmış bir ağırlığı vardı. Saçlarını omuzlarında toplar, hep siyah giysiler giyerdi. Bakışları... o bakışları beni ürpertirdi. Sanki içimi okuyor, beni küçümsüyor, "sen hiçbir şeysin" diyordu. Bugün ayın sonuydu. Ve benim için korkulu bir gün. Kapı çalındığında saat akşam üstüydü. Yorgun argın dershaneden gelmiştim. Cebimde sadece yüz lira vardı ve kira bin beş yüzdü. Kapıyı açtığımda koridorda dikilen o silueti gördüm. Yonca Hanım. Siyah bir pantolon, üzerinde açık yeşil bir bluz. Ayaklarında terlik yoktu. Çıplak ayakları yerdeydi. Ojeleri kırmızıydı. Kırmızı. "Adem," dedi. Sesi soğuktu. "Kira." "Yonca Hanım, buyurun içeri..." İçeri girdi. Salonuma baktı. Dağınık. Bir öğrenci evi işte. Kirli tabaklar, yerde çoraplar, kitaplar. "Ne halt yediğini sanıyorsun sen?" diye sordı. Bakışlarını bana dikti. "Üç aydır düzenli ödemiyorsun. Bugün son gün. Parayı getirdin mi?" Yutkundum. Ağzım kurudu. "Getiremedim ama... yarın..." "Yarın yok," diye kesti. Bir adım yaklaştı. Kokusu geldi. Hafif bir parfüm, ve bir şey daha... ayak kokusu. Günlük ayak kokusu. Burnuma çarpan o koku dizlerimin bağı çözüldü. "Ya bugün ödersin, ya da çıkarsın. Anladın mı beni?" Başımı öne eğdim. Utanç ve heyecan iç içe geçmişti. Bu durumda olmam gerekirdi. Aşağılanmam gerekirdi. Ve o bunu bilmiyordu bile. "Yonca Hanım," diye fısıldadım. "Başka bir şey öneremem... bir anlaşma..." "Anlaşma?" diye güldü. Alaycı bir kahkahaydı. "Senin gibi bir yoksul öğrencinin neyi olur ki?" Cümlesi bıçak gibi saplandı. Ve ben... ben daha sert olmasını istedim. "Ben..." diye başladım. Sesim titriyordu. "Ben size hizmet edebilirim. Temizlik... işler... her şey... sadece biraz daha zaman..." Yonca Hanım durdu. Kaşlarını kaldırdı. O bakış. O küçümseyen bakış. Ayaklarını yerde gezdirdi. Topukları yere vurdu. Tok. Tok. Tok. "İlginç," dedi. "Kiracım benden af diliyor. Ve neyle? Temizlikle mi? Senin gibi bir şeyin eli sürmeye değmez evime." "Şeyin." O kelimeyi kullanmıştı. Beni bir nesne olarak görmüştü. Kalbim göğsümde deli gibi atıyordu. "Yalvarırım," dedim. Dizlerimin üzerine çöktüm. Bilerek yaptım bunu. Ama o bunu bilmedi. "Size hizmet etmek istiyorum. Her şeyi yaparım. Sadece kovmayın." Yonca Hanım sessiz kaldı. Uzun bir sessizlik. Sonra... bir adım attı. Ayakları şimdi gözümün hizasındaydı. O kırmızı ojeler. Ayak parmakları. Biraz kuru topuklar. Ve o koku. Güçlü, hakim, kadınsı. "Kalk," dedi emir tonuyla. "Ayağa kalk da şu haline bak. Utanmıyor musun?" Kalktım. Yüzüm kızarmıştı. Elinde değildi. "Yarın akşam," dedi. "Yarın akşam tekrar geliyorum. O zamana kadar evi topla. Toparla. Ve... bir şey düşüneceğim. Senin gibi bir şeyle nasıl başa çıkılır, onu düşüneceğim." Arkasını döndü. Gitti. Kapı kapandı. Ve ben orada, onun ayak izlerinin olduğu yerde, titreyerek durdum. Yarın. Yarın ne olacaktı? Bilmiyordum. Ama içimde garip bir umut, garip bir heyecan vardı. Ve ayakları... o kırmızı ojeli ayakları... gözümün önünden gitmiyordu.

batasoyy

Eline sağlık

Fetishli

batasoyy Eline sağlık

Teşekkür ederim

Fetishli

Bölüm 34: Ev

Saatler süren yolculuk sonunda köye vardık. Araba toprak yolda ilerlerken pencereden dışarı baktım. Taş evler, zeytin ağaçları, toprak yollar. Hiçbir şey değişmemişti. Ama ben değişmiştim. Artık eski Adem değildim.

"İşte orası," dedim. Elimle işaret ettim. "İki katlı beyaz ev. Mavi pencereler. Bahçede zeytin ağaçları olan."

Yonca yavaşladı. Direksiyonu kırdı. Tam evin önüne, kapının önüne park etti arabayı. Motoru kesti. Sessizlik.

Kapıyı açtı. İndi. Topuklu ayakkabıları toprağa bastı. Toz kalktı. Eteği hafifçe kirlenmişti yolculuktan. Ama yine de dik duruyordu. Gururlu. Güçlü.

Ben de inecektim ama Yonca durdurdu. Çantasına uzandı. İçini karıştırdı. Ve çıkardı. Tasma. Deri tasma. Metal halkası olan. Boynumda olması gereken.

"Adem," dedi. Sesi keskin. "Bir şey unutmadın mı?"

Uzattı bana. Tasma elinde duruyordu.

Yonca'ya baktım. Gülümsedi. Hafifçe. Kötü bir gülümseme değildi. Bu sefer farklıydı.

Aldım tasmayı. Elimde tuttum. Ona baktım. Bekledim.

Sonra taktım. Boynuma. Deriyi yerleştirdim. Tokayı çevirdim. Tık. Kilitlendi. Metal soğuktu tenime. Ama içim garip bir şekilde sıcacıktı. Bu benim yerimdi. Bu benim seçimimdi.

Ama sonra etrafıma baktım. Köy meydanındaydık. Komşular bahçelerindeydi. Pencerelerden bakanlar vardı. Çocuklar durmuş bakıyordu. Ve bu ev... bu ev babamın eviydi. Babam içeride yatıyordu. Kalp krizi geçirmişti. Ve ben... ben dışarıda tasma takıyordum. Olabilecek en kötü zamandı. En kötü yerdi.

Yonca'ya baktım. Gözlerimde sorular, endişeler, korkular vardı. Nasıl olacaktı bu? Nasıl düzeltecekti? Annem ne diyecekti? Komşular ne diyecekti?

Yonca anladı. Bana yaklaştı. Elini koydu omzuma. Sıktı. Gözlerimin içine baktı.

"Güven bana," dedi. Sadece üç kelime. Ama o kadar kesin, o kadar emindi ki... inandım.

Sonra çantasını açtı. Zinciri çıkardı. Gümüş rengi zinciri. Tasmaya yaklaştırdı. Taktı. Tık diye ses geldi. Kilitlendi. Hafifçe çekti. Beni yönlendirdi. Kontrolü ele aldı.

Ve ben... ben yere düştüm. Dört ayak üstüne. Ellerim toprakta, dizlerim yerde. Köpek gibi. Yukarı çıktık. Evin merdivenlerine doğru. Her basamakta toz kalktı. Ellerim kirleniyordu. Dizlerim kirleniyordu. Ama durmadım.

Komşular gördü. Pencereden bakanlar gördü. Açık açık bakıyorlardı. Şaşkındılar. Ama Yonca durmadı. Ben de durmadım. Güveniyordum ona. Sözüne inanıyordum.

Yukarı çıktık. Merdivenleri. Dört ayak üstünde. Zincirle çekilerek. Tasmalı. Babamın kapısına doğru.

Fetishli

Bölüm 35: Kapı

Yonca kapıyı çaldı. Bekledik. Otuz saniye. Sanki saatler geçti. Sonra... tık. Kilit sesi. Kapı aralandı.

Annem. Yüzü solgun. Gözleri şiş. Ağlamaktan. Bizi görür görmez dondu. Şok. Gözleri büyüdü. Beni gördü. Dört ayak üstünde. Tasmalı. Zincirli. Yerde.

Kapının önüne çıktı. Kapıyı araladı. Yarım. Ve fısıldadı. Öfkeli. Kızgın.

"Ne işiniz var burada?" dedi. "Hem de bu kılıkta? Adem, ben sana bir daha gelme demedim mi? Baban tekrar kalp krizi mi geçirsin istiyorsun?"

Yonca açtı ağzını. "Bir dinler misiniz," dedi. "Anlatayım. Durumu..."

Ama annem kesti. Bu sefer o kesti. Tepki verdi. Sesini yükseltti. Fısıltıdan çıktı.

"Zaten!" dedi. "Hep sizin yüzünüzden! Oğlum bu hallere düştü! Sizin yüzünüzden!"

Dayanamadım. Ayağa kalktım. Dört ayaktan. İki ayağa. Anneme yaklaştım. Elimle ağzını kapadım. Sussun diye. Konuşayım diye.

"Anne," dedim. Elim hâlâ ağzında. "Sus. Dinle. Bunu ben kendim istedim. Bu benim özüm. Yıllarca herkesten sakladım. Ta ki Yonca Hanım'ı tanıyana kadar."

Annem elimi çekti. Ağzından. Öfkeli. Tepkili.

"Daha fazla konuşma," dedi. "Benim oğlumun özü böyle olamaz. Böyle değildir. Değildir!"

"Anne," dedim. Sesim yükseldi. "Ya cinsiyet değiştirip kadın olsaydım? Daha mı iyi olurdu? Ben yine benim. Sadece Yonca Hanım'ın yanında böyleyim. Başka yerde değilim!"

Annem baktı. Gözlerinde iğrenme. Tepki. "Heh," dedi. Alaylı. "Bir de cinsiyet değiştir. Tam olsun. Hiç şaşırmam artık. Hiç."

Yonca araya girdi. Eliyle işaret etti. "Biraz anlayış gösterseniz," dedi. "Dinlerseniz..."

Annem döndü. Yonca'ya. Gözleri alev. Yüzü kıpkırmızı. Öfke.

"Sen sus!" diye bağırdı. "Sen hiç konuşma! Hiç!"

Ve çevirdi. Döndü. Araladığı kapıyı sonuna kadar açtı. İçeri girdi. Ve arkasından... kapattı. Yüzümüze. Sertçe. Tık.

Kilit sesi.

Ve dışarıda kaldık. Yonca ve ben. Tasmalı. Zincirli. Dışarıda.

Annem gitmişti. Babam içeride. Ve ben... ben hâlâ köpektim.

Fetishli

Bölüm 36: Tenha Yer

Apartman önünde öylece kala kaldık. Dikiliyorduk. Tasmalı. Zincirli. Kapıya bakıyorduk. Açılmadı. Açılmayacaktı.

Sonra Yonca hareketlendi. "Gel," dedi. İndik aşağıya. Arabaya bindik. Ben yan koltuğa. Yonca'nın yanına. Tasma hâlâ boynumda.

Çok üzgündüm. Gözlerimde yaşlar. Sessizce ağlıyordum. Kimse görmüyordu ama hissediyordum. Yüreğim yanıyordu.

Yonca döndü. Bana baktı. Eliyle başımı okşadı. Yavaşça. Şefkatle.

"Üzülme," dedi. "Elbet seni affeder. Ne de olsa ana yüreği." Arabayı çalıştırdı.

Sürdü. Köyden çıktık. Yolda ilerledik. Nereye gittiğimizi bilmiyordum. O da bilmiyordu. Sadece sürüyordu.

Bir süre sonra tenha bir yerde durdu. Ağaçların arası. Yolun kenarı. Kimse yok. Sessizlik.

Motoru susturdu. Koltuğunu geri çekti. Rahatladı. Sonra ayaklarını uzattı bana. Çıplak. Terliklerini çıkarmıştı sürerken. Kırmızı ojeler. Beyaz ten. Koltuğa kucağıma koydu ayaklarını.

"Hadi," dedi. "Yala. Biraz. Moralin düzelir."

Eğildim. Yan koltukta. Yüzüm ayaklarına yaklaştı. Kokusunu hissettim. Önce burnumla dokundum. Deriye. Sıcaktı. Yumuşaktı. Kokusu geldi. Sabun. Ter. Yolculuk kokusu. Onun kokusu.

Dilimi çıkardım. Yavaşça. Topuğundan başladım. Yuvarladım. Islak. Sıcak. Tadı aldım. Tuzlu. Güzel. Çok güzel.

Yukarı doğru kaydırdım dilimi. Ayak tabanına. Ortasına. Yumuşak et. İnce deri. Her santimini. Yaladım. Temizledim. Öptüm. Hafifçe. Dudaklarımla değdirdim.

Parmaklarına geldim. Büyük parmağını. Ayrık tutuyordu. Arasına girdim dilimle. Aralarını yaladım. Her birini. Tek tek. Öptüm. Emiyorum. Hafifçe. Sıkıyorum dudaklarımla.

Yonca rahatlamıştı. Gözleri kapalı. Başı koltuğa yaslı. "Güzel," dedi. "Devam et."

Devam ettim. Sol ayak. Sağ ayak. Hepsini. Topukları. Baldırlarının altını. Ayak bileklerini. Her yerini. Dilimle sildim. Öptüm. Yaladım.

Benden mutlusu yok şu an.

Fetishli

Bölüm 37: Footjob

Yaladım. Öptüm. Emiyorum. Ama Yonca durdu. Gözlerini açtı. Bana baktı. Gülümsedi.

"Yeter," dedi. "Şimdi... şimdi senin sıran."

Elini uzattı. Pantolonuma yaklaştırdı. Fermuarımı açtı. Yavaşça. Ses çıktı. Zzz. Soğuk hava girdi. Sonra elini aradan soktu. İçeri. Dokundu. Sikime. Sıcak eli. Yumuşak. Sertleşmiştim. Çok sert.

Çekti dışarı. Sikimi çıkardı. Havada duruyordu. Kaskatı. Morarmış. Damarlar belirgin. Kelepçe yoktu. Selda yoktu. Serbesttim. Ama onun kontrolündeydim.

"Güzel," dedi. Bakışlarını sikime dikti. "Büyük. Sert. Beklediğim gibi."

Sonra ayaklarını çekti. Geri. Topukları koltukta. Parmakları havada. Kırmızı ojeler. Parlak.

"Şimdi," dedi. "Sıkacağım. Aralarıma alacağım. Ve hareket edeceğim. Ama sen... sen kımıldamayacaksın. Anlaşıldı mı?"

"Anlaşıldı," dedim. Sesim kısık.

Sol ayağını getirdi. Tabanı sikimin altına. Sıcak. Yumuşak. Sağ ayağını üstten. Aralarına aldı. Sıktı. Yavaşça. Çok yavaş. Kayganlaştırmadı. Kuru. Sürtünme. Acı. Ama zevk.

Hareket etmeye başladı. Ayak parmakları. Topukları. Yukarı. Aşağı. Yukarı. Aşağı. Yavaşça. Çok yavaş. Kontrollü. Gözleri gözlerimde. Bakıyor. İzliyor. Gülümsüyor.

"Hoşuna gidiyor mu?" diye sordu.

"Evet," dedim. "Çok."

Hızlandı. Biraz. Şak şak şak. Sesler. Deri sesi. Ten sesi. Sikim arada. Sıkışmış. Zevkli. Acı verici. Ama güzel.

Parmakları oynuyor. Ayak parmakları. Büyük parmak başımda. Dolaşıyor. Yuvarlıyor. Sıkıyor. Bırakıyor. Tekrar. Tekrar.

Sol ayak tabanı. Sağ ayak parmakları. Birbirine değiyor. Arada sikim. Eziliyor. Sıkılıyor. Rahatlıyor. Tekrar sıkılıyor.

Hızlandı daha çok. Şak şak şak şak. Hızlı. Sert. Ayak bilekleri hareket ediyor. Baldırları kasılıyor. Görüyorum. İzliyorum. Zevkten ağzım açık.

"Boşalacak mısın?" diye sordu.

"Evet," dedim. "Evet. Geliyor."

"Dur," dedi. Durdurdu ayaklarını. Sıktı sertçe. Sonra bıraktı. "Henüz değil. Bekle."

Bekledim. Nefes nefese. Sikim havada. Zonkluyor. Acıyor. Ama bekledim.

Tekrar başladı. Yavaşça. Çok yavaş. Bu sefer farklı. Ayak parmakları arası. Aralık. Sikim arada. Sıkıyor. Bırakıyor. Sıkıyor. Bırakıyor. Mastürbasyon gibi. Ama ayakla. Ayak parmaklarıyla.

Başımda dolaşıyor parmakları. Etrafında. Yuvarlak. Sıkı. Sonra aşağı. Köküne. Tekrar yukarı. Başına. Yavaşça. Çok yavaş. İşkence gibi. Ama zevkli.

"Şimdi," dedi. "Şimdi boşalabilirsin."

Hızlandı. Çok hızlı. Şak şak şak şak şak. Gözlerim kapandı. Hissettim. Geliyor. Yukarı. Boşalıyorum. Fışkırıyor. Yüksek. Çok yüksek. Ayaklarına. Ayak parmaklarına. Kırmızı ojelere. Beyaz. Sıcak. Damlıyor. Her yere.

Boşaldım. Uzun süre. Titreyerek. Nefes nefese. Gözlerim kapalı.

Ayaklarını çekti. Baktı. Sperm. Her yerde. Gülümsedi.

"Güzel," dedi. "Çok güzel. Şimdi... şimdi yala temizle. Her damlasını."

Eğildim. Yaladım. Ayaklarını. Spermleri. Temizledim. Yuttum. Hepsini.

Ve mutluydu. Çok mutluydu.

batasoyy

Bir an annesinide zorla köle yapcak diye düşündüm

Fetishli

batasoyy Bir an annesinide zorla köle yapcak diye düşündüm

Yok hikayede gerçekçi olmaya özen gösteriyorum. Sonuçta hayatta herkesi öyle kolayca köle yapmak mümkün değil. Karakterlerin yaşadığı durumların da kendi içinde bir mantığı ve sınırı olması gerekiyor. 🙂

batasoyy

Yeni bölümü bekliyorum eline sağlık

Fetishli

Bölüm 38: Pansiyon

Hayatımda kendi spermimi yalayıp yutacağımı düşünsem aklıma gelmezdi. Aslında hoşuma gitmedi de değil, tadı yalan yok.

Boşaldım ya, bir de uykululuk geldi üzerime. Klasik boşalma sonrası işte. Gözlerim kapanıyordu.

Neyse, Yonca tekrar doğruldu. Düzgün oturdu. Bana baktı.

"Aferin," dedi. "İşini iyi yaptın. Moralin düzelmiştir umarım."

"Düzeldi, Hanımefendi," dedim.

Yonca ciddileşti. Gözleri keskinleşti. "Bana söz ver," dedi. "Annen baban seni arayana kadar, hatırlayana kadar, ve evlat olarak tekrar kabul edene kadar unutacaksın onları. Tamam mı, Adem?"

Düşündüm. Ama düşünemedim. Sadece kabul ettim.

"Tamam," dedim. "Unutacağım, Hanımefendi."

"O kadar yol yaptık," dedi Yonca. "Boşuna geldik. İstanbul'dan Antep'e kadar. Vallahi yorgunum. Araba kullanamam. Öğrencinin de parası olmaz ki bana bir otel ayarlasın."

"Ben sürerim," dedim. Yoncaya baktım. "Siz dinlenin."

Yonca döndü. Baktı. Kaşları çatıldı. "Ulan sikik," dedi. "Ehliyetin yok. Araba nasıl kullanacaksın?"

"Köy yeri," dedim. "Polis veya jandarma neredeyse gelmez buralara. Babamın arabasını çok kullandım."

Yonca birden parladı. Gözleri alev gibi. "Sen benim arabamı kullanacak o cüreti nerden buluyorsun?" diye bağırdı. "Sen benim arabama laik bile değilsin! Dua et yürüyerek geleceksin demiyorum!"

"Özür dilerim, Hanımefendi," dedim. Eğildim. "Düşünemedim. Benim hatam."

Yonca çözüm bul araba kullanamam ve yorgunum arabada da yatıp uyumam dedi.

Çözüm bulamıyordum. Ne diyeceğimi bilemiyordum. Kafam boştu. Yorgundum. Uykuluyordum.

Yonca arabanın motorunu çalıştırdı. Yola koyuldu. "Belli," dedi. "Sen bir çözüm bulamayacaksın. Ben bir otel bulup geceyi orada geçireceğim. Sen de artık arabada uyursun."

"Sen nasıl istersen, Hanımefendi," dedim. "Sen en doğrusunu bilirsin."

Küçük, sıradan bir pansiyon buldu Yonca. Yol kenarında. Arabayı önüne park etti. Ama pek güzel bir yere benzemiyordu. Eski. Kirli. Sıradan.

Arabanın motorunu durdurdu. Arabadan indi. Pansiyondan içeri girdi.

Ben arabada kaldım. Yalnız. Sessiz. Soğuk.

Ve bekledim. Sabahı. Onu.

Fetishli

Bölüm 39: Böcek

Gece. Arabada uyuyordum. Telefonum çaldı. Yonca. Sesi bir garip. Titriyordu.

"Çabuk," dedi. "Odaya gel. Hemen."

Koşarak indim arabadan. Odaya vardım. Kapıyı açtım.

Yonca. Yatağın üzerinde. Ayakta. Titriyordu. Elinle işaret ediyordu. Yere. Koltuğa. "Orda," dedi. Sesinde panik. "Orda işte."

Baktım. Göremedim. Ne olduğu belli değildi. "Ne var orda?" dedim.

"Orda işte!" diye bağırdı. Kızarcasına. "Gerizekalı! Aotalmısın? Orda diyorum sana! Beğinsizmisin? Anlasana! Çabuk ol!"

Eğildim. Koltuğun arkasına baktım. Ve gördüm. Kocaman. Hamam böceği. Siyah. İri. Antep böceği. Korkutucu değil ama iğrenç.

Bu kadar sert. Bu kadar korkusuz bir kadın. Küçücük bir böcekten korkuyordu. Olamazdı. Ama oluyordu.

Güldüm. Kahkaha attım. Eğildim. Ayakkabımı çıkardım. Vurdum. Ezdim. Öldürdüm. Kaldırdım. Ölü böcek elimde.

"Korkuyor musunuz yoksa?" dedim. Espriyle. Alayla değil. Şaşkınlıkla.

Yonca sinirlendi. Gözleri alev. "Fobim var," dedi. "Çocukluk travması. İşte. Gerizekalı!"

Sonra yanıma yaklaştı. Hızla. Panik içinde. Belliydi. Bir şeyler yaşamış zamanında. Sarıldı bana. Sıkı. Titriyordu. "Ben kalamam," dedi. "Bu odada. Kalamam."

"Tamam," dedim. "Dur. Hallederim."

Aldım böceği. Ölü böcek elimde. Resepsiyona gittim. Koşarak. Tezgaha koydum. Böceği. Resepsiyonist baktı. Şaşırdı. İğrendi.

"Söylenmeye başladım. Odamızda bu böcekle kalamayız. Yeni oda talep ediyorum. Hanımefendiye derhal. Temiz. Böceksiz. Bir oda!"

Resepsiyonist hemen karşı çıkmadı. Özür diledi. "Efendim," dedi. "Özür dileriz. Hemen yeni oda. Veriyorum anahtarı."

Aldı bizi. Yeni odaya çıkardı. Yonca peşimde. Titreyerek. Elini tutuyorum. Sıkıyor.

Odaya çıkardım Yonca'yı. Her yere baktım. Dikkatlice. Yatak altı. Banyo. Dolaplar. Perdeler. Böcek yoktu. Temizdi.

Yonca bana döndü. Gözleri yumuşamıştı. Şefkatli. "Sen de kal," dedi. "Bu gece. Lütfen."

Resepsiyonist arkamızdaydı. "Bu," dedi. "Ek ücrete girer yalnız."

Sinirlendim. Döndüm. Baktım. "Bulduğum böceği sana yedirmediğime dua et," dedim. "Burayı şikayet edersem ne olur sen düşün. Ben bu gece hanımefendi ile beraber kalacağım. Sen de benden ücret almayacaksın. Anlaşıldı mı?"

Resepsiyonist baktı. Korktu. Kabul etti. "Tamam," dedi. "Kalın. Ücret yok."

Ve kaldık. Gece. Odada. Yonca yatakta. Ben tekli koltukta. Ama birlikteydik. Güvendeydik. Böceksiz.

Fetishli

Bölüm 40: Tostçu

Sabah oldu. Güneş pencereden. Tekli koltukta uyumuşum. Her yerim tutulmuş. Sırtım. Boynum. Bacaklarım. Ağrıyor. Ama mutluyum.

Yonca uyandı. Gözlerini açtı. Baktı. Beni gördü. Gitmemiştim. Koltuktaydım. Yüzü güldü. Gerçek gülümseme. Güzel.

"Aferin," dedi. "Kalmışsın."

Aşağıya indik. Resepsiyon. Yonca ödedi. Oda parasını. Benim ücretimi almadılar. Hatırladılar. Korktular.

Arabaya bindik. Yonca motoru çalıştırdı. Kontağı çevirdi. Yola koyulduk.

"Adem," dedi. "Buralarda kahvaltı yapacak bir yer var mı biliyor musun?"

Baktım etrafa. Köy yeri. Toprak yol. "Bilmiyorum, Hanımım," dedim.

Hemen kızdı. Gözleri alev. "Sen ne bilirsin ki zaten?" dedi. "Bir şey bildiğin yok. Hiç görmedim. Hiç!"

Sustum. Başım önde. Sonra baktım. Sağ tarafta. Tostçu. Sıradan yer. Tabela. "Tost".

"Hemen," dedim. Elimle göstererek. "Yonca Hanım. Tostçu var. Orada."

Yonca döndü. Baktı. Direksiyonu kırdı. Arabayı tostçunun önüne park etti. Kontağı kapadı. Motor sustu.

Sonra çantasına uzandı. Çıkardı. Tasma. Uzattı bana.

Aldım. Taktım. Boynuma. Tokayı çevirdim. Tık. Kilit.

İndik. Ben yerde. Dört ayak. Yonca masada. Oturdu. Sandalyeye. Tost söyledi. İki tane. Biri ona. Biri... bana? Hayır. O yedi. Ben izledim. Açtım. Ama bekledim.

Sonra bitti. Kalktık. Bindik. Yola koyulduk. İstanbul'a. Eve. Geriye.

Tasmalı. Zincirli. Ama mutlu.

Fetishli

Bölüm 41: Rüya

Eve vardık. Apartman. Beşinci kat. Yonca baktı. Yorgun. Gözleri kapanıyor.

"Bugün," dedi. "Serbestsin. Git. Yorgunum. Uyuyacağım."

Tasmayı çıkardım. Verdim ona. Zinciri de. Öpmedim ayaklarını. Çok yorgundu. İstemiyordu.

Girdim. Kendi evime. Dördüncü kat. Boş. Sessiz. Açtım. Sabahtan beri. Yemek yok. Kahvaltı yok.

Dolabı açtım. Boş. Sadece birkaç konserve. İstemiyorum.

Telefondan İnternete girdim. Sipariş verdim. Tavuk döner. Ayran. 45 dakika. Kapıda zil. Aldım. Yedim. Hızlı. Açlıktan.

Sonra uzandım yatağa. Yol yorgunuyum. Gözlerim kapandı hemen. Derin.

Rüya. Garip. Tek hatırladığım. Dört ayak üstündeyim. Tasmam takılı. Zincir. Ama kimin elinde? Yonca değil. Annem. Annemin elinde. Kafamı okşuyor. "Aferin," diyor. "İyi köpek." Arada ödül maması veriyor. Elinle. Atıyor. Ağzıma. Yalıyorum. Yutuyorum.

Ve mutluyum. Rüyada. Annemle. Sahibem annem.

Uyandım. Ter içinde. Saat gece. Karanlık. Yalnızım. Ama tasma yok. Zincir yok. Serbestim.

Ama rüya... rüya gerçek gibi geldi. İstediğim gibi.

Fetishli

Bölüm 42: İş

Sabah oldu. Gözümü açtım. Telefon sessiz. Yonca'dan ses seda yok. Arama yok. Mesaj yok.

Kalktım. Hazırlandım. İşe gittim. Okul değil. İş. Dükkan. Kırtasiye. Patron oradaydı. Gördü beni. Yürüdü yanıma.

"Demek," dedi. "İşe gelmek aklına geldi nihayet. Ama kovuldun."

Açıklamaya çalıştım. Bahaneler. Özürler. Dinlemedi. Elini kaldırdı.

"Sus," dedi. "Senin işini yapacak bir sürü öğrenci kapıda bekliyor. Hadi. Güzel kardeşim. Yorma beni."

Çıktım. Eve geldim. Beşinci kata çıktım. Yonca'nın kapısı. Çaldım.

Açtı. Gözleri uykulu. "Ne var, Adem?" dedi.

"Konuşabilir miyiz?" dedim.

"Söyle," dedi. Kapının önünde. "Burada."

"İçerde konuşabilir miyiz?" dedim.

Durdu. Baktı. Sonra çekildi. Yana. "Gir," dedi.

Girdim. Salon. Kanepe. Oturduk. Karşılıklı.

"Yonca Hanım," dedim. "Ben her şeyden memnunum. Ama bir gerçek var. Hadi okula gidemiyorum. Siz çağırdığınızda bunu anlayabiliyorum. Zaten çok okumaya niyetli değilim. Başarılı bir öğrenci olsam da. Ancak... işime gidemediğimden dolayı işten atıldım. Bu da hem bana hem de size zarar. Kiramı ödeyemem. Yeni iş bulacağım. Ama lütfen. İş saatlerinde beni serbest bırakın."

Yonca durdu. Baktı. Düşündü. Sonra... başını salladı.

"Haklısın," dedi. "Benim hatam. Hiç düşünemedim. Benim yüzümden işinden olmuşsun. Ben de yardımcı olayım sana. Beraber arayalım sana iş."

"Yonca Hanım," dedim. "Zahmet olmasın."

"Yok, Adem," dedi. "Zahmet olmaz. Hem tanıdıklarım da var. Bakarsın. Belki bir şey çıkar. Ne yaparsın? Ne arayayım?"

"Yonca Hanım," dedim. "Grafikten anlarım. Grafik olur. Hem evden de yapabilirim."

"Tamam," dedi. "Ben sorup soruştururum. Şimdi çık. Evden. Bekliyorum."

Kalktım. Çıktım. Aşağı. Kendi evime.

Yonca yardım edecekti. İş bulacaktı. Anlayışlıydı. Ama hâlâ... hâlâ "çık" diyordu. Hâlâ emrediyordu.

Ve ben... ben hâlâ itaat ediyordum.

Fetishli

Bölüm 43: Matbaa

Aşağı inerken Selda'nın sevgilisi Hakan ile karşılaştım. Merdivenlerde. Yukarı çıkıyordu.

"Lan köpek, insan" dedi. Gülerek. "Naber? Hahahaha."

"İyidir, Hakan Bey," dedim. "Sizden?"

"Ben iyiyim," dedi. "Hadi gel. Selda seni de beraberimde getirmemi istedi."

"Tamam," dedim. İkiletmeden. Ama moralim bozuktu. İşsizlikten. Yüzüm asık.

Hakan farkına vardı. Baktı. "Neşen mi yok senin?" dedi. "Biraz gülümse lan. Ne oldu?"

"Evet," dedim. "Neşem pek yok. İşten atıldım. İş arıyorum."

"Öğrenci değil misin lan?" dedi. "Ne iş arıyorsun? Garsonluk falan mı?"

"Az biraz grafikten anlıyorum," dedim. "Grafik tasarım olabilir."

Hakan durdu. Baktı. Gözleri parladı. "Lan," dedi. "Ben matbaa da grafiker arıyorum. Beğenirsen gel bende çalış."

"Hakan Bey, "Ciddi misiniz?"

Tabi ciddiyim lan, "Ne zaman başlayabilirsin?"

Bu arada kapı açıldı. Üçüncü kat. Selda. Gözleri şaşkın. "Ne oluyor?"

Hakan döndü. Gülümsedi. "Selda," "Köpeğini getirdim. Ama elinden alırım artık. Hahaha."

Selda anlayamadı. Bana baktı. "Sana da mı köle oldu?"

Hakan kahkaha attı. "Yok, işe aldım. Matbaaya grafiker."

Selda bana baktı. Gözleri değişti. Sertleşti. "İşe alındın diye görevini de mi unuttun?"

Hemen dizlerimin üzerine çöktüm. Öyle girdim içeri. Selda'nın evine. Köpek gibi.

Hakan arkamdan gülüyordu. Selda önde. Ben yerde. İş bulmuştum. Ama hâlâ... hâlâ köpektim.

Fetishli

Bölüm 44: Masa

Selda Hakan'ın yanına kanepeye oturdu. Televizyon açtı. İzliyorlar. Arada sırnaşıyorlar. Öpüşüyorlar.

"Adem," dedi Selda. "Masa ol. Ayağımı uzatmam lazım."

Hemen oldum. Dizlerim ve ellerim üstünde. Dört ayak. Sırtım düz. Masa gibi. Selda ayaklarını üstüme koydu. Çıplak. Ağır. Rahatlamış. Hakan elini beline attı. Televizyon izliyorlar.

Yarım saat. Belki daha fazla. Sırtım ağrıyor. Kollarım titriyor. Bacaklarım uyuşuyor. Ama duruyorum. Masa gibi.

Selda kalktı. Ayağa. Gitti. Sıgarasını aldı. Küllüğü aldı. Geri geldi. Sırtıma koydu küllüğü. Ben masayım. Sırtım masa. Küllük sırtımda.

Sıgarasını yaktı. Bir çekti. İki çekti. Üç çekti. Dumanlar. Kokusu. Eğildi bana doğru.

"Adem," dedi. "Ağzını aç. Dilini çıkart."

Açtım. Çıkardım. Uzattım. Pıt. Attı. Kül. Sıcak. Diline. Yanmadı ama hissettim. Kül dilimde. Birikiyor.

"Kapa," dedi. "Biriktir. Ağzında."

Kapadım. Kül ağzımda. Tadı acı. Tuzlu. Midem bulanıyor. Ama biriktiriyorum.

Sıgarası bitene kadar. Aynı şekil. Açıyorum. Çıkarıyorum. Alıyorum. Biriktiriyorum. Ağzım doluyor. Gri. Siyah. Acı.

Sıgarası bitti. Küllüğü uzattı. Tükürmemi emretti. Açtım ağzımı. Döktüm. Hepsini. Küllüğe. Tükürükle karışık. Kül. Midem bulanıyor. Kusacağım. Ama yutmuyorum. Kusmuyorum.

Üstümde kuru yemişler yendi. Biralar içildi. Saatler geçti. Belimin ağrısından öleceğim. Neler oluyor hiç fark edemiyorum. Sadece yerleri görüyorum. Yerler. Toz. Kir.

Bir ara Selda üzerime oturdu. Ağırlığı. Kalçası sırtımda. Kollarım bacaklarım titremeye başladı. Şap şup sesler. Ne oluyor? Göremiyorum. Meğer Selda ayırmış bacağını. Hakan'a yalatıyor kendini. Sırtımda.

Sonra iyice yayıldı. Yüzüstü. Sırtımda yatıyor. Ve Hakan amıba saplıyor. Sırtımda sevişiyorlar. Gerçekten masayım. Onlar üstümde. Sikişiyorlar. Zevk alıyorlar. Ben ağrı çekiyorum.

İşleri bitti. Koltuğa geçtiler. Hakan birden fark etti. "Aaa," dedi. "Adem. Sen hala masamısın lan?"

Selda güldü. "Unuttuk çocuğu," dedi. "Sehpa yerine Adem'in üstünde seviştik. Kalk ayağa."

Kalktım. Ağrıyla. Titreyerek. Döndüm. Baktım. İkisi de çıplak ama hakanın siki dimdik. Havada. Sertleşmiş. Belli.

"Nereye bakıyorsun Adem?" dedi Selda. "Hoşuna gitti galiba."

Farkına vardı. Hakan'ın sikine baktığım. Bir an. Uzun. Kalın. Beyaz. Kocaman.

"Şey," dedim. "Hanımefendi..."

"Mıy mıy," dedi. Kesti. "Konuşma. Tabi seninki bamya. Tabi kıskandın. Değil mi? Hakan'ımın sikini."

Hakan kahkaha attı. Bana. Alayla. "Hadi," dedi Selda. "Bugünlük işin bitti. Git şimdi. Ama önce... önce yerdeki dölleri sil. Peçeteyle."

Baktım. Yer. Sperm. Hakan'ın dölleri. Düşmüş. Akıp. Yere.

Eğildim. Peçete. Sildim. Temizledim. Her yeri. Ve çıktım. Ağrıyla. Ama iş bulmuştum. Matbaa. Hakan'ın yanında.

Ama hâlâ... hâlâ köpektim. Hâlâ masa. Hâlâ aşağılanıyordum.

Ve gidiyordum. Eve. Yorgun. Bitik. Ama yarın... yarın iş başı yapacaktım.

Fetishli

Bölüm 45: Matbaa

Sabah erkenden uyandım. Gözlerim ağrıyordu. Dün gece... dün gece ne yaşadıysam, sırtım hâlâ hatırlıyordu. Ama kalktım. Bugün önemli gün. İlk iş günüm.

Duş aldım. Traş oldum. Temiz kıyafetler. Giyindim. Kahvaltı yaptım. Ekmek, peynir, çay. Hızlıca. Midemde kelebekler. Heyecan. Korku. Karışık.

Kapıyı açtım. Çıktım. Ama durdum. Beşinci kata baktım. Yonca. Haber vermeliydim. Olmazsa olmaz.

Yukarı çıktım. Kapıyı çaldım. Açtı. Bornozlu. Saçları dağınık. Uykulu gözler.

"Yonca Hanım," dedim. Sesim titriyordu. "Rahatsız ettim. Ama... ama müjdem var. İş buldum. Selda Hanım'ın sevgilisi Hakan Bey. Matbaaya aldı beni. Grafiker olarak."

Yonca gözlerini ovuşturdu. Bakışları netleşti. Gülümsedi. Gerçekten. İçten.

"Çok sevindim," dedi. Elimi tuttu. Sıktı. "Artık kiralarımı ödersin. Vaktinde. Rahat rahat."

"Ben işe gidiyorum," dedim. "İlk günüm. Sizin de haberiniz olsun istedim. Saygımdan."

"Tamam," dedi. Ciddileşti. "Git. Ama dinle. Dönüşte bana uğra. Muhakkak. Unutma. Bekliyorum."

"Uğrarım, Yonca Hanım," dedim. "Söz veriyorum."

İndim. Sokak. Otobüs. Kalabalık. Matbaacılar sitesi. Gürültü. Makineler. Kokular. Mürekkep. Kağıt.

Adresi buldum. Dükkan. Cam. İçerisi görünüyor. İnsanlar. Hareket. Girdim.

Kapıda bir bayan. Otuzlu yaşlar. Gülümsüyor. "Buyrun," dedi. "Nasıl yardımcı olabilirim?"

"Hakan Bey," dedim. "Beni bekliyor. Adem derseniz. O bilir. Söyledim."

"Tamam," dedi. "Bekleyin." Gitti. Arka tarafa. İki dakika. Uzun iki dakika.

Sonra Hakan geldi. Gülüyor. Neşeli. Rahat. Elini salladı.

"Arkadaşlar!" diye bağırdı. Sesi duyulsun diye. Herkes durdu. Döndü. Baktı. "Herkes buraya bir bakabilir mi? Size yeni elemanımızı tanıtayım. Meşhur... köpek adam!"

Kahkaha. Bazı yerlerden. Bazıları şaşkın. Bazıları ilgisiz. Yüzüm kızardı. Kanım kaynadı. Utanç. Aşağılanma. Herkesin içinde. Böyle konuşması. Hiç hoş değildi. Acaba hiç mi çalışmamalıyım burada? Kaçsam mı? Ama nereye? Aetım burdayım. Artık. Neler olacak göreceğiz.

"Adem," dedi Hakan. Normal sesle. "Senin masan şurası." Köşeyi gösterdi. "Bilgisayar var. Programlar yüklü. Çalış."

Gittim. Oturdum. Açtım. Ekran parlak. Yeni. Hızlı. İyi.

Yanımda biri belirdi. Genç. Saçlı. Gülümsüyor. "Merhaba," dedi. "Ben Emre. Boşver. Takma kafaya. Patron Hakan Bey öyledir. Benden duymuş olma. Görgüsüzün tekidir. Alışırsın."

"Ben de Adem," dedim. "Memnun oldum. Hakan Bey komşum sayılır. Yakından tanırım. Evet. Biraz görgüsüzdür. Ama iyi adamdır."

"Adem," dedi Emre. Ciddileşti. İş modu. "Ben sana yapacağın işleri vereceğim. Dosyalar. Logolar. Bittikçe bana gelirsin. Kontrol ederim. Tamamsa Hakan Bey'e iletirim."

İlk işler geldi. Ekranda. Kalem. Tablet. Çizdim. Tasarladım. Renkler. Şekiller. Saatler geçti. Öğle arası. Sandviç. Su. Tekrar iş. Akşam oldu.

Nihayet. Bitti. Kapattım. Kalktım. Eve dönüyordum. Yorgun. Ama mutlu. Para kazanacaktım. Kiramı ödeyecektim. Ve Yonca... Yonca bekliyordu. Söz vermiştim. Uğramam lazımdı.

Dışarı çıktım. Hava kararmıştı. Sokak lambaları. Kalabalık azalmıştı. Yola koyuldum. Beşinci kata doğru.

Fetishli

Bölüm 46: Ecenaz

Beşinci kata vardım. Nefes nefese. Yorgun. İş günü. Ama heyecanlı. Yonca'yı görecektim.

Kapıyı çaldım. Ayak sesleri. Kapı açıldı. Yonca. Gülümsüyordu. Farklı. Daha neşeli.

"Adem," dedi. "Sen misin? Gel. İçeri. Bekliyordum."

Girdik. Salon. Kanepe. Sehpa. Ama... ama biri daha vardı.

Kız. Oturuyor. Benim yaşlarımda. Yirmi beş. Yirmi altı. Sarı saçlar. Uzun. Dalgalı. Mavi gözler. Beyaz ten. Güzel. Çok güzel. Alımlı. Bakımlı. Londra havası var. Kokusu farklı. Parfüm. Pahalı.

Baktım. Gözlerim gözlerine. Kalbim durdu. Sonra hızla çarptı. Aşk. İlk görüşte. Var mı bilmiyorum. Ama oldu. Oldu işte. Etkilendim. Kaptım. Aşık oldum.

"Adem," dedi Yonca. "Seni yeğenimle tanıştırayım. Ecenaz. Londra'dan geldi. Birkaç ay bende kalacak. Okuyor. Staj yapıyor."

Ecenaz kalktı. Gülümsedi. Dişleri beyaz. Düzgün. "Hala," dedi. "Bu o mu?"

Yonca cevap verdi. "Evet. Sana bahsettiğim Adem. Bu işte."

"Hoşgeldin," dedim. Ecenaz'a. Bakışlarımı çekemedim. Gözlerinden. Güzelliğinden.

Yonca'nın eli havada. Tokat. Sert. Yüzüme. Şok.

"Sen kim oluyorsun?" dedi. Sinirli. Gözleri alev. "Yeğenim Ecenaz'ın önünde yüz hizasındasın? Ayrıca ne bu samimiyet? Hoşgeldin mi? Hanımefendi demeyecek misin?"

Dondum. Utanç. Hemen. Dizlerimin üzerine çöktüm. Köpek gibi. Yerde. Başım önde.

"Özür dilerim," dedim. Yonca'ya. "Hanımefendi. Affedin."

Sonra döndüm. Ecenaz'a. Eğildim. Ayaklarına doğru. Yerden. Aşağıdan.

"Hoşgeldiniz," dedim. "Ecenaz Hanım."

Ecenaz kıkırdadı. Elini ağzına götürdü. Gülüyor. Hoşuna gitmişti. "Ay," dedi. "Bu çok tatlı. Çok şirin."

Ben şoktum. Hayatımda ilk defa. Böyle bir şey. Ve bunu Yonca'ya söyleyemezdim. Asla. Aşkımı. Ecenaz'a duyduğumu. Yasaktı. Ama hissediyordum. Kalbimde. Göğsümde.

Ecenaz sordu. Merakla. "Hala," dedi. "Bu Adem ne yapar?"

Yonca bana baktı. Gülümsedi. Kötü. "Her ne istersen," dedi. "Onu yapar. Değil mi Adem?"

"Yaparım," dedim. Sesim kısık. "Hanımefendi."

Ecenaz kıkırdadı. "Ay," dedi. "Bu çok şeker. Bişey. Ben bunu yerim hala."

Yonca bana baktı. Ciddi. "Adem," dedi. "Yeğenim onca saat uçakla geldi. Masa ol. Ayaklarını uzatsın. Dinlensin."

"Emredersiniz," dedim. "Hanımım."

Der demez. Ecenaz'ın önüne. Dört ayak. Masa oldum. Sırtım düz. Ellerim yerde. Dizlerim yerde.

Ecenaz kıkırdadı. "Hala," dedi. "Sen Mistress mi oldun?"

Yonca kızardı. "Hayır," dedi. "Adem'in sahibi oldum. Mistress de neyin nesi?"

Ecenaz şaşkın. "Hala," dedi. "Dalga geçme benle. Mistress olmuşsun. Yani sahibi."

Yonca söylendi. "Kızım," dedi. "Benimle İngilizce konuşma. Türkçe konuş. Anlamıyorum."

Ecenaz bacaklarını sırtımdan indirdi. Yere koydu. Bana baktı. Kıkırdadı. Gözleri parlıyordu. Hoşuna gitmişti.

Yonca kalktı. "Kalk Adem," dedi. "Yeğenimi yalnız bırak. Bizi. Çık dışarı. Bekle."

Kalktım. Ağrıyla. Kalbim kırık. Aşkım yasak. Ecenaz. Güzel Ecenaz. Ama gitmeliydim.

Çıktım. Kapı arkamdan kapandı. İçeride. Yonca ve Ecenaz. Konuşuyorlar. Ben dışarıda. Bekliyorum. Aşık. Ama köpek.

Fetishli

Bölüm 47: Mesaj

Gece. Saat iki. Telefonum öttü. Mesaj sesi. Uyandım. Gözlerim ağrıyor. Yorgunum.

Telefonu aldım elime. WhatsApp. Tanımadığım bir numara. Yazıyor.

"Selam. Uyudun mu?"

Cevap vermedim. Döndüm arkamı yattım. Uyumaya çalıştım. Umursamadım.

Yine öttü. Telefon. Yine aynı kişi. Mesaj.

"Ben uyumadım."

Cevap yazsam mı? Yazmasam mı? Düşünüyorum. Kararsız. Yine mesaj geldi.

"Numaranı halamın telefonundan aldım. Haberi yok."

Hala. Yazdığına göre. Bu Ecenaz olmasın sakın. Kimse yok ki. Yonca'nın yeğeni. Sadece o.

Cevap yazdım. Titreyerek.

"Uyumadım da. Kimsin?"

Cevap geldi. Hemen.

"Salak. Benim. Ben Ecenaz."

Şimdi bana. Gecenin bu saatinde. Ecenaz niye yazıyor ki? Hemen cevap yazdım.

"Hanımefendi. Tanıyamadım. Kusura bakmayın."

Gülen emojili cevap geldi.

"Bana ne hanımı ne efendisi. Boşversene sen. Uykum kaçtı. Uyuyamadım. Sıkıldım yatmaktan."

Cevap yazdım. Ne diyebilirim?

"Ne yapayım?"

Beklenmedik cevap geldi. Kalbim durdu. Sonra hızla çarptı.

"Uykun yoksa yanına geliyim mi?"

Aşık olduğum kız. Gelmesini teklif etti. Ne diyeceğimi bilmiyorum. Evet mi? Hayır mı? Yonca?

Cevap yazdım. Titreyerek.

"Ya Yonca Hanım duyarsa?"

Cevap geldi. Hemen.

"Gizlice gelirim. Duymaz. Bekle."

Mesaj kesildi. Sessizlik. Karanlık. Saat iki. Ecenaz geliyor. Gizlice. Yonca duymadan.

Ve ben... ben ne yapacağımı bilmiyorum. Aşığım. Ama korkuyorum. Yonca'dan. Ama istiyorum. Ecenaz'ı görmeyi.

Bekliyorum. Yatakta. Gözlerim açık. Kapıya bakıyorum. Her an gelebilir.

Fetishli

Bölüm 48: Pembe Pijama

Kapı çaldı. Hafifçe. Gizlice. Kapının deliğinden baktım. Ecenaz. Gerçekten gelmişti. Pembe pijamalarıyla. Saten. Parlıyor. Ayakları çıplak. Beyaz ten.

Açtım kapıyı. İçeri girdi. Gülümsüyor. Gözleri parlıyor.

"Demek," dedi. "Burada yaşıyorsun. Güzel. Sade."

"Evet," dedim. "Burada yaşıyorum. Ama Yonca Hanım duyarsa. Mahveder beni."

Kıkırdadı. "Duymaz. Merak etme."

Geçti. Yatağımın ucuna oturdu. Bacakları sarkık. Ayakları sallanıyor. Pembe tabanlar. Beyaz. Yumuşak görünüyor. Parmaklar pembe. Tırnaklar kısa. Bakımlı.

Öyle tatlı. Öyle güzel. Ki ne konuşacağımı bilmiyorum. Bu saatte. Dilim tutuluyor.

"Eeee Adem," dedi. "Halam yüzünden tanışamadık doğru düzgün. Gel. Otur yanıma. Ayakta kalma."

Oturdum. Yanına. Yatağın kenarına. Aramızda bir karış. Kokusu geldi. Parfüm. Sabun. Genç kız kokusu.

"Ne duymak istersin ki?" dedim. "Adem. Ben. Gördün işte. Köleyim ben."

Ecenaz garip bir kız. Sırnaşarak konuşuyor. Eğiliyor. Gözlerime bakıyor. "Kaç yaşındasın ki?" dedi. "Halamdan küçüksün baya."

Yanında yüzüm kızarıyor. O kadar tatlı. Güzel. Ki dilim tutuluyor. Zor konuşuyorum. "Yirmi beş," dedim. "Yaşındayım."

"Ben de," dedi. "Yirmi üç yaşındayım."

Ve ayaklarını bana doğru uzattı. Yatağın üzerinde. Topukları yatakta. Parmakları bana doğru. Pembe tabanlar. Beyaz. Yumuşak. Bir şey mi ima ediyor? Yoksa bana mı öyle geliyor?

"Adem," dedi. "Hiç sevgilin oldu mu?"

Bu kız çok patavatsız. Direkt. Sorması bile. "Yok," dedim. "Olmadı."

"Peki," dedi. "Hiç seviştin mi?"

Haydaaa. Bu sorulur mu? Ne diyeceğimi bilemedim. Ve... "Yani," dedim. "Yaptım."

Ben de çekinerek sordum. "Senin yaşkna bakılırsa. Daha yapmamışsındır."

Kıkırdeyen Ecenaz. "Yapmadım," dedi. "Ama kızlığımı bozdum. Yanlışlıkla. Anlarsın ya. Oynarken. İşte." Ve yine kıkırdadı.

Habire de bana sırnaşıyor. Gülümsüyor. Gözleri parlıyor. Merakımdan sordum. "Kızlığının bozulduğunu. Kimse biliyor mu peki?"

Yine bana sırnaştı. Yaklaştı. "Biliyor," dedi. Kıkırdadı. "Sen biliyorsun."

Sonra otuz saniyelik sessizlik. Bakışıyoruz. Gözlerime bakıyor. Sonra...

"Bakacan mı?" dedi. "Açayım mı?"

Bunu duyunca yutkundum. Yüzüm kızardı. Utandım. Ama Ecenaz anladı.

"Ay," dedi. "Sen çok şekersin. Yerim seni."

"Yonca'dan çekindiğim ve korktuğum için. Biraz mesafeli olur musun?"

Yine kıkırdadı Ecenaz. "Halamdan," dedi. "Bu kadar korkma ben anlatmam." İki yanağımdan tuttu. Sıktı. Yumuşak.

Elini. Sanki fark etmemiş gibi. Eşofmanımın üzerine. Sikimin üzerine koydu. Dokundu. Hafifçe. Çok azgın bir kız. Sanırım baş edemeyeceğim.

"Ecenaz," dedim. Birden. "Geç oldu. Bak. İstersen git. Yat. Uyu."

Kıkırdadı. "Tamam," dedi. "Ama bunla bırakmam. Yarın akşam. Yine geleceğim."

Yonca'nın o imalı bakışı vardı gözlerinde. Bir ürperti oluştu.

Öpücük attı eliyle havaya bana doğru. Ve çıktı. Gitti.

Kapı kapandı. Yalnız kaldım. Sikim sert. Ama korku da var. Ve aşk da.

« Önceki Sayfa Sonraki Sayfa »

FetisAlem tamamen eğlence ve yetişkinlere yönelik fantezi amaçlıdır. Sitedeki içerikler kurgu niteliğindedir ve gerçek kişi, yaşam veya olayları yansıtmaz ve yönlendirme amacı taşımaz. İçeriklerin üretimi, kullanımı ve yorumlanmasından kullanıcılar sorumludur.